روايات وقصص ضمن Quotes Para Sa Sarili

"Hindi ako masamang tao para katakutan mo, okay? Huwag kang kabahan kasi makikinig lang naman ako sa mga sinasabi mo. I'm not going to judge you whether your sentences are wrong, or you used an incorrect word." "Alalahanin mo na kailangan mong magkaroon ng tiwala sa sarili mo. Imagine you're going to introduce yourself to your teacher, impress her with your introduction. Para ka lang naman nagkukwento tungkol sa sarili mo, and as your teacher, I'm your listener." I wasn't able to convince her to attempt to make an introduction about herself again. Pumunta na kasi siya sa kama niya at naupo roon nang pabaluktot habang mahigpit na yakap ang kanyang unan.

Anong sinabi ko? "At higit sa lahat, nakilala na kita!" "At higit sa lahat, nakilala na kita!" "At higit sa lahat, nakilala na kita!" Masiyado ka namang pahalata, self! Ingat-ingat din ba minsan. "Alam mo iyon, nadagdagan ang kaibigan ko kaya masaya ako na nakilala na kita. Kaibigan na kita. Idagdag mo pa na nakilala ko na ang isang sikat na author na katulad mo!" masiglang pagpapaliwanag ko. Kinailangan kong banggitin ang mga iyon dahil baka kung ano ang isipin niya.

sabi niya, "ang pinakamahalaga ay ang mahalin mo ang sarili mo. Hindi mo kailangan magmukhang malakas palagi, okay lang na masaktan, okay lang na magluha. Ang mahalaga, hindi ka mawalan ng pag-asa." Napatingin si Mirasol kay Donya Loida, ang mga mata’y puno ng pasasalamat. "Salamat, La," sagot niya, ang kanyang boses na puno ng emosyon. "Sa ngayon, ang tanging alam ko lang ay kailangan ko munang ayusin ang sarili ko."

Kausap ko sa aking sarili. *********

Parang tumama iyon diretso sa dibdib ko. Magsasalita na sana ako nang bigla siyang umalis. Nang sundan ko ng tingin kung saan siya nakatingin kanina, doon ko lang napansing binasa lang pala niya ang quote na iyon kanina. Napatunganga ako sandali, nakatitig pa rin sa mga salitang iyon. And it hit me. It hit my life. Kinagat ko nang madiin ang pang-ibabang labi ko hanggang malasahan ko ang dugo, buti na lang at humarang si Gabriel sa linya ng tingin ko.

Wala ata talaga sa sarili ang isang 'to hindi ba naman ako narinig. "Huwag mo ng isipin 'yong nakita mo masaya naman siya maging masaya ka na din para sa sarili mo at para sa ibang nakapaligid sayo." seryosong sabi ko sakanya. Dahan dahan siyang napalingon sakin kita mo ang lungkot sa kanyang mga mata. Nasasaktan pa din siya.

Huminga ako ng malalim para pakalmahin ang aking sarili. Pagod na ako. Pagod na akong maapi-api ng Sarah na yon. Pagod na akong magtimpi. Pagod na akong maliitin ng maharot na babaeng yon. And I think, this is the right time na ipaglaban ko ang sarili ko. Umupo ako ng maayos kasabay ng pagbitaw ko ng salita. "Kung gusto mo ng away Sarah, hindi kita uurungan." Jutay POV:

Mas determinado. Kinuha niya ang cellphone, nag-selfie sa harap ng salamin, at binuksan ang status sa social media. Nag-type siya ng caption na hango sa isang kanta. “Because God made me like this. Queen of Myself.” Pinost niya iyon, isinilid ang phone sa bag, at lumabas ng kwarto papuntang kusina.

parang tangang pagkausap n'ya sa sarili habang inabot ang mga lumang gamit at tinupi. "Bibili na lang tayo self kapag nakapag sahod ka na , o di kaya ay manungkit na lang tayo ng mga panty sa kapitbahay na nakasampay sa mga sampayan nila mamaya," malokong sabi n'ya sa sarili.

“Nice one, Celestine. Niluluto mo sarili mong kamay. Literal na mainit ang gabi mo!” Pagkatapos kong maglagay ng yelo sa kamay ko, bumalik ako sa sofa, may hawak na mangkok ng noodles. Nag-scroll ako sa phone habang kumakain. Sa “For You” page ko, puro romantic quotes. “Love is when you find someone who sees you even when you’re trying to be invisible.” Napakunot ako ng noo. “Aba, algorithm, wag mo kong i-analyze.”