Ravaged 소설 & 이야기

Agad niyang hinawakan ang kamay nito. “May sakit ka pa,” mahinang sabi niya. Umiling si Yuri, halos pakiusap na ang tono: “Okay lang… kaya ko.” Kumunot ang noo ni Raven. Pinatay niya ang apoy at hinarap si Yuri. Namumula ang pisngi nito, basa ang mga mata, halatang nilalagnat pero may halong kakaibang init. “Sigurado ka?” tanong niya, diretso ang tingin.

At least for now, he felt safe. Dahil sa nakapag-adjust na rin ang mga mata ni Aoi sa dilim ay Malaya na rin niyang nakikita ang ibang bagay sa paligid. Dahil na rin sa maliit na ilaw malapit sa kaniya ay nagagawa na niyang maaninag ang mga bagay na nasa loob. The shattered furniture that was destroyed and thrown by Rage is all in his line of sight. As for the wall that was cracked because of Rage’s punch, he couldn’t see it. However, he could smell the blood lingering in the air near the wall. Rage punched.

At ayaw n’ya rin na sayangin ang araw na walang ginagawa. “What are you doing?” Raven coldly says. Dahil sa gulat ay na out balance siya at napaluhod mula sa pag-squat. She squat upang pulutin ang mga bobog sa sahig at mga nabasag na bagay. “Aww,” she hissed and looked at her palm. “Fuck," he swears and carried her to the bed. Raven didn't mind the pain when he stepped on the broken piece of the glasses scattered on the floor. It bled but he didn't even react.

“Ahhh!” Napangiwi si Raven sa matinding sakit. Parang libo-libong apoy ang sabay-sabay na sumunog sa kanyang balat. Agad na nagliyab ang laman, lumitaw ang usok, at naging kakila-kilabot ang kanyang anyo. May dugo at natutunaw na balat ang sumalubong sa hangin. Ngunit mas masahol pa sa pisikal na sakit ang pagdurog ng kanyang pag-asa.

Nagmulat ang kaniyang mga mata kasabay ang pagdapo ng kanang palad niya sa leeg nito at pasakal na humaplos doon. Napalunok si Raven at napapikit upang maiwasan ang sagad sa buto niyang mga titig habang hinahaplos ito roon. Humaplos ang isa niyang palad sa likod nito habang ang kamay na nasa leeg nito ay humaplos paibaba sa dibdib nito at marahan itong itinulak hanggang sa lumapat sa magkadikit niyang mga hita ang makurba nitong balakang.

Humihikbing sagot ko. Doon tila nabasag ang puso ni yaya dahil tuluyan nang tumulo ang mga luhang nagbabadyang bumaba sa kaniyang mga mata kanina pa. She comforted me through her hug and quickly wiped my tears when our bodies separated. "Nakakain ka na ba? Halika at ipagluluto kita." Nakangiting pag-iiba niya nang usapan habang pinupunasan ang mga luha niya.

Bitbit nya pa ang malaking bag na naglalaman ng mga gamit nya. Naglalakad siyang basang basa na di alam kong saan ang patutunguhan. Malayo na ang narating nya at marami na ring mga sasakyan na dumadaan. Nanghihina siyang lumakad habang nakatingin sa mga sasakyan na nag-uunahan sa harapan nya. "Mas mabuti sigurong mawala na lang ako. Hirap na hirap na ako, ayoko ng maramdaman ang sakit na ito."

Any resemblance to actual persons,living ir dead,or acutual events is purely coincedental PLAGIARISM IS CRIME : Read at your own risk,beware of some grammatical errors ahead. " A-ano ba Zack B-bitawan m-m k-ko nasasaktan na k-ko" utal utal kong sabi sa kaniya,dahil hawak hawak niya ang aking buhok habang kinakaladkad papunta sa kwarto ko. "This is all your fault Woman!! Slut,Bitch,Whore,dahil sa katangahan mong scandalosa ka nasira mo yung buong gabi ko hindi lang gabi pati sa ibang tao!!"-Ani niya na galit na galit

Amara Tumigil ang mundo ko sa sinabi niya. His eyes blazed with anger and betrayal, each word slicing through me like a knife. Walang tigil sa pag unos ang luha ko nang marinig iyon sakanya. Naalala ko ang mga sinabi ni mama kanina. Is this what she wanted to do? Break me completely? I walked towards Javier, my heart aching with every step. I wanted to reach for him, to feel some kind of connection, but the pain and fear in my chest were overwhelming. My hands trembled as I extended them, the distance between us felt impossibly wide.