Novel & Cerita Sa Hindi Pag Alala

"Promise, hindi ito prank! Totoong surprise ‘to. Basta, siguradong mag-e-enjoy ka." Biglang napaisip si Mia. "Mama, nasaan po ba ‘yun? Ano po bang meron doon?" Napangiti si Lila at masayang nagkwento. "Sa South Korea tayo pupunta, baby. Isa ‘yun sa pinakamagandang bansa sa mundo. Alam mo bang may magagandang cherry blossoms doon? May mga palasyo at mga lugar na parang nasa fairy tale! Tapos, matututunan mo rin ang kultura nila—ang pagkain nila, ang wika nila, at ang masasayang festivals nila."

Isang himala, tawag nila. Dumating si Alex sa aking pintuan noong kalagitnaan ng umaga, mukhang sira-sira ngunit nakahinga nang maluwag. Tumigil na ang niyebe, kumikinang ang lungsod sa puti. "Hindi ko... alam ang sasabihin ko." Hinila ko siya papasok, iba na ang tensyon ngayon, malambot na, umaasa. "Magsimula sa paumanhin."

Sabi ni Anna. Huminga ng malalim ang sumunod na matanda, Ang ikalawang mundo ay hindi isang lugar na maaaring basta-basta bisitahin, kung saan napakaraming hindi kilalang panganib, paano niya pakakawalan si Anna?

"Hindi." Nagmamadaling sinabi ng Omniscient Deity na, "Kahit kaya niyo ni Thea na burahin ang Hazted City, huwag niyong kakalimutan na ang mga Overworld Outsider na nasa Earth ngayon ay mga mahihina pa lamang. Sa paglipas ng panahon, lalo pang dadami ang mga Overworld Outsider na darating. Kapag binura natin sila ngayon, hindi natin kakayanin ang paghihiganti nila."

sagot neto sa baybaylan " tahan na iho huwag munang aalalahanin ang iyong napanaginipan balang araw ay magiging masaya din ang ating Mundo at ang iyong Angkan kasama na ni Bathala wika neto sa Paslit teka at kukuha ako ng maiinom mo "wika pa neto agad siyang Pumunta sa lamesa at kinuha ang baso na yari sa kawayan at nag lagay na ng tubig Pagkatapos ay nag punta na muli sa paslit at nag salita

"Hindi mo ba naalala 'yong masasayang nangyari sa atin? We are happy and si Mommy, she's already here." Bahagya pa siyang pumiyok habang nagsasalita. Kung kinakailangang magmakaawa o kahit lumuha pa ng dugo ay gagawin niya, huwag lang siyang iwan nito. Bumalik na ang alala nito pero ang masasayang alaala naman nila ang nawala. F**k! Sana'y hindi na lamang bumalik ang alaala nito kung mawawala rin lang pala ang pinaka-importanteng alaala nila. "Happy? Really? Kagabi lang ay halos mapatay mo na ako--"

nakangiti kong puri sa kaniya na mabilis niyang kinailing kaya nagtaka ako. “Lahat po tayo ay maganda, Ate. Tignan mo buong paligid dito, Ate Aliyah…” salita niya kaya napatingin ako sa paligid namin gaya ng tinutukoy niya. “Kung maganda ang nakikita natin sa paligid araw-araw, katulad ng mga bituin sa langit, bundok sa paligid, mga dagat, at kung ano pang mga bagay na nakikita natin sa buong mundo… Tayo rin dapat, Ate Aliyah. Mga tao na katulad natin ay maganda rin gaya ng iba dahil kabilang tayo sa creation ni God, diba?”

inis na singhal ko rito saka simulang kumain para itago ang hiya at pamumula ko "Pero kaya kang dahil sa langit nito."naka ngiting pang aasar nito "Zyair!"na iiskandalong singhal ko rito "Hahahah titigilan na sige kain ka lang ng kain."pigil ang tawang turan w sinamaan ko ito ng tingin "Huwag mo nga akong titigan!"inis na singhal ko rito "What?Masama ba?"inosenteng wika nito inis na binato ko ito ng kung anong naabot ng kamay ko

Hindi na tungkol sa sayaw o liwanag o musika. Ito na ang gabi kung kailan ang nakaraan, na pilit niyang inilibing, ay muling bumangon— At ipinakilala ang sarili nito sa buong mundo. At sa katahimikan na kasunod ng kaguluhan, isang tanong ang nakabitin sa hangin, mabigat at walang sagot: Sino si Alliyah ngayon— Ang babaeng kilala nila…

humihikbing sambit nito. “Vena alam mo naman na ayaw ko sanang umalis diba? Ayoko sa US kaso wala na akong choice, kailangan ko muna magpalamig dahil halos lahat ng tao ay hinuhusgahan ako.” saad nito.