Stay Home Novels & Stories

"Uuwi din ako." "Wala naman akong sinabi na mag-stay ka rito. Ang ibig kong sabihin ay habang nandito ka sa akin ay ligtas ka… walang nakakaalam ng bahay ko." I'm not assuming he's going to make me stay or what. I just want him to know I'm not staying. Kahit pa nakatakda kaming ikasal, I will not let myself to stay in here… just the two of us.

“Sigurado ka ba diyan? Hindi ba’t ikaw nga itong nagtago pa sa akin para lang makaiwas sa kasal na ito?” “That was all in the past,” sabi ko. “Things are getting out of my control at wala na akong maisip na paraan para mabawi ang buhay na mayroon ako noon. This is all I know to help me live my life again.” Yes, I love staying inside our house. Thinking about nothing but myself and how I will entertain myself since I already passed my responsibilities to others. Pero sa mga nangyari nitong nakaraan, pakiramdam ko ay lalo akong malulungkot kung mananatili ako sa bahay. Lalo kong maiisip si Jyn at hindi ako makaka-move on.

At least kung nakabukod sila sa amin ay mas mapapanatag ako na komportable silang lahat. "They want to stay in our old house. Alam mo naman iyon na lang ang alaala nila Mama sa amin, they want to take care of it," tanging paliwanag ko naman. "Hindi naman problema iyon. We can hire cleaners na puwedeng pumunta doon everyday of every week para masigurado na maayos pa rin ang bahay," dipensa naman ni Theo, hindi tinatanggap ang plano ng mga kapatid na umalis.

Sagot ko. Tumango naman ang dalawa, bukas pwede na iuwi ang sanggol ngunit kailangan pa rin ito alagaan at imonitor. Nag request ako kung pwede ang mga gamit ay dalhin sa bahay ko. Alam na ni Catleyah ang lugar na ito, kaya kailangan ko higpitan pa ang security dito. “Kailangan mo din mag karoon ng bahay para sa kanila.” Wika ni Micro.

“At huwag na huwag mong pababayaan ang sarili mo, alalahanin mong iyong kalusugan mo, hindi lang para saiyo kundi sa pamilya mo.” “Salamat po sa paalala, ‘Nay.” Anito sa kanya, “Sana po, palagi ninyong paalalahanan si Olivia na mag-iingat. Hangga’t maari ay huwag lalabas ditto sa bahay. Mas panatag ang kalooban ko kung nandito lang kayong lahat sa loob ng bahay.” “Huwag mo kaming alalahanin, iho. Ang dami naming body guards, besides, halos hindi naman na kami lumalabas ng bahay.”

Sinadya niya itong puntahan roon upang magpaabiso na hindi niya ito masasamahan sa pangingisda sa gabing iyon. He decided to just stay at home tonight. Kung iisipin kasi ay hindi naman niya kailangan na sumama dito sa dagat. Pero dahil sa pagkabagot, kaya naisipan niyang tulungan ang pinsan niya sa gawain nito.

"That's why you shouldn't go back home for now. Enjoy your foundation first." Umiling ako. "No, My. Uuwi ako. Pwede namang ako na lang ang magbabantay sa bahay tapos paminsan-minsan ay magpapalit tayo. Hindi naman pwedeng buong araw ay nasa hospital ka."

wika ko. "Huwag ka ng mag hotel, do'n ka na muna sa condo ko. Alam mo naman na 'yon pass code do'n. Mas mapapanatag ako kapag do'n ka nag stay." at dahil wala naman na akong magagawa at pumayag na ako dahil alam kung mag aalala lang siya sa akin kapag tinanggihan ko. "Thank you babe." saad ko. "You want me to go home already?"

malumanay niyang sagot, may ngiti sa labi. Hinawakan ko ang kanyang braso, pilit na pinapakalma ang kanyang pag-aalala. "It's okay, hindi mo kailangang mahiya sa akin. You can stay at home if you want para may magtitingin sa kanila. Kahit naman kukuha ng caregiver, iyo ang buong tiwala ko." Tumigil ako sandali at napangiti. "Isa pa, ayoko lang talagang tanggihan si Mommy. Alam mo namang bumabawi siya sa akin ngayon, kaya hayaan na natin."

I whispered in her ear. Sienna nodded her head. “Pwede bang work from home ka na lang muna. Natatakot akong mag-isa dito.” Natawa ako. “Sure, baby. Aayusin natin ‘yan. Hangga’t hindi natin nahuhuli sina Clyde, dito lang ako sa tabi mo.”