Ravaged Mga Nobela at Kwento

na maagap na humawak sa kapatid, baka pinagulong-gulong na rin ito ng alon. The storm rages on and every moment becomes a battle of survival as they all cling desperately on the railing. Amidst the deafening roar of crashing waves and the relentless howl of the wind, she saw Mark and Marlyn screaming at each other, na parang nagtatalo pero wala siyang marinig sa mga sinasabi ng mga ito. And then Mark moved towards her, taking quick but careful steps while keeping his grip on the railings.

Nanlaki ang mata ko nang maglabas ng baril ang isang lalaki at itinutok ito sa kaniya kaya mabilis akong humarang doon. “Huwag!” I shouted as I covered him with my body. I raised my shaking hand as a sign of defeat and looked at the guys. I started to cry, lots of emotion is in my heart right now. Pain, terrified, confused, I have a lot of questions right now, and at some point, I am slowly accepting my end here. Tinignan ko si Math na ngayon ay puro dugo na ang mukha at halos hindi an maidilat ang isang mata.

I groaned as I felt the broken pieces of the vase punctured my flesh. Nakita ko ang nagkalat na dugo. Napatigil sila nang biglang bumukas ang pintuan. I gripped the arm thinking that it will stop the bleeding pero patuloy pa rin ang pagdaloy ng dugo. I gulped. Namuo ang mga luha ko…ramdam ko ang hapdi at sakit. Hindi lang sa sugat kung hindi sa dibdib. “S-senyor.” “Ano’ng ginawa niyo kay Christine!”

Hindi naman ako nakasagot dahil sa tanong ni Marcus dahil kahit ako ay hindi ko alam kung kaya ko bang panindigan ang lahat ng sinabi ko kay Ethan. "You know what Agatha pagdating sa love kahit gaano pa tayo ka katalino ay nagiging bobo tayo. Mahirap maging kalaban ang puso at isip lalo na kung hindi ito nagkakasundo. Masyado kang naging mabilis sa pagdedesisyon ng hindi man lang pinag isipan ng mabuti. Tapos ngayon ay nasasaktan ka? Alam mo lahat tayo may kakayahan na manakit ng iba pero nasa atin 'yon kung sadya ba o hindi. Mahirap kalaban ang mga salita, kasi kapag nakapagbitaw ka na ng hindi maganda tungkol sa isang tao o nagawa mo na siyang saktan sa pamamagitan ng salita ay hindi na ma

Kaya ngayon na pinalad akong makaligtas sa aksidente na kinaharap ko para takasan ang demonyo kong asawa, I would really use the miracle happened to me para bumangon at magsimula muli. At sa oras na pwede na, babalikan ko sila. Babalikan ko siya para pagbayarin sa mga atraso niya sa akin. “Sa pagbabalik niya sa bansang ito, malupit na karma ang we-welcome sa kanya. Babawiin ko si Sarah at ipaparanas ko sa pamilyang ‘yon ang delubyong ipinaranas nila sa akin. Because the moment we face each other once again, they will taste how sweet my vengeance is.”

Ramdam kong nanginig ako sa simpleng galaw na ‘yon. “Luther, this will destroy us,” sabi ko. He smiled sadly. “Maybe. But maybe we were already broken before it started.” At doon, parang bumigay na lahat ng pinipigil ko. Umiyak ako, tahimik lang pero tuloy-tuloy. He stepped closer, arms halfway raised, parang di sigurado kung yayakapin ba ako o hindi. “Hey,” bulong niya. “Stop crying.”

Ang alikabok at mga pira-pirasong kahoy at bakal ay bumagsak, at itinapon si Rogue pabalik ng puwersa ng pagsabog. Sumabog ang sakit sa kanyang tainga, naglabo ang kanyang paningin, at sa ilang sandali, his world became a chaotic whirl of fire and shadow. Rogue tried to move, pero nilunod ng malakas na ugong sa kanyang ulo ang sariling tinig. Nang muling buksan ni Rogue ang mata, malabo ang paligid, at ang usok ay kumapit sa kanyang ilong. His body ached in ways he didn’t think possible, but adrenaline forced him to crawl toward Raim.

Pero nagpapasalamat din siya rito dahil nakikinig naman pala ito sa discussion ng first aid dati. Tinalian nito ang paa ni Private Esteban Degara na tinamaan ng bala ng hemorrhage control bandage. Tinapalan nito ng combat gauze ang mga sugat ni Private First Class Danillo Almanzor o Thirdy. Tinapalan din nito ang sugat niya pero hindi dumikit ang gauze dahil basa ng dugo ang balat niya.

Sa bawat pagbangga, ramdam niya ang matinding hapdi – ang pagkiskis ng kanyang damit sa lupa ay katumbas ng parang pagpunit sa kanyang balat. Ang matindi pa roon, higit pa sa sakit na nararamdaman ng kanyang katawan, ang scarf na mahigpit na hawak ni Raven ay tila sumasakal na sa kanyang leeg. Bumuka ang bibig ni Raven, habang nangingitim ang mukha. Nagiging kulay talong na sa hirap ng paghinga. Sa huli, dumulas ang kamay ni Raven at nawalan ng kapit sa scarf. Ang matinding pagkakakapit ay nag-iwan ng sugat at gasgas sa kanyang mga palad, habang ang scarf ay tuluyang kumawala.

Nang matapos ang kanyang pangungusap, itinaas ni Prince Auten ang kanang kamay at ibinagsak ito sa ulo ni Ravo. Umungol si Ravo sa paghihirap. Nanlaki ang kanyang mga mata at agad na namatay. Naghiyawan si Tavo at ang iba pa habang namumula ang kanilang mga mata. "Hayop ka! Ang lakas ng loob mo!"