Walang Hanggan Paalam Novels & Stories

sabi nito, namulsa. "Alam mo, wala daw coincidence sa mundo. Lahat ng nagaganap ay nakatakdang maganap. Lahat ng nagtatagpo ay nakatakdang magtagpo. It was only a matter of right time. Kapag hindi pa oras, hindi puwedeng ipilit ang isang bagay. Parang prutas na kapag hindi pa magulang o hinog ay hindi mo puwedeng pitasin dahil magiging matabang lang iyon. Kulang sa tamis. Minsan nga umaasim pa." " Naniniwala ka ba roon, Hillary?"

Sunod-sunod niyang tanong na mababakasan ng pag-aalala. Hindi ko rin namalayan na lumuluha na pala ako. Ni hindi ko nga naramdaman ang basa sa pisngi ko. Bilog nga talaga ang mundo, hindi mo malalaman kung kailan iikot 'to at mapupunta ka sa ilalim na mas nanaisin mo na lang na mawala sa mundo. I'm tired of being alone. Facing those problems alone. Kinakaya ko naman, pero minsan hindi ko maiwasang bumigay tulad ngayon.

Ang katahimikan. Sa kabila ng lahat ng nangyari sa pagitan namin... Sa kabila ng mga sandaling magkasama kami... Wala man lang kahit isang mensahe. Walang text. Walang tawag sa dis-oras ng gabi. Wala. Para bang wala akong naging halaga. Nagtalik kami na para bang nakalimutan naming umiral ang buong mundo. Pero paglabas noon...

Parang tumigil ang ikot ng mundo ko nang mabasa ko ang huling linya sa pahina. Paulit-ulit iyon sa isip ko, parang bulong na ayaw tumigil kahit takpan ko pa ang tenga ko, hindi nakasulat kung sino, hindi nakasulat kung paano, pero malinaw na malinaw: isa lang ang mananatili sa mundong ito kapag natapos na ang lahat.

Hanggang sa, tuluyan na rin silang umalis ng walang paalam. "Bwesit, magpasalamat ka, dahil, may biglang dumating. Pero, kung wala, hindi talaga matatapos ang away na 'to. Pero, kahit na sinabi na nila 'yon wala akong oras para makinig o pagbigyan man lang sila. Hangga't hindi mo napapalitan ang nadumihan kong damit." Muling aniya ni Gina. Mukhang wala talaga siyang balak para tigilan man lang ako.

"Networking? Ano iyon?" My Ghad! Mauubusan na yata siya nang mga banat sa dead-signal nitong lalaking ito. "Ang bagal mong...hay! Huwag na nga lang. Napaka-slow ng brain cells mo. I am trying to make your stomach appeared some butterflies too. Pero alam mo. Mauubusan na ako nang hininga, ng mga pamatay kong words of wisdom ay matagal bago mo pa iyon maintind—"

Malapit na nga silang ikasal eh. “Oo alam ko, naman ‘yung hangganan ko at alam kong wala ako sa puso nito, dahil isang kakilala lang ang turing niya hindi naman kapatid or kaibigan magkakilala lang kami dalawa.” Saad ko pa. “Yun, nga! Kailan kaba magigising hindi ka ba naaawa sa sarili mo?” Sambit pa ni Nakba.

“Pagkatapos… kapag natapos na ang problema… makakahanap tayo ng paraan.” Napailing ako. Hindi ako bata. Alam kong hindi ganoon kadali ang mundo ng mga taong tulad ni Trenton Aldridge. Kapag may kinuha siya… hindi niya iyon basta-basta binibitawan. Napatingin ako sa bintana. Sa labas ay madilim ang kalangitan. Walang buwan. Walang mga bituin. Para bang ang buong mundo ay lumubog sa dilim.

Alam kong wala siyang lakas na tumanggi kaya ginamit ko na ang pagkakataon na ito at sana ay makatulong ito sa kaniya. “Sa mundong nakakapagod, Sana makahanap ka ng pahinga mo. Sa mundong puno ng pait, Sana hindi ka mapagod maghanap ng tamis. Hindi pa huli para sumaya, Nandito ako upang iyong makasama, Hindi kita iiwan at hahayaang mag-isa. Sa daan mong nakakaligaw... Hindi kita pababayaan na masaktan.”

Biglang may pumasok naman sa isipan ko dahil pakiramdam ko ay hindi lang nagkataon ang lahat. "Lolo, ang panghihina ng hari tuwing solstice, may kinalaman ba ito sa kamatayan ko noon?" Kinakabahan na tanong ko ngunit malakas ang pakiramdam ko na iyon nga. I am not stupid not to be able to connect the dots. It's impossible that everything is just a coincidence.