Quotes On Strength Mga Nobela at Kwento

biglang sabi niya. Napakunot naman ang noo ko pero bahagyang natawa. "Of course, I am." Mayabang at pabiro kong sagot sa kaniya. Akala ko matatawa siya pero tumango lang siya. "You just reminded me what real strength looks like,” sabi niya. “You talk like it’s all fine and funny, but I can tell... that wasn’t easy." Natigilan ako at sandaling napatingin sa bintana. Ayoko ng masyadong seryoso dahil baka makita niya ang kahinaan ko.

Hindi ko siya hinayaang tapusin. Hinila ko siya palapit, hawak ang mukha niya. “Don’t you ever say that again,” mariin kong sabi. “You don’t fix danger by disappearing.” Tahimik siya. “People like him,” patuloy ko, mas mahina na, “hunt weakness. And you’re not weak. You’re my strength.” Lumabas ang luha sa mata niya. At doon ko napagtanto—

"Gawin mo na ang lahat ng gusto mong gawin... saktan mo na ako hangga't gusto mo... pero hinding-hindi ko pipirmahan ang kamatayan ng dangal ng pamilya Zubiri." Mariin ang bawat salitang binitawan ko habang nakatingala ako kay Bianca. Ang boses ko... kahit nanginginig dahil sa hapdi ng mga sugat sa aking katawan... ay hindi nagpapakita ng pagsuko. Ang 'Her Strength' na pinanghahawakan ko ngayon ay hindi nanggagaling sa pisikal na lakas... kundi sa dugong nananalaytay sa sinapupunan ko. Ramdam ko ang malapot na likido sa aking binti... ang bawat kurot ng sakit sa aking puson ay tila ba isang babala... pero mas nangingibabaw ang poot ko sa babaeng nasa harap ko.

"I have changed all these years para maging malakas. P-Pero minsan, may mga puntong bumibigay pa rin ako. K-Kailangan ko bang kalimutan ang mga emosyon ko para tuluyang maging malakas?" "Shianna..." Umangat ang kan'yang kamay at hinawi ang ilang hibla ng buhok na humarang sa aking mukha. "Being strong means being able to stand in the face of war. Hindi mo kailangang kalimutan kung sino ka... you're a human. At kahit ano'ng mangyari, nandito ako sa tabi mo. Kahit pa talikuran ka ng buong mundo ay hindi kita iiwanan. Right now, you're in a war, Shianna. Handa akong tumayo sa tabi mo para lagpasan ang lahat ng pagsubok na nararanasan mo."

Strength is needed in this kind of world I'm living because if you don't have it people will throw shits on you or they'll get what you have until nothing left. Stygians and Rubicunds are strenght. Tiningnan ko lang sina Clai, Sid at Stan habang pasakay sa sasakyan papuntang Crown. Tsk at young age Daddy thought us to be strong and crushed the weak. Si Stan ay pinalaking ganyan kaya kahit halos nasakanya na ang lahat nangongolekta parin siya at ang Stygians. Alam ko mali yun, pero ganun na talaga ngayon. Kung sino ang mahina maapakan.

“This isn’t just training. I’m teaching you something you’ll carry for the rest of your life. Remember, in a real fight, you won’t have the luxury to quit. You have to get back up every time you fall.” Pinilit kong bumangon kahit nanginginig ang mga binti ko. Ramdam ko ang galos at pasa sa katawan ko, ngunit pilit kong pinapawi ang sakit para mapakita kay Papa Corvus na kaya kong magpatuloy. “That’s my girl,” sabi niya nang may bahagyang ngiti, ngunit agad ding bumalik sa pagiging seryoso. “Now, again. Show me your strength.”

"Hindi mo na maibabalik ang nakaraan. Pero nandito ka na ngayon. That’s what matters." "I don't know who I am without the strength to provide," bulong niya. "But with him like this... I feel like I have nothing." "You have us," saad ko, "At ang pagkakaroon mo ng takot na ganito... it just proves how much you love him. And that’s a strength, not a weakness." saad ko pa at hinaplos ang pisngi niya.

“Not in the boardroom.” A small pause. “But here.” Her hand unconsciously rested over her chest. “When narratives questioned my capacity as a mother,” she continued, “that was the real pressure.” Aron stepped closer. “You never showed it.” She let out a quiet breath. “Hindi lahat ng laban kailangang ipakita.” Snow continued falling. Soft. Silent. Enduring. “For years,” she said, “I thought strength meant surviving alone.” She glanced at him briefly. “Pero ngayon… strength is choosing what to protect.”

“You must be mistaken.” Bahagya siyang lumapit, mahinahon ngunit may tinig na matalim sa bawat salita. “I’m not fragile. And I don’t think you’d know what real strength looks like if it stood right in front of you.” Tumigil ang paligid. Ngumiti si Portia — ngunit hindi na kasing lakas ng una. “Oh? Then prove it,” sabi nito, sabay lagok ng alak. “Because from what I see, you’re just playing dress-up in a cage.”

Dapat hindi niya pinipilit ang sarili dahil lang may sumubok manira sa kanya. Pero hindi siya nagpapatalo. Tinatanggap niya yung impact, tapos umaangat ulit. The kind of strength na ina-admire ng tao. The kind of strength na kinatatakutan nila. The kind of strength that ruins men like me. Kumatok ako sa glass, isang beses lang. Nagulat siya konti, tapos tumingin. At nung nakita niya ako, lumambot ang expression niya—hindi weakness, kundi recognition. Familiarity.