Novel & Cerita Quotes About Instinct

I wish maging maayos ang paghahanap namin ng makakainan. "No, not that ,it's just I have this weird feeling sa asawa ni Sir Jerry " confusing but I trust my instinct siyempre babae ako .Karamihan na dinidikta ng instinct ng mga babae totoo daw. Palagi niyo yang tatandaan ,tiwala sa sarili . I don't wanna risk myself noh baka ano pa mangyari .

“No worries, ganyan din kasi ang asawa ko kay Jake. Si Jake lang naman kasi ang ayaw na kausapin kita lalo na nang nakita mo kami sa isang restaurant? Pinahahabol nga kita sa kanya noon para sana mag-usap tayo ngunit ayaw niya kasi raw, naniniwala siyang mas uunahin mong magtiwala kaysa maghinala. Pero mukhang nagkamali siya, mas nanaig ang iyong pagdududa.” “ Tama ho kayo, inuna ko ang hindi maniwala.” “At okey lang iyon. Sa mga kagaya nating babae, may instinct talaga tayo at yung instinct na iyon madalas totoo pero minsan nagkakamali rin tayo. Mahal ka ni Jake kaya dapat patuloy mo lang siyang pagkatiwalaan.” “Salamat po.” “You’re welcome.”

“Huwag kang gagalaw. Kapag gumalaw tayo, lalo silang lulusob.” “Anak natin ‘yon!” “At alam niya ang ginagawa niya.” Nagkatinginan kami. Ilang segundo ng digmaan sa pagitan ng instinct at disiplina. Dahan-dahan niyang ibinaba ang phone. “Kung may mangyari—” “Walang mangyayari.” Parang paulit-ulit na naming sinasabi iyon sa isa’t isa. Parang dasal. Parang sumpa.

'Di siya sumagot at blangkong tumingin sa kawalan. "'Whatever the mind of man can conceive and believe, it can achieve.' Those are the other words written next to the viper." Tiningnan ako diretso sa mata ni Lilith na para bang nag-aalala. Favorite quote ni daddy 'yon galing kay Napoleon Hill. "I-I'm a loss at words pero, salamat at sinabi mo sa'kin kahit na gago ako kausap. Alam kong cringe dahil sa'kin manggagaling pero, dito lang ako lagi para sa'yo." Napakamot ng ulo si Lilith dahil siguro sa hiya. Ngumiti ako dahil kay Lilith at ginulo na rin ang buhok niya.

"Hanga naman ako sa pagiging risky mo. Hayaan mo, tiwala talaga akong makukuha mo 'yan. Ganiyang-ganiyan ako, eh. Nagdedesisyon base sa lakas ng instinct. Huwag kang mag-alala. Samahan mo lang palagi ng panalangin at ibibigay Niya ang nasa ng iyong puso." Napangiti ako sa winika niya. Kahit kailan talaga, ang lakas mag-motivate ni Lei. Pagdating sa mga ganitong bagay, naiibsan niya ang mga pagkabalisa ko dahil sa mga words of wisdom niya at pagiging maka-Diyos. Sabagay, tama naman siya kung iisipin. Kung ano mang mangyari, ma-approve man o hindi, kung anong kalooban ng Diyos ay ipagpapasalamat ko pa rin.

“Salamat po, Ma’am. Sinusubukan ko lang mag-focus sa facts.” Tumango siya pero tumalim ang tingin. “Good. Pero tandaan, influence is not about being liked—it’s about being indispensable. At tandaan mo rin, may maiinggit. May maninira. May magbibigay ng maling payo.” Medyo kumabog dibdib ko. Pero I held her gaze. “Yes, Ma’am.” Wow. Compliment + warning = classic Doña move. Parang sinasabing ‘good job, hija, pero welcome to the lion’s den.’

Hindi ko alam kung bakit, pero may pakiramdam akong may nagbago. Pag-uwi ko, napaupo ako sa kama, hinihimas ang tiyan ko. “Hindi pa,” pabulong kong sabi. “Hindi pa panahon.” Sa mga sumunod na araw, mas naging maingat ako. Hindi dahil may sigurado akong ebidensya, kundi dahil may instinct na nagsasabing hindi panghabambuhay ang pagtatago. May mga katotohanang marunong maghintay, at kapag dumating, darating ito nang hindi mo inaasahan.

Hindi siya gumalaw. Hindi rin siya nagsalita agad. Pero mas lalo lang tumalim ang tingin niya. “Don’t insult me.” Tahimik akong huminga. Nagkamali ako. Hindi ko dapat minamaliit ang instincts niya. Hindi ko dapat hinayaan na may matira. “Javier—” “She said I should ask the people I trust.” Putol niya. Mabigat.

Nakalugay pa yung buhok ko kaya hindi ko alam kung disente pa rin ba ako tingnan pagkatapos kong mapagod kakalakad. I prepare myself mentally. Mapapasabak ako nito! Bago pa kung ano-anong inspirational quotes ang isipin ko ay bumalik ako sa huwisyo nang may maalala. "Teka nga muna..." Tumigil ako sa paglalakad ngunit napagtanto kong mas matatagalan kami makarating kung titigil pa ako. Nagsimula akong maglakad ulit pero kalahati nang katawan ko ay nakaharap kay Ares.

Hinalikan ko siya. Hindi ako makapaniwala na may lakas ako ng loob na gawin iyon. Pero hindi ko napigilan ang sarili ko. Kahit anong sabihin ko, kahit gaano ko pa ipakita sa mukha ko ang nararamdaman ko, ayaw pa rin niyang maniwala. Ayaw niyang buksan ang isip niya. Ayaw niya akong papasukin sa harang na pinalibot niya sa sarili sa mahabang panahon bilang proteksiyon. Umakto ako base sa instinct ko. At kahit nahihiya ako, hindi ako nagsisisi.