Novel & Cerita Sad Family Quotes

singhal ko, agad akong bumangon at nagmamadaling lumabas ngunit dali akong napigilan ng matitipunong bisig nito. "Ariah...please calm down, you need to calm down. Sasabihin ko kung nasaan ang mama mo pero ipangako mo sa 'kin na wala kang gagawing masama, alam kong mahirap, sobrang hirap ng pinagdadaanan mo ngayon, I’ve been there, nawalan din ako ng mahal sa buhay, I felt devastated no’ng namatay si papa but death is inevitable, it’s always there, ang kailangan lamang natin ay acceptance, I know it’s going to take time to get through the shock of this loss. But I just want you to know I’ll be here for you all the way.”" aniya habang deretsong nakatingin sa aking mga mata. Ramdam ko ang sinse

Isang nakamamatay na sakit ang ipinaramdam ng simpleng mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Ilang sandali pa'y bigla akong makaramdam ng pagsipa ng anak ko sa aking sinapupunan habang patuloy pa rin ako sa paghagulgol. Oh God! I'm so sorry, my baby! I'm so sorry! I shouldn't have let you feel this kind of pain.

Alam mo Mesaiyah, marami akong mamimiss sa'yo lalong-lalo na ang maganda mong ngiti, malakas mong tawa kapag kasama kita, ang mga mata mo na walang ibang ginawa kundi ang lumuha at ang malambot mong palad na minsan ko ng nahawakan. Sana kahit nasa malayo akong lugar at kahit wala tayong communication sa isa't-isa. Sana, huwag mong alisin sa isip mo ang mga happy, sad, embarrassing and other nakakakilig moments natin sa loob ng sampung taon na ating pagsasama. Sabi nga pala ni mommy sakin "huwag daw akong iiyak dahil bakla daw ako pag umiyak ako" eh sa umiiyak ako ngayon haaaayy! Nagawa pang magbiro ni mommy.

"You made my Mom sick and suffer in loneliness. I will never forget those times I see my mother crying in pain thinking about you with those girls you've been hanging out. I will never forget how she beg for my grandparents not to touch you because she don't want you to get hurt. I will never forget the big scar you made in our family." Hindi naman ito nakaimik sa mga sinabi ko. Matagal na panahon na ang mga iyon at matagal na rin siyang bumalik but those memories are still fresh in my mind like it was all happened yesterday. Childhood memories are really hard to forget, especially those sad memories.

“Hindi man kami ang nasugatan pero iyong sakit na naramdaman namin matapos mong saksakin ang babaeng importante sa buhay namin, matapos mong gawin iyon sa anak ko, ay halos ikamatay na namin.” “Sorry… patawarin niyo ‘ko…” nagsusumamong sabi niya habang umiiyak pa rin. Nginisihan ko siya. Nakakatawa siyang panoorin. “Sorry? HAHAHA.. Hindi mawawala ng sorry mo ang sakit na dinulot mo sa pamilya namin. Hindi mabubura ng sorry mo ang trauma na dinulot mo sa anak ko. Kaya bakit ko tatanggapin ang sorry mo?”

Sadyang marupok ang kaniyang puso sa mga taong katulad niya’y maagang nawalay sa mga magulang. Mayamaya rin ay nag-reply siya kay Richard. Liza: Ayusin mo muna ang sarili mo. Hindi mo kailangang magpadaig sa emosyon mo kung gusto mong maging masaya. Lahat tayo ay may kaniya-kanyang pinagdadaanan, at naintindihan kita. Hindi ko ipagdadamot ang kaibigang kailangan mo, pero hanggang doon lang. Richard: I’m sorry. Hindi ko na alam ang gagawin ko. I found new hope since I met you, and without you, I felt I was gradually dying. I don’t know how to overcome this emotion. I’m losing my sanity.

dugtong niya, “para tapusin.” Para sa katahimikan. Para sa closure. Para sa katahimikan ng isip. Tumango si Matteo. “Alam ko,” sabi niya. Tumingin siya sa akin. Diretso. “Ysa,” mahina niyang sabi, “sorry.” Isang salita. Simple. Pero mabigat. “Sorry sa trauma.” “Sorry sa takot.” “Sorry sa sakit.” “Sorry sa buhay na muntik kong sirain.”

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

"D-Don't cry for me, I'll be okay. Don't remember me with sadness. Don't remember me with tears. Just remember all the laughter we've shared through the years with your sisters. When you've got me in your mind. Just remember that I'm walking in your steps, only half a step behind. So please don't be unhappy. Just because I'm no longer with you and your sisters. Remember that your Mama is always be with her beautiful daughters... a-always..." "I love you, Mommy. I can't help but to blame myself..." bulong na sabi nito habang humihikbi. Hinawakan nito ang kamay kong nakahawak sa pisngi nito. "Shhhh... It's not your fault, okay? Because at the end of the day, it is what it is. None of us knows

Bisitahin ko rin kaya bukas sila mom and dad after class? 'Pag wala kaming mabigat na gawain, I will make sure to visit them in the cemetery. They might think that I do not love them at all. Although I am not sad anymore about them, I still love them. I missed them a little. Every time I get sad over them, my brothers will be there to shoo my sadness away. So how can I be sad in that case? "Bunso?" "Bunso, are you still awake?"