Novel & Cerita Walang Hanggan Paalam

Ang katahimikan. Sa kabila ng lahat ng nangyari sa pagitan namin... Sa kabila ng mga sandaling magkasama kami... Wala man lang kahit isang mensahe. Walang text. Walang tawag sa dis-oras ng gabi. Wala. Para bang wala akong naging halaga. Nagtalik kami na para bang nakalimutan naming umiral ang buong mundo. Pero paglabas noon...

Parang tumigil ang ikot ng mundo ko nang mabasa ko ang huling linya sa pahina. Paulit-ulit iyon sa isip ko, parang bulong na ayaw tumigil kahit takpan ko pa ang tenga ko, hindi nakasulat kung sino, hindi nakasulat kung paano, pero malinaw na malinaw: isa lang ang mananatili sa mundong ito kapag natapos na ang lahat.

Napatango ang lahat. Ngumiti sila. Sa kabila ng masasayang ngiting iyon... Isa lang ang katotohanan. Lahat ng ito... Ay kasinungalingan. Isang malaking pagpapanggap. Gaano pa ba karaming tao ang kailangan naming lokohin? Hanggang saan pa ba aabot ang mga kasinungalingang ito? Sa mundong pinasok ko... Alam kong wala nang balikan.

Hanggang sa, tuluyan na rin silang umalis ng walang paalam. "Bwesit, magpasalamat ka, dahil, may biglang dumating. Pero, kung wala, hindi talaga matatapos ang away na 'to. Pero, kahit na sinabi na nila 'yon wala akong oras para makinig o pagbigyan man lang sila. Hangga't hindi mo napapalitan ang nadumihan kong damit." Muling aniya ni Gina. Mukhang wala talaga siyang balak para tigilan man lang ako.

"Networking? Ano iyon?" My Ghad! Mauubusan na yata siya nang mga banat sa dead-signal nitong lalaking ito. "Ang bagal mong...hay! Huwag na nga lang. Napaka-slow ng brain cells mo. I am trying to make your stomach appeared some butterflies too. Pero alam mo. Mauubusan na ako nang hininga, ng mga pamatay kong words of wisdom ay matagal bago mo pa iyon maintind—"

"Hindi ba't matagal na silang hindi nakikialam sa mga usapin ng ibang kontinente?" "Mukhang nagbago ang ihip ng hangin," sabi ni Winston, ang kanyang kamao ay nakakuyom. Ang Bato ng Mundo sa kanyang dibdib ay muling nagparamdam ng presensya nito, na tila handa na sa panibagong hamon. "Hindi tayo susuko. Haharapin natin sila."

Malapit na nga silang ikasal eh. “Oo alam ko, naman ‘yung hangganan ko at alam kong wala ako sa puso nito, dahil isang kakilala lang ang turing niya hindi naman kapatid or kaibigan magkakilala lang kami dalawa.” Saad ko pa. “Yun, nga! Kailan kaba magigising hindi ka ba naaawa sa sarili mo?” Sambit pa ni Nakba.

Aviona’s POV Sa mundong aking ginagalawan ngayon, maaari akong maihalintulad sa isang may sinding kandila. Unti-unting natutunaw at nauubos. Hindi alam kung gaano katagal ngunit siguradong nauubusan na ng oras. Alam kong lahat ng buhay, bagay at pangyayari sa mundo ay may katapusan. Kalabisan na ba kung hihilingin ko sa Maylikha na tapusin na ang aking paglalakbay?

At dahil dalawa kaming natatakot—sa tingin ko, boses ko ang sagot. "Madilim ang 'yong paligid hating-gabing walang hanggan~ anyo at kulay ng mundo sa 'yo'y pinagkaitan~ H'wag mabahala kaibigan isinilang ka mang gan'yan~ Isang bulag sa kamunduhan...ligtas ka sa kasalanan~"