Rose With Thorns Novels & Stories

Muntik na silang magkauntugan, ngunit huminto agad na sinundan nila ng tingin si Rosie na maagap na sinipa sa mukha ang isa kanila. Walang sinayang na oras si Rosie at mabilis na dinikit sa noo ng kanyang sinipa ang crucifix na naging dahilan sa malakas nitong d***g. Unti-unti ring napaso ang pinagdikitan niya nito na pumapalag pa ngunit hindi hinayaan ni Rosie na makawala. Papasugod na sana ang isa pa sa kanya ng gamitin nito ang isa niyang kamay upang sakalin ang isa sa kanila. Kusang humaba ang kuko nito na bumaon sa kanyang leeg, diniinan ni Rosie ang pagkakasakal dito at hindi pinakawalan.

Or was this one of her many pretenses to manipulate me into thinking she was a good woman? In her gloved hands was a rose bush, at tinatanim niya ngayon ‘yon sa lupa na nasa pagitan ng dalawang puno. With light, deliberate movement, she pressed the roots of the rose bush into the soil. Hindi ko alam kung kailan pa siya nag-umpisa, pero alam kong patapos na rin siya ngayon. Kahapon ay berdeng-berde ang hardin na ‘yon, but now, there was already a huge bed of dark red roses tinged with black planted in there. May kung anong sumikdo sa puso ko pagkakita ng mga ‘yon.

Tinuro niya ito at tinanong ang may-ari, “Anong klaseng bulaklak ito?” “Sir, ito po ay eustoma. Sumisimbolo ito ng dalisay at inosenteng pag-ibig at katapatan sa pagmamahal. Maganda po itong ibigay sa mga kasintahan,” sagot ng may-ari. “Puwede po kayong bumili ng bouquet para sa girlfriend ninyo. Kilala rin ito bilang ‘thornless rose,’ na ang ibigsabihin ay pagmamahal na tapat at para sa iisang tao lamang,” dagdag pa niya. Narinig ni Rico ang paliwanag at tumingin sa puting eustoma. Saglit siyang sumulyap kay Ella bago muling humarap sa babae, “Hindi niya ako boyfriend.”

So paanong hindi ko malalaman 'to? Napatingin ako sa paanan ko nang mapansin ko ang petals ng pulang rosas. Tinignan ko kung hanggang saan iyon at papunta iyon sa Amphitheatre. "Ate teka! Nahuli ako!" Natatawang sabi ng batang babae at hinahabol pa ang paghinga, "take your time baby," natatawang sabi ko. Hindi naman maalis ang ngiti ko sa labi ko. Inabot naman sakin ang peach rose—means gratitude.

sigaw ni tito Limuel sa 'di kalayuan nang samahan ko siya sa flower plantation. Crimson Chrysanthemums at mga pula ring rosas ang tanim nila ngayon. Gustong-gusto ko itong titigan araw-araw kaya ngayong nasa ikapitong buwan na ng aking pagbubuntis ay ipininta ko ito. I posted it on social media anonymously at hindi ko aakalaing marami ang maeengganyo sa mga ipininta ko.

Sa wakas, nabuksan niya ang pintuang bakal sa gilid ng mansyon. Huminga siya nang malalim, tinanaw ang malawak na hardin at ang madilim na lansangan sa malayo. Sa kanyang puso, iisa lamang ang nag-uumapaw na damdamin—ang kagustuhan niyang lumaya. At sa gabing iyon, tumakbo si Cressida palayo sa tanikala ng isang kasal na hindi niya pinili, palayo kay Arcturus Thorne.

Her fear mingled with something else—something darker. At nakita ko iyon. Ang spark sa mga mata niya na pilit niyang itinatanggi. I leaned close, my lips brushing the shell of her ear. “This is what it means to be mine. My world. My rules. My blood.” “Damian…” her voice cracked, breaking between fear and desire. I wanted to kiss her right there. Taste her terror. Taste her fire. Pero hindi pa oras. Hindi pa ngayon. Instead, kinuha ko ang rosas mula sa mesa. The petals had drops of blood on them—fragile beauty tainted by violence. I pressed it into her shaking hand.

Sa sobrang excitement ni Adelyn nakalimutan na niya ang tungkol sa mga tinik noon at natusok siya. “Ouch…” Bigla niyang nabitiwan ang rose na kaagad namang pinulot ni Jacob. “Are you hurt?” Inabot nito ang kamay niya. May kaunting dugo sa daliri niya dahil sa pagkakatusok. “Oh, I’m so sorry, Adelyn. I should’ve removed the thorns,” dispensan naman ni Don Juan. “It’s okay. Kasalanan ko rin naman dahil hindi ako nag-ingat,” tugon niya. “It’s just a prick. Malayo naman po ito sa bituka.”