Novel & Cerita Random In Tagalog

Parang hindi marunong magseryoso. Kinakabahan man pero nagawa ko pa ring magpaalam sa kanya ng maayos. Gwapo siya pero parang hindi pwedeng pagkatiwalaan. Sinundan ko siya ng tingin habang naglalakad palayo sa akin at pumunta sa mga nakahilerang yate. Doon siya umakyat sa pinakamalaking yate at maya-maya pa'y umandar na ito. Nang unti-unti na itong lumalayo saka ko pa lang nabasa sa likurang bahagi ng yate ang nakasulat na pangalan, LANCE RAFAEL. Hindi ko maiwasang hindi kabahan. Posible bang iisa lang sila ng pinsan ni Lance? Pero malabong nasa Pilipinas iyon. Dahil kung nagpunta man iyon dito sana nakita ko siyang dumaan sa mansiyon. Pero sigurado akong hindi ko pa siya nakita kahit kailan

Tanong ni Hime. "Game!". Sabay-sabay na wika naming lahat. Pinaikot na ni Raquel ang bote at mabilis naman itong tumigil Kay Prince. "Wow ha? Impossibleng may masayang nangyari sa buhay mo e parang pinaglihi ka nga sa sama nang loob e,alam niyo? Papaikotin ko nalang ulit".bulyaw ni Raquel.

"Masaya ka na niyan?!" "Ito naman! Sorry na po! Two points ka na!" wika niya bago ako niyakap. "Ang aga-aga ay nag-aasaran na naman kayong dalawa," wika ni Mama bago binaba ang platong may laman na hotdog. "Pikon po kasi, Tita." "Sinong pikon?" nakataas kilay na tanong ko kay Ryan. "Ako! Pikon po kasi ako, Tita. Sorry po," napapakamot sa ulong wika niya kay Mama.

Tagos sa puso ng mga nakarinig ang sakit na kanyang nadarama. Naalala nga niya ang markang sinasabi ni Runa. Kulay itim at pula ang mahiwagang marka na kakaiba ang hugis. Hindi niya malaman noon kung saan ito galing at kung ano ang ibig sabihin ng marka. Kahit anong talino ng mga salamangkiro sa kanyang kaharian at karatig kaharian ay walang makapagsabi kung ano iyon. Nanatili ang marka sa kanyang dibdib hanggang sa mapansin na lamang niyang unti- unti itong naglalaho.

sagot ko sa kanya “Mahal na mahal din kita Rouge! Ikaw at ang mga bata ang buhay at kaligayahan ko!” sagot sa akin ni Ava And I ams happy sa twing naririnig ko ang mga katagang ito. Ako at ang mga anak namin ang buhay at kaligayahan niya at ganun din ako sa kanya. She was the breath of life na ibinigay sa akin noong panahong akala ko, hindi na ako makakabangon.

Pumungay ang mata na tila inaalo ako sa mga pangambang iniisip. Hindi ko matagalan ang tinging iyon kaya umiwas ako. "Happy Monthsary ulit," mahinang usal nito. "Happy Monthsary," ganti ko. Ilang sandali pa kaming nagkatitigan bago ako pumikit at pinilit ang sariling matulog.

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Amelia Vicencio Pinakakalma ko ang aking sarili habang kinakaladkad ng aking tiyuhing si Leon na mariing nakakapit sa aking palapulsuhan at halos maiwan na ang bakas ng kamay nito sa aking balat. Naguunahan ang aking mga luha sa kahihiyan. Gusto ko ng umalis sa Bayang ito.

Hindi siya dapat ganito. “Marunong ka ng mambula, ah. I like that, my love.” Diniinan niya ang pagkakalapat ng mga labi niya at dahan-dahan iyong kinagat. Kaloka! Bakit ba siya kinikilig kung tinatawag siya nitong my love? Eh, dati naman ayaw na ayaw niyang tinatawag siya nito ng mga kung ano-anong call sign.