Quotes About Dinner With Friends 소설 & 이야기

"True, it's just a matter of personal choice. Safe but boring, or fun but dangerous. You should taste what dangerous felt like sometimes. You might realize one day, you haven't achieved anything farther kasi gusto mo safe ka lang." "Yeah, Mandy. You'll grow old with regrets of all the fun things you didn't try. Don't miss out on life's wild ride," Candice insisted. Napapikit na lang si Mandy. "Why do I have friends like this? Puro bad influence." We just ended up giggling. *** "Salad with grilled chicken, avocado toast, and a smoothie, please," I ordered at the cafeteria's counter. Pansin kong pinagtitinginan ako ng ibang estudyante habang ang iba naman ay nakatutok sa phone nila.

Malamig,malakas ang boses na sumagot. At parang biglang napalis ang pagtataray niya. "Natawag ka,"naiba ang kanyang tono. "I told you right,I'm serious to be friends with you?" "And now?" "For a start,gusto ko sanang imbitahan kang mag-dinner sa labas." "When?" "How about tonigh." "I'm sorry.I have dinner with Mr.Santos tonight." "Mr.Santos?"gulat na tanong nito sa kabilang linya.Napansin rin niya na biglang naiba ang tono ng lalaki.

Bawi ko agad. Seryoso sa buhay, ayaw sa joke? Isang araw before our dinner is inaya ako ng friends ko to hangout at the club. Treat naman nila so hindi na ako tumanggi since ginalingan ko sa acads dahil sa notes ni four-eyed. Habang umiinom kami ay natatawa pa kaming tatlo dahil naghahanap ng pogi ang dalawa kong kasama, dinadamay pa nila ako kesyo single naman raw talaga ako.

Hindi na siya mukhang bored—mukha siyang may iniisip. “Ano? Decent enough?” tanong ko, iniikot ang sarili ko para mas makita niya. Napatingin siya sa slit ng damit. “Hindi mo ba balak magdamit nang may natatakpan?” Napailing ako. “Oh my God, Damian. It’s a dinner, not a funeral.” “Parang kulang ka ng tela.” Nag-cross arms ako. “Parang kulang ka sa appreciation.” Napabuntong-hininga siya. “Okay. Kung 'yan ang gusto mo, bahala ka.”

Pinunasan ni Claire ang pawis sa kanyang noo at ngumiti habang sinabi, “Mukha lang maraming pagkain, pero hindi ito mukhang sobra kapag kumain tayo. Bukod dito, dahil birthday dinner mo ito, natural lang na medyo engrande ito. At saka, hindi ito mahirap.” Ngumiti rin si Jacob at sinabi, “Charlie, bakit hindi rin tayo uminom?”

“Maddie, to be honest. I’m scared right now. For the first time, niyaya mo akong mag-dinner sa labas. Don’t get me wrong, I’m so happy. But what do you need?” “Could we eat first? I’m starving. Then, we’ll talk later.” “Yes, of course. What do you want to eat?” Inabot nito sa kanya ang menu. They ordered food and ate while talking about their past happy memories. Caleb poured wine into two glasses and handed one to her. They clinked their glasses together before taking a sip to celebrate their friendship. Caleb smiled at her, grateful for the simple pleasure of enjoying a drink together.

"Akala n'yo ba ay hindi ko nalalaman na kumakain kayo ng dinner together, huh? Ang kakapal naman ng mukha n'yo na makipagkaibigan sa may kaibigan!" "What did you say?! You want us to stay away from your friend? And why is that? Masama ba na makipagkaibigan sa kaibigan mo, ha? May batas ba tayo na bawal maging kaibigan ang kaibigan mo, huh? Oo. We had a dinner the other day. May masama ba doon, huh? Wala naman, 'di ba? Wala namang masama na mag-dinner kami kasama ang kaibigan mo na napakalayo sa ugali mo!" singhal ni Andrea kay Clarissa.

sabay tawa ni Charlie. Habang nagpapatuloy ang dinner, napansin ni Cressida kung gaano kalaya ang tawa ng mga kaibigan niya. Wala silang iniisip na image, walang pretensyon—kumakain sila ng escargot na parang fishball sa kanto, nagtatawanan kahit nasa eleganteng restaurant, at walang pakialam kung may mga taong napapatingin sa kanila. “Na-miss ko ‘to,” bulong ni Cressida, sabay tingin sa kanila. “Na-miss ko kayong lahat.”

"Let's have lunch together." Umangat ang isa niyang kilay. "Aren't you busy with your work?" "I am but it's lunchtime so I have so much time in my hands." Huminga siya ng malalim bago nagsalita. "We already shared breakfast and probably would share a dinner kaya wag na tayong magsabay sa lunch at baka magkapalit na tayo ng mukha!" Masungit niyang wika. Dinig niya ang malutong na tawa nito mula sa kabilang linya. "Well, I will be expecting for us to share dinner tonight as what you have said."

Ang bawat detalye ng dinner party ay tila nagiging mas makabuluhan dahil sa aming pag-uusap. "Alam mo, Evelyn," sabi niya, habang nag-aayos ng mga plato, "masaya akong kasama ka sa mga ganitong pagkakataon. Ang pagkakaroon ng mga ganitong moments sa buhay ko ay talagang mahalaga." "Salamat, Sebastian," sabi ko, habang tinitingnan siya ng may ngiti. "Ako rin, natutuwa akong maging bahagi ng buhay mo. Ang mga simpleng moments na ito ay nagbibigay sa akin ng saya."