Quotes About Destiny Novels & Stories

Kahit ano atang iwas ko ay sadyang hahabulin pa din ako ng nakaraan. "Wala na si Kenzo, hindi mo ba siya pipigilan umalis?" "Hindi na kailangan, Lloyd. Tanggap ko na, na hindi talaga kami tinadhana para sa isa't-isa," mahina kong tugon at halos pabulong na. "Beth, destiny is not the one who will decide for us people, we will make our own destiny, so better choose the right decision to take."

Naniniwala ka sa fate and destiny lalo na sa true loave sayings? Iginalaw-galaw ni Sebastian ang ulo. Hindi mapagpasyahan ni Gilliane kung tumatango ba o umiiling ang binata. "Ladies first. Naniniwala ka bang may nakalaan para sa 'yo? Na may tamang tao na darating para pasayahin ka at hindi ka paiiyakin hanggang sa huli? Do you even believe in fate and destiny?" Napabuntong hininga siya bago sumagot. "Yes. Pero noon 'yon," tugon ni Gilliane bago pa man niya mapigilan ang sarili.

Niyakap niya ako lalo. "Do you believe in Destiny?" tanong niya. "Yes, naniniwala ako roon. Tadhana ang mag de-decide kung sino ang makikilala natin pero tayo pa rin ang mag de-desisyon kung sino ang mananatili. May mga tao lang talagang hindi nilaan para sa isa't isa ang masaklap lang dun, hindi na nga nakalaan.. Pinag ta-tagpo pa. Pero, huwag mong gawing trauma. Gawin mong lesson." payo ko sa kaniya.

Gigolo! “Madonna! Bakit ganyan ang sinulat m—” Pinukol siya nito ng masamang tingin na ikinatigil niya sa pagsasalita. “If ever na magkita kayong muli that’ll be DESTINY! It's impossible to alter your destiny, but you can at least delay it. You may have been ignoring fate for years, but it will continue to show up until you're ready to accept it. Fate doesn't give up on you. However, you can delay the arrival of what is meant for you. Makinig ka sa expert!”

pag-iiba ko ng uasapan. Tuluyan nang lumubog ang araw at lumitaw na ang bilog at maliwanag na buwan sa kalangitan kasabay ng mga nagniningning na mga bitwin. “Tayo mismo ang gumagawa ng sarili nating tadhana. Destiny isn't something we can sit back and wait for. We must take action if we are to make any progress. The decisions we make in life determine our fate.” Nakatingin lang ako sa kanya habang nagsasalita siya. Ang lalim ng mga salitang binitiwan niya. I can’t help but smile.

Nakita ko ang kanyang bahagyang katahimikan, kaya agad ako nagsalita. "Ahm, naniniwala kaba sa kasabihang destiny?" Napatingin siya sa akin, tila nag-iisip sa tanong ko. "Destiny?" ulit niya, bahagyang nakakunot ang noo. "Hmm, siguro. Pero hindi ko pa yata napatunayan 'yun sa sarili ko." "Talaga? Bakit naman?" tanong ko, curious na curious. "Well," sinimulan niya, habang hinihimas ang kanyang mga kamay, "Para sa akin, ang destiny ay parang kwento lang sa mga pelikula. Maganda pakinggan, pero minsan mahirap paniwalaan."

Malakas na sigaw niya habang naka-hawak sa noo niya. "You can't say. Destiny changes like weather. It can be a sunny day, rainy day...it depends. For today, for you, it's a sunny day. Then next week, it will be a rainy day plus thunderstorms and after that, another sunny day. Can't tell." And he shrugged. Nangunot ang noo ko sa sinabi niya. Parang may laman? I mean, may ipinapahiwatig ba siya? "For the very first time, Xirquit, what you have said is so damn accurate." Pumapalakpak na sabi ni DEATH na inirapan lang ni Volt.

In that moment, a realization dawned upon Gavin, a moment of clarity amidst the chaos. "Stefan, we all have our demons to face, our mistakes to reckon with," Gavin spoke softly, his gaze unwavering. "But remember, we are a team, and you were a part of our family. We stand together, we support each other through the darkest of times."

Hinawakan ko ang kamay nya, para pigilan sya sa akmang pagsubo na naman nya. "Ano na? What can you say?" "Kailangan ko pa bang magcomment?" Tumango ako. "Ang sarap nitong cake na dala mo. Sana maulit pa ito, dahil mas masarap pala pag libre." Aniya na nagpasimangot sa akin ng sobra. "I'm not talking about the food, 'yon tungkol kay Vincent ang----" "Ah---" putol nya sa akin. "I don't believe in destiny."

You don't own it. You don't finish it. You just keep finding your way through it—together—until even the darkest nights start making sense because someone is there beside you, pointing at the same stars, saying: "Look. We're still here." Imagine yourself beneath a vast, silent sky, holding the timeless wisdom of Socrates—urging you to truly examine your soul. Feel the gentle encouragement of Confucius' words: "It does not matter how slowly you go, as long as you do not stop." These truths invite you to start your own journey of discovery, patience, and resilience. No matter how slow your steps seem, each one brings you closer to understanding what truly matters. So, are you ready to take tha