Quotes About Dinner With Friends Novels & Stories

Mabuti na lang at tinupad nga ni Stacey ang sinabi niya kanina. Nakiayon naman ang pagkakataon at parehong mataas nag nakuha namin'g score. Kaya't muli ko itong pinasalamatan. "Salamat ulit friendship. Ililibre kita ng dinner para naman makabawi ako sa'yo." Seryoso kong sambit.

"Then, let us go to our restaurant instead. Para naman makita mo na ang mga pagkain na ihahanda namin sa anniversary ninyo. Free taste, friend." Saglit niyang nakalimutan ang inis na nadarama para kay Randall at napabulalas ng tawa dahil sa mga sinabi nito. Samuel was a good friend of her. Alam nito na mahilig talaga siyang kumain. Bagay iyon na hindi alam ng karamihan. Kaya nga sa mga bago niyang kakilala ay hindi na nawawala ang pagtataka sa tuwing nalalaman na malakas siyang kumain. Ni hindi man lang raw iyon halata sa kanyang katawan.

Kung makikita iyon ng matandang Buencamino, tiyak na malulungkot siya. “Tito, ngayon pa talaga? Weekend naman. Imposible na sabay-sabay sila.” Hindi na napigilan ng kanyang tiyuhin na magbigay ng opinyon at magtanong sa kakilala. “Many friends said they were too busy to stay for dinner tonight, and coincidentally, they all said they were going to another banquet. Sa tingin mo ay nagkataon lang ba iyon?”

“No problem. Puwede mo namang ipainit ang food bukas. May ref ka naman.” “Oo. Pasensiya na, hindi kita maimbitang makapasok, narito na kasi ang roommates ko. At saka gabi na, baka magalit ang namamahala ng apartment.” “Naintindihan ko. Hindi mo kasi ako pinagbigyan sa dinner invitation ko kaya naisip kong dalhan ka na lang ng food.” “Salamat. Pasensiya na rin. Ang dami ko kasing labahin at katatapos ko lang maglaba.”

“So, would you like to join me for dinner? Don’t get me wrong, it’s just a friendly dinner.” Napaisip naman ako. Ayoko rin naman kumain mag-isa kaya tumango na lang ako. Gusto ko rin siya makilala pa para magkaroon naman ako ng kaibigan dito. Masyado kasing isolated ang office ni Damon kaya naititiyak kong hindi ako gaanong makakapagkilala sa iba pang empleyado sa D and D.

"Akala ko nasa mall ka pa. Yayain sana kita kumain ng dinner." Nagkaroon siya ng ilang sandali ng pag-iisip. Bakit hindi? Maaaring hindi si Marco ang karaniwang ka-dinner date, pero sa mga pagkakataong tulad ng ito, masarap din minsan magbigay pansin sa mga simpleng tao sa paligid lalo na sa mga taong naging bahagi ng kanyang buhay, tulad ni Marco na laging nariyan kapag siya ay may kailangan. "Next time na lang," sabi ni Veronica pagkatapos magpasalamat kay Marco. "Salamat pa rin, Marco."

Na-boring na naman ako kaya nagliwaliw ako sa mga update sa buhay-buhay ng mga frinds ko sa socmed. Wala lang, trip lang. Pindot dito, pindot doon. Scroll-scroll lang. Bigla namang bumungad sa akin ang isang post mula kay Toph. “Dinner well spent with this beautiful lady,” may caption pa talagang ganoon.

Bahagya lang itong tumango, parang sapat na ang impormasyong nakuha nito para magkaroon ng sariling conclusion tungkol sa kanya. Pagkatapos noon, nagpatuloy lang ang dinner nang walang gaanong pagbabago. Halos wala pa ring warmth. Wala ring totoong interest na makilala siya. Paminsan-minsan ay ngumumingiti nang magalang ang mga pinsan ni Carter, pero madalas ay nag-uusap-usap lang ang mga ito sa mahihinang boses. Isa naman sa mga kapatid nito ang halos hindi man lang kumain at walang gana lang na ginagalaw ang pagkain sa plato.

Nakapulupot ang kamay ni Angela sa kanyang braso habang magkasama silang lumalapit sa mesa. “I was having dinner nearby with some friends,” paliwanag niya. “Then Angela told me you were all here.” Sandali siyang tumingin sa paligid bago muling ngumiti. “Order anything you want. This dinner’s on me.” Agad na sumabog sa tuwa ang buong grupo. “Wow! Harvey, ang yaman!” “Lagi na lang kami nakikisabay kay Angela!” “Then we won’t hold back!”

Minsan lang mangyari iyon. “Busy ba kayo? Bakit hindi tayo sama-samang kumain ng dinner? My treat. Samahan niyo na ako.” imbita ni Paloma na para bang sa kanyang palagay ay hindi siya magagawang tanggihan ng mga ito sa invitation.