Palagi kong iniisip ang eksenang iyon sa mga concert hall na puno ng buntot ng disco ball at mga naglalakad na poster ng pop idols—may nostalgia talaga, pero hindi na babalik ang eksaktong sistema na nagbuo ng 'teen pop' na puro label-manufactured. Noon, may mga A&R na nag-i-scout, magtatayo ng boyband o girlgroup, sasagutin ng malaking marketing budget ang lahat: TV specials, mall tours, CD bundling. Nabenta ang whole package, hindi lang kanta. Ngayon, iba na ang laro; ang TikTok, playlist algorithm, at independent creators ang naghahati-hati ng atensyon. Hindi na kasing effective ang malaking label formula dahil ang attention span naka-chunk sa maikling clips at viral moments.
Personal, nanood ako ng album launch noon kung saan pila kami sa labas ng record store at literal na nakakita ng full-blown marketing machine. Ang music industry ngayon mas fragmented—isang hit single sa app, remix, meme, at global collab ang bumubuo ng buzz. Kaya ang ganitong klaseng engineered, vertically-integrated teen-pop era—hindi siya ganap na mawawala sa alaala o sa niche reunions, pero ang modo ng pagkakabuo at paglabas na iyon? Malamang hindi na babalik sa dati nitong anyo. Mas maraming paraan ngayon para sumikat, at iba na ang pamantayan ng success, na nakakatuwa at nakakabuhat din ng bagong creativity para sa akin.