Wreckage Novels & Stories

sagot ko. "Hindi minamadali ang pag momove on, you have wounds Ashley at kailangan muna 'yon maghilom para maging okay ka ulit. It takes time, hayaan mo lang at darating din ang araw na magiging okay ka din ng hindi mo namamalayan."

Wala namang may nagsend ng message sa akin or ano kaya naisipan kong buksan ang I*******m at magscroll. Habang nagtitingin ng mga picture ay bigla kong ibinalik ang isang picture na nadaanan. Inislide ko ang mga ito upang tingnan ang laman. It's a picture of a two girl and they are wearing a casual dress then it change to a uniform of my favorite restaurant. They are familiar to me but I forgot where did I saw them. They're both pretty but different from each other. I half smirk because of that I like the other girl style and she's pretty while the other one is like a doll. Bagay sila ni Zero kaso sayang wag na lang.

She was confused — Xerxis had never been like him. They left the city behind — the streets turning darker, narrower. Concrete gave way to rust and smoke. The smell of the docks hit her nose — salt, oil, and something metallic. When the car stopped, she saw it: the pier. Cold wind whipped through her hair as she stepped out. The moon hung low, silvering the water. Men moved like shadows — unloading crates, checking weapons, murmuring codes. Nina’s stomach knotted. “This is…” “My world,” Hades said, walking past her. “The kind people pretend doesn’t exist so they can sleep at night.”

Tahimik ang buong biyahe pauwi. Yung tipong kahit huminga ka, parang may babasag na. Sa malayo, kumikislap pa rin ang mga ilaw ng police cars—parang alitaptap sa dilim, paalala ng gulong muntik nang hindi nila malampasan. Naiwan na ang wreckage sa likod, pero parang may mga anino pa ring ayaw silang bitawan.

Hindi ako makaramdam ng pagod hangang sa makarating ako sa ikaapat na palapag ng abandonadong building. My eyes were focused on the woman, wearing a wedding dress, katulad ng suot ni Rosetta. No. She's can't be dead. No! Hindi maari 'to. She's not dead. Mabilis akong tumakbo don habang nanginginig ang buong katawan. Dahan-dahan na tumulo ang mga luha ako mula sa aking mga mata. Napaupo ako nang makita kong basag-basag ang mukha nito, at hindi na makilala.

Napahilamos na lang siya sa mukha bago inilibot ang paningin sa kabuuan ng silid. The place was a total wreck. Nagkalat sa lamesa ang mga pulutan, pati na rin ang mga upos ng sigarilyo. Idagdag pa rito ang napakaraming basag na bote sa sahig. Pati iyong malaking telebisyon na nasa kaniyang harapan ay hindi nakaligtas. May nakabaon ditong mga bolang pambilyar.

Dama ko ang paghagulgol ko dahil sa sobrang sakit. The room is broken down into pieces. There's also a fìre. The place looks like a mess. And knowing that Zach is inside of that room makes my heart shattered. It feels like my heart is also broken down into pieces. It feels like my heart is sinking. Zach is gone. He's now gone for good. He's now de@d. And it feels like I dièd too.

Hindi ko pa tuluyang naiaangat ang aking kamay nang kusa ng bumukas ang pintuang gawa sa isang makapal na flywood. Agad na sumalubong sa aking paningin ang isang ginang na nakalupasay sa malamig na sahig. Nagkalat din ang piraso ng mga bubog at ilang picture frame sa iba’t ibang bahagi ng bahay. Maging ang aparador na kasing laki ng tao ay nakatumba rin. Wala na sa ayos ang mga damit na kahapo’y katutupi lang, at ang mga kurtinang dapat ay maayos na nakasabit sa dingding.

Nilayo niya agad ang kaisipang iyon, survival muna. Tiningnan niya ang exit, bahagyang natabunan ng mga bumagsak na beam at naglalagablab na debris. The air burned his lungs, and sparks from the wreckage fell dangerously close. Another tremor shook the warehouse, dust and plaster raining down. “Kaya mo bang maglakad?” tanong niya at hinahawakan ang mga braso ni Raim.