Regresión - Una Segunda Oportunidad De Vida

ความตั้งใจแรก ก็แค่อยากจะ ลอง จีบดู คาสโนว่า ตัวพ่อ ตัวร้าย อย่างแดเนียล เฟิง ไม่เคยคบหาใครจริงจัง แต่เมื่อได้พบเธอ ความรุ้สึกบางอย่างก็เกิดขึ้น เธอคือความท้าทาย ที่เค้าอยากลิ้มลอง เธอคือคนที่เค้าอยากจะเอาตัวเองไปพัวพัน แค่เล่นสนุก ไม่จริงจังอะไร แต่ เค้ากลับไม่รุ้เลยว่า เธอ จะเปลี่ยนชีวิต ของเค้าไป ตลอดกาล

เพราะฐานะที่ต่างกันมาก เหลือเกิน ทำให้เค้า ได้แต่เฝ้ามองเธอเพียงเท่านั้น ความรัก ของเค้า ที่จะส่งไปให้ถึงใจเธอ มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ในเมื่อ ครอบครัว ของเธอ ไม่มีวันเห็นดีเห็นงาม และถ้าจะต้องตัดใจ เค้าจะทำได้ไหม ในเมื่อ เธอ คือ ความหวัง ความฝัน และความหวานละมุน ในชีวิตที่แสนจะขมขื่นของเค้า อนาคตที่มองไม่เห็นทางข้างหน้า แต่เมื่อมีเธอ เดินเข้ามา ชีวิตของเค้า ก็ดูเหมือนกับว่า อะไรมันจะง่ายลงไป แม้จะไม่ง่ายจริงๆ แต่ว่า เค้ากลับมีพลังใจในการต่อสู้ เพื่อจะอยู่ต่อไป อยากจะพิสูจน์ตัวเอง ให้เธอ ได้เห็นว่า เค้า มีเธอ เป็นแรงใจในทุกๆวัน

Saat desanya diserang dan dibakar, Xiu Zhangjian yang baru berusia lima tahun memilih untuk melarikan diri. Bertahun-tahun hidup dalam penyamaran, dia selalu menyiapkan diri untuk melakukan pembalasan. Suatu hari markas sekte tempatnya bernaung diserang. Dia membuat keputusan berbeda, tidak lagi melarikan diri, tetapi justru mendekati musuh dengan memilih menjadi budak di penjara istana. Semua tahanan dan penjaga mengenalnya sebagai budak lemah dan bodoh. Namun, di malam hari, diam-diam dia menunjukkan kemampuannya yang sesungguhnya. Hingga tiba waktunya, Xiu Zhangjian mendapatkan kembali Pedang Naga Suci. Dengan sebilah pedang pusaka keramat di tangannya, dia menjalankan tugas sebagai sang pewaris, membasmi kejahatan aliansi sekte aliran hitam "Aku bersumpah, mereka akan mengemis untuk mati!"

" ผมชอบน้องหมอ " ดุจดวงใจ ที่ถูกสารภาพความรู้สึกอย่างไม่ทันตั้งตัว ค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากมือของเขาช้าๆ การไม่ตอบเป็นคำพูด แต่การกระทำของเธอ มันชัดเจนแล้วว่า "ผมจะจัดการความรู้สึกของผมเอง " ดุจดวงใจ ชื่อที่มีความหมาย แปลได้ตรงตัว สาวน้อยที่เกิดมาพร้อมกับ คำว่า พร้อมทุกสิ่งอย่าง รูปเป็นทรัพย์ ครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อม แถมยังมีสติปัญญา อันแสนชาญฉลาด สาวน้อยที่ใครหลายต่อใครคน อยากจะให้ลูกชายตัวเอง เกี่ยวดอง แต่ทว่า เธอที่ชื่อ ดุจดวงใจ ก็หมายความว่า คนในครอบครัว ก็ทะนุถนอม ดั่งไข่ในหิน และ คนที่จะเข้ามา ต้องทำให้มั่นใจว่า จะดูแด ดุจดวงใจ คนนี้ อย่างดีที่สุด อดีตของเขา ทำให้ทุกคนต้องกลัว และ ต้องการจะขัดขวาง แต่เพราะเธอคือดุจดวงใจ เขาจึงทำทุกทาง แม้ใครจะขวางก็ตาม

Kyla Anders is overwhelmed by the news of her pregnancy, rushing back home to inform her husband. Only to find him in bed with her closest friend. Angrily she demands justice but pictures of her naked with another man in bed are thrown to her face and she's forced to sign divorce papers. To top it all, her husband denies any blood relation with the baby inside her womb, humiliating and mishandling her, causing an irrevocable accident. Thrown out with no way out, Kyla hopes to start anew only to fall into the hands of an even tougher predicament as she gets impregnated medically accidentally. Will she be able to handle her second chance at love? Liam Storm had never wanted anything in life the way he wanted an heir to fulfill his duty towards his family. He had been involved in an accident, nearly rendering him impotent but preserving the last count of his sperms. He receives shocking news of another woman being pregnant through IVF with his baby instead of his fiancé. How will he handle the two women in his life while falling so deeply for one but having a commitment to the other?

