روايات وقصص ضمن Sad Pain Quotes

Maluha-luha ‘kong saad sa kaniya. Niyakap ako ni lolo ng mahigpit, ngayon ko nalang ulit 'to naramdaman. Yung yakap na sobra pa sa pagmamahal, yung yakap na magsasabi sa'yo nandito lang ako hindi kita iiwan. “Take some break, rest from the pains you have suffered apo, that's not bad thing to do at all”

Bawat hampas ng simoy ng hangin mula sa bintana ay siyang patak ng luha sa mga mata. “Sorry for letting you in pain. Sorry for creating a difficult situation that it’s hard to handle. Sorry for choosing to love anyone else rather than loving yourself. Sorry for the pain that my subconsciousness creates in order to be in this place. Sorry for not being able to love and care for you this time. Sorry for everything and sorry for hurting you deeply that creates a wound that it's so hard to heal right now. Please help me overcoming this and let shine again.” Nakatingala niyang hinaing sa sarili habang nakapikit.

And I don't think this pain will easily go away once I heard him say 'it's gonna be fine'. The pain can't be easily erased. Hindi gano'n kadali....naii-iyak ko lang ito, pagkatapos ay bukas okay na. That tomorrow, I'll just laugh all things out.... because it's not. Maybe it could really heal by time, but the stain would still be there...etched forever in my heart. "Don't pity me," I said as I harshly wiped my tear. Nanatili lang siya roon sa harap ko habang pinapanood akong miserableng pinupunasan ang mga luha.

Habang pinapakinggan ko ang mga sagot ng kaklase ko ay napangiti na lamang ako at itinuon ang sarili ko sa paggawa ng quotes para sa finals namin. Day passes by. I thought I’m okay now, but everything turned upside down when sadness eats me again. It makes my whole system weak and I want to vanish for a while. Kung kailan malapit na akong maka-graduate ay nagkaganito pa ako. Ang totoo ay tatlong araw na akong hindi pumapasok ng ayos, minsan ay late akong dumadating sa room o kaya naman minsan ay dumating na sa point na nag-cucutting na ako sa isang subject dahil nasasakal ako. Pakiramdam ko, unti-unti ko ng nararamdaman ang pagod simula ng mawala si Mama.

Kailangan kong iiyak lahat para lumuwang man lang ang paninikip ng dibdib ko. Ano ba ang naging kasalanan ko para magkaganito ang buhay ko? I know this is my fault, I let him hurt my feelings. God, wala naman sana akong ibang hiniling, kundi ang makasama s'ya ngayon sa espesyal na araw ko. 'Yon lang naman sana. Napakasapat na para sa akin 'yon. Why you're so unfair to me God? Why do I need to feel this damn pain? Bakit ako na lang lagi? Sila na naman oh, tama na ako. Quotang-quota na ako.

"Thankyou for being here with me." "You always have me. Everything will be fine, believe me. Pain makes you even tougher," saad ko haplos ang buhok niya. Naiiyak na rin ako. "Hindi ko alam ang gagawin kung wala ka," usal niya. "Listen, when time comes the pain inside you will comes to an end and you'll be happy because without pain, happiness won't exist." "But there is too much pain inside me now." "I feel that pain too."

tanong ko dito. " hindi pa naman ako gutom love, magpahinga ka na lang at iuwi mo nalang ako" saad ko dito ng biglang tumunog ang tiyan ko na ikinatawa nito. "hindi pala gutom huh? Kain na muna tayo" natatawang saad nito sakin Napalabi nalang ako sa sinabi nito, wrong timing talaga itong tiyan ko -,- Quote: trusting too much will hurt you so much. Loving is also sacrificin

Hindi niya maunawaan kung bakit mas masasaktan ang tao kapag sinabihan ito ng ‘sorry’. “Stefan heard the word “sorry” a lot after the accident. “We’re sorry, but they died on the spot,” “We’ve already done our best, but he didn’t make it.” “I’m sorry,” “I’m sorry, Stefan,” “I’m sorry for your loss,” and so on. The more he hears those words, he feels as if he’s going insane if he keeps hearing those words over and over. Stefan is traumatized as a result of it,” pagsisiwalