Recognition Quotes For Honor Students Novels & Stories

I continued my speech na hindi ko alam kung saan tutungo. “Yes! No more exams and quizzes! Yes! Makakatulong na tayo sa mga magulang natin. Yes! Simula na para bumawi sa lahat ng hirap at pagsisikap na dinanas ng mga magulang natin habang tayo, maghapon na nakaupo sa loob ng classroom at natututo. All those hardships, sufferings, and sacrifices our family made were worth it in the end. As my speech ended, all the graduates stood up, threw their cups in the air, and shouted, “Yes!”

Nakatingin lang siya sa harapan niya nang sabihin niya lahat iyon. "It is also our responsibility as educators to respect what our students are going through. I'll tell you right now that you're very welcome here at Polaris University. And the new feeling you're experiencing now will fade after a while," kaswal niyang sinabi pero ang lalim ng hinukay nito sa pagkatao ko. "I'm not sure what pushed you to come out and take risks here, but I'm sure there are many things and people who will help you achieve your dreams wherever you are right now. I believe in every student..."

sigaw ni Yamato kaya kinawayan ko siya. “Valedictorian, Hakuna Miran Romero!” Nagpalakpakan ang lahat at ginawa ko na ang speech ko. Nakangiti ang lahat bukod sa isang kaklase ko na salutatorian. Ginalingan ko kasi para sa scholarship na maaaring makuha ko.

Pag-uwi namin, hinatid niya ako hanggang gate. “Thank you, Arthur,” sabi ko bago bumaba ng kotse. “For what?” tanong niya. “For reminding me that life can still be beautiful after everything,” sagot ko. Ngumiti siya. “It always will be. Especially when you keep smiling like that.” At bago siya tuluyang umalis, yumuko siya sandali, marahang hinalikan ang noo ko, at bumulong. “Congratulations, my top student.”

Kahit kailan talaga ang lalaking ito, e! I looked back at the stage again. Nagsisimula na ang pagtawag sa mga estudyante at ngayon ko lang yata naramdaman na parang napaka tagal ng D sa alphabet! I was watching Enzo while he was walking. “Enrico Lorenzo De Guzman, Summa Cum Laude.”

dad asked the same question "Yes mom and dad!! I said while smiling at them Umakyat na kami ng stage at naririnig ko parin ang sigawan ng dalawa kong kaibigang para icheer ako pero kung makasigaw akala mo wala ng bukas. Napakamot nalang ako sa aking ulo. Wooohhh bestfriend ko yan!!!! Wohhhhh kaibigan ko yan!!!! Hiyawan ng dalawa niyang kaibigan... My speech... First of all I would like to thank all of my professors first, if not for your good teaching and perseverance I will not get a high grades or wisdom from you and my other classmates who graduated also because of your teaching and perseverance and the belief that we can achieve our dreams as long as we believe in what we can do. And of

Nung high school ako, okay na sa akin makapasa. It's really important to be there... lalo na sa mga anak na alam mong sobrang nag-e-effort sa pag-aaral. Showing up is a way to remind them that their hard work matters, that their achievements are seen and valued. Sa mga ganitong moments rin kasi, it's not just about the awards, eh. It's also about the feeling of being supported, that someone believes in them. And ako, alam ko yung sakit na walang nariyan para makita yung achievements ko na yun, kaya rin siguro nung sinabihan ako ni Ana na ako ang gusto nilang isama sa recognition, natuwa rin ako ng sobra.

"Maraming salamat, sa lahat ng aking guro, mga kaklase, kaibigan at naging pamilya dito sa paaralan. kayo ang naging lakas at kahinaan ko upang maipagpatuloy ko ang paglalakbay at pag tupad sa aking mga pangarap. Lahat tayo ay may pangarap, at ang araw na ito ay isa sa ating mga pangarap. Pagtatapos man ito sa isang chapter ng buhay natin pero simula pa lang ito sa patuloy nating pakikilaban sa malawak na mundo." "Maya, congratulations sa iyo sa pagiging Highest honors mo, pero salamat dahil mas pinili mong ako ang mag- speech dito sa stage kaysa ikaw. Nagawa natin bestfriend, lahat at marami pa pero kapit lang, walang bibitaw." "Sa Mommy ko na nagtaguyod sa akin, ikaw po ang mundo ko, ikaw

merit awardee. Kada quarter kasi ay may recognition day sa skwelahan namin para parangalan ang mga may line of 8 as merit awardees, mga line of 9 as honor awardees, at yung mga pinakamalinis na classroom, pinakagloom na lalaki at babae, pinakabehave na klase at pinakamapagbigay na klase. Mayroong sinasabing award na "most solidarity class" o pinakamapagbigay na klase dahil mayroon sa aming skwelahan na tinatawag na solidarity fund. Ito yung magbibigay ka ng pera voluntarily para ang malilikom ditong pera ay pinambibili ng bigas at pagkain at binibigay sa mga less fortunate o sa mga pamilya ng nagsisikad-sikad din --- ito yung bicycle na tatlo ang gulong na parang tricycle. So yun nga parang

May bagay na bumabagabag sa kaniya sa tuwing naririnig ang pangalan na iyon. Why? "Good morning," bati sa amin ni Sir Perez. Napatingin agad siya sa akin. Nagtaka man siya ay hindi niya naman iyon pinansin. May sinulat lang siya sa board. "These are the students who finished their first quarter with honors and high honor, including highest honor." Wika ni Sir habang nagsusulat pa rin sa board. "May ilan sa inyo na mababa ang grades dahil malamang sa absent at kawalan ng pakialam sa mga projects na binigay ng ibang teachers."