Quotes Para Sa Sarili の小説・ストーリー

“Tulad nga po ng sabi nila na yakapin ang iyong sarili at maging proud dahil walang gagawa nito para sa'yo kundi ang sarili mo lang.” “Yeah, I agree with you.” Sabat ni Patrick. Ngunit ma-pride talaga ako kaya hindi ko siya hinaharap. “Proud ka talaga sa sarili mong katangahan kasi wala naman ibang gagawa niyan kundi ikaw lang.”

Hindi para sa pera at sa kahit anong bagay. "Kung binigay ko man ang sarili ko sayo hindi iyon dahil sa pera! Hindi ko ibebenta ang sarili ko! Tandaan mo 'yan! Kahit walang-walang na ako ay hindi ako magbebenta ng katawan! Kaya salamat po, Senyorito," malakas na sabi ko sa kanya saka mabilis na tumakbo pababa ng hindi na hinihintay pa ang sagot niya.

Leona sarcastically asked hindi na ako nagsalita, tumulungan ko nalang siya. I can't understand her! Kanina mabait nag-offered panga ng pizza. Tapos naging weird. Ngayon naman sarcastic. Hai! Grabe na 'to! Did I really talk to myself? Bulong kasi ako ng bulong sa sarili ko. Teka! Kailan ko pa ba kinausap ang sarili ko. Never mind maybe I'm so tried for this day.

Ang mga dingding na ito ay nakasaksi ng mga tawa at luha, ng mga pangakong hindi natupad, at ng mga yakap na kulang sa tapang. Bumalik ako sa sofa at kinuha ang lumang kuwaderno sa mesa. Ang mga pahina nito ay puno ng sulat-kamay ko—magulo, minsan malinaw, minsan pira-piraso. Binuklat ko ang isang pahina at nabasa ang isang pangungusap na matagal ko nang sinulat: “Darating ang araw na pipiliin kong maging tapat sa sarili ko.” Napangiti ako nang mapait. Kailan nga ba darating ang araw na iyon?

“You can’t do that, I’m literally lost, from the things that I don’t know. Ganito na ako, huwag mo ng hayaan na mawala ang sarili mo dahil sa akin.” Napahinga ako nang malalim at napahigpit ng yakap sa kaniya. “Bakit mo naman kasi masyadong minamaliit ang sarili mo? Bakit hindi ka maniwala na minsan kaya mo rin makawala sa pinapangambahan mo?” wika ko sa kaniya. “Lagi mong sinasabi na dapat maging malaya ako, pero bakit parang hindi mo naman pinapalaya yung sarili mo?”

“Wala kang alam sa nakaraan mo. Sa buhay mo. Sa pamilya mo. Dumarating ka rito, parang malinis, parang perpekto. Pero ikaw rin pala ang pinakamadaling siraan dahil… wala kang ugat. Walang sinumang papalag para sa’yo. Kahit ikaw.” Napalunok si Sara. Hindi dahil sa takot—kundi sa lalim ng insulto. “Hindi mo ba naririnig ang sarili mo? Ginagamit mo ang kahinaan ng tao para saktan sila. At ang tawag mo riyan... pagmamahal?” “Oo. Kasi ako lang ang may karapatang gawin ‘to. Ako ang nauna. Ako ang nandito nung wala ka pa.”

Tumulo na lang tuloy-tuloy ang luha ko habang patuloy kong binabasa. “Kung sakaling maalala mo ako, ‘wag mo nang sisihin ang sarili mo. Kasi sa totoo lang, kung may isang bagay akong ipagmamalaki bago ako umalis, ‘yun ay ‘yung nakilala kita. Kahit sandali lang, naging totoo ako. Naging masaya ako. At sa dami ng taong niloko ako, ikaw lang ‘yung naniwala. Salamat, Ninong. Sana sa susunod nating pagkikita… wala nang sakit.”

sabi ko sa sarili ko, ang mga salitang parang isang paltos na sugat na sumabog mula sa bibig ko. Hindi ko na kayang buuin pa ang sarili ko. Lahat ng nararamdaman ko ay magulo, at ang solusyon ko lang ay tapusin ito. Ayaw kong magdalang-tao para lang magpatuloy sa isang buhay na punong-puno ng paghihirap at galit. Hindi ko kayang magpatuloy, hindi ko kayang gawing bahagi ng buhay ko ang sanggol na ito.

Ako nga kahit kaibigan mo alam ko pa rin na malayo yung loob mo saakin kasi palagi kang takot magtiwala. Natahimik ako at hindi makasagot sa sinasabi n'ya dahil iyon ang totoo. Tumulo ang luha ko at pinanood lang ang sariling umiyak sa harapan ng salamin. [Roxana, walang mananakit sa 'yo... Nandito kami, oh? Buksan mo ulit yung sarili mo sa iba. H'wag mong parating sarilihin lahat kase the more na pinipigilan mo yung sarili kong mapalapit saamin the more na mawawalan ka.] Sensiro n'yang sabi saakin.

Please don't forget the sarcasm! Natigilan ako ng seryoso at unti-unti naman siyang lumapit sa akin. Teka? Rarape-in niya ba talaga ako? Oh my! Exciting! Ughh! No! Anong exciting ang pinagsasabi ko?! Maghunos-dili ka self! Jusko. "Hoy! Anong gagawin mo?!" Napayakap ako sa sarili ko. Wala eh. Walang yumayakap sa'kin kaya ako nalang. Ano ba 'yan! Mga walang kwenta lang pinagsasabi ko e!