Novel & Cerita Sad Pain Quotes

Sobrang luhaan na sambit ni Ley at nakayakap ng mahigpit kay Aux na tuloy-tuloy na rin ang luha. "Hmmmm sob....sobrang na-miss kita...I am sorry if pakiramdam mo nawala ako...I am sorry...hmmmm sob*sob*hmmmm...I am sorry...mahal na mahal kita...mahal na mahal kita...hmmmm you are always worth it to...kahit buhay ko isusuko ko mahal ko...hmmm I am sorry for hurting you so much...sa mga panahon na hindi kita naaalala, when I choose to hurt you kasi hindi man lang kita maala-ala...hmmmmm I am sorry..."

I know he's feeling the worst kind of pain right now, at wala akong magagawa para alisin iyon, tanging oras at panahon lang ang makakagawa noon. "I'm fucking lost." He cried on my embrace. Pilit kong pinipigilan ang pagbagsak ng luha mula sa mga mata. He's in pain, I need to be strong so I can be his wall, protecting him from pain even if I can't. "I'm sorry." I repeatedly uttered. "Why are you saying sorry?" He asked. "Because you have to experience this. No one deserve that thing." Kahit mabuti o masama pang tao, hindi karapat-dapat na makaranas ng ganitong sakit.

she cut me off. "heyy ano ka ba wala na yun okey. I am good tart, really. Please stop saying sorry kasi lalo lang akong nasasaktan kapag ginagawa mo yan. Lalo lang akong nasasaktan kapag sinisisi mo ang sarili mo. Ang gusto ko lang maging masaya ka at alam kong si Caitlin lang makakapagbigay sayo nun. Yes i am hurting but sooner or later I'll get through this hmm! just please be happy." ani niya sabay himas ng marahan sa kamay ko.

Parang gusto niyang umiyak, pero dahil gusto niyang patunayan sa dalawa ang mga binitiwang salita, ay pinilit niyang umatras ang kanyang nagbabadyang mga luha na gusto ng tumulo anumang oras. Ang hirap din pala turuan ng damdamin na huwag masaktan lalo na kapag minumulto siya ng sakit ng nakaraan. “I-I’m sorry…” kapagdaka’y hinging paumanhin sa kanya ni Zayn ng makitang tila naapektuhan siya sa sinabi nito.

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

Sa sobrang bigat ng kanyang naramdaman ay hindi niya na rin mapigilan ang sarili na hindi maiyak. "Mahirap ba na magpakatotoo na lang?” "Please, love… Baby… Please, listen to me." mabilis siyang nilapitan ni Diego at yayakapin na sana ng mabilis na dumapo ang palad ni Caroline sa pisngi niya. “That slapped is sure NOT enough tomease my pain," sigaw nito. “All those years, all those bad memories won't fade away." “A sorry won't change everything you’ve caused. You make my life living hell, Diego." pabagsak ang bawat salita na binibigkas nito.

Ang kanyang mga mata ay tumatagos sa akin ng lumingon siya at hinawakan ang aking kamay sa kanyang mainit na kamay. "Alam kong matagal na, pero pasensya na Harper. Sorry sa pangangaliwa ko sayo. Sorry sa pananakit ko sayo. Sorry sa pagtrato sayo na parang tae. Ako sobrang humihingi ng sorry na ginawa kong miserable at hindi matiis ang buhay mo. Ikinalulungkot ko na hindi ko nakita ang lahat ng kayamanan na mayroon ako dahil nawala ako at miserable sa sarili kong mundo. Alam kong hindi ako karapat dapat sa iyong pagpapatawad, ngunit sana ay tanggapin mo ito. I'm so sorry. Higit pa sa iyong alam."

Sambit niya bago tumayo pagkatapos ay inilahad ang kanyang kamay. Malungkot akong napangiti bago tinanggap iyon. One of the saddest things in the world is to feel broken, and although you're somehow been figuratively ripped apart you feel like can never be put back together again. These are days when I ask myself! What are you staying here for? Most times I don't even have an answer. Sometimes I just don't want to be here anymore. That I don't want to fight this kind of sadness sicked. Those toughest thoughts to deal with.