Henrique Queiroz sempre fora impecável e sereno. Herdeiro de uma família tradicional e poderosa, crescera cercado de privilégios e honra. Um verdadeiro filho do destino, admirado por todos, alguém que parecia intocável, como se vivesse acima do mundo comum. Durante quatro anos de amor, todos sabiam: Carolina Brito era a marca mais profunda que ele carregava no coração. Então, um escândalo de "traição" caiu entre eles como uma lâmina. O que antes fora um amor absoluto transformou-se em um término humilhante e irreversível. Cinco anos depois, o destino os fez se reencontrarem. Ele a prensou contra a parede. Os olhos carregavam um ódio capaz de destruir tudo ao redor. — Já que você desapareceu do meu mundo, então desapareça por completo. Não volte a aparecer diante de mim. — Tudo bem. — Respondeu ela sem hesitar, fria e decidida. Henrique a odiava com uma intensidade que doía. E, mesmo assim, continuava enlouquecendo por ela. Continuava perdendo qualquer controle sempre que era por causa dela. Quando a verdade finalmente veio à tona, ele a encurralou contra a porta, os olhos vermelhos, a respiração pesada. — Então pague por isso a vida inteira. Case comigo. A sua dívida… Eu assumo.

El día de mi vigésimo cumpleaños, el amigo multimillonario de mi abuelo colocó varias fotos frente a mí y me pidió que eligiera un esposo. Sin vacilar, seleccioné a Adrián Mendoza, el sexto hijo de la familia Mendoza. Todos los presentes quedaron atónitos. Después de todo, todo el mundo sabía que yo, la heredera de la familia Delgado, había estado obsesionada durante años con Luciano Mendoza, el tercer hijo de los Mendoza. En mi vida anterior, logré casarme con Luciano, quien gracias a esto heredó la mayor parte de los bienes de su abuelo. Pero después del matrimonio, me fue infiel con mi hermana menor, Sofía Delgado. Mis padres, furiosos, enviaron a Sofía a estudiar al extranjero. Desde entonces, Luciano me odió profundamente. Permitió que numerosas amantes que se parecían vagamente a Sofía me humillaran constantemente. El acoso constante me llevó a sufrir una severa depresión. Al final, Luciano reemplazó mis medicamentos con veneno lento, y morí embarazada, llena de amargura. Al renacer, decidí dejarlos ser. Pero cuando se anunció mi compromiso con Adrián Mendoza, Luciano perdió por completo la cordura.

Quando a minha cunhada teve outra crise, eu soube que me divorciaria novamente. Fechei os olhos. "Este é o nono divórcio." Luís Ribeiro massageou as têmporas, dizendo com culpa: — Paula, a morte do meu irmão foi tão repentina... Ele deixou a esposa e o bebê que ela carrega. Eu não posso simplesmente abandoná-los. — Não se preocupe, assim que o bebê nascer, vamos nos casar novamente. Desta vez, para nunca mais nos separarmos! Eu fiquei em silêncio. Afinal, essa era a oitava vez que eu ouvia a mesma promessa. O primeiro divórcio foi quando a morte súbita do irmão mais velho fez minha cunhada entrar em colapso. Na época, ela estava grávida, e Luís propôs o divórcio para que pudesse acalmá-la, prometendo que nos casaríamos de novo depois. Em nove meses, nos casamos e nos divorciamos oito vezes por causa disso. Todos zombavam de mim, me chamando de a "recordista de divórcios". Até eu mesma achava tudo isso um absurdo. Peguei a certidão de divórcio recém-impressa, e um funcionário ao lado me perguntou em voz baixa: — Quando vocês vêm na próxima vez? Eu respondi com indiferença: — Não haverá uma próxima vez.

En el año en que mi novio, Nelson Castro, estaba más a la miseria, sin un peso, lo dejé. Después, se convirtió en el gran boss de la mafia y puso a trabajar a medio mundo, con sus métodos más bajos, para obligarme a casarme con él. La gente cuchicheaba que yo era su primer amor, su obsesión, la mujer que de verdad le importaba. Pero luego, se paseaba con una mujer distinta cada noche, y yo terminé siendo el hazmerreír de todos. A pesar de la humillación, nunca hice un escándalo. Me encerraba en mi cuarto, en silencio, para no interferir con sus asuntos. Una noche, fuera de sí, Nelson me besó con furia y me preguntó casi en un susurro: —¿No tienes celos? Pero en realidad... lo que él no sabía era que yo estaba enferma. Él podía comprar al mundo entero con su dinero, usar la violencia, las amenazas y lo que fuera, podía forzar este matrimonio y acostarse cada noche con las mujeres que quisiera. Pero no tenía ni idea de que a mi vida solo le quedaban siete días.

Durante o plantão noturno, recusei o pedido de aplicar soro no paciente que minha irmã de criação cuidava. Vi, com meus próprios olhos, um menino de sete anos morrer devido a uma reação alérgica causada pela medicação errada. Na vida passada, mal tinha terminado de aplicar o soro, quando familiares furiosos invadiram o posto de enfermagem e me espancaram até meu rosto ficar irreconhecível. Mas o soro era apenas glicose, não havia razão para acontecer algo assim. Com a consciência turva, ouvi alguém chamar a polícia. Achei que, finalmente, a salvação havia chegado. Jamais imaginei que seria meu próprio irmão, policial, quem me jogaria no chão. Meu amigo de infância, agora médico legista, apresentou o laudo da autópsia e me incriminou. Sem ter como me defender, acabei sendo espancada até a morte pelos familiares do menino, tomados pela fúria. Até o último suspiro, não entendi por que meu irmão querido e o amigo de infância agiram assim comigo. Quando abri os olhos novamente, estava de volta àquela noite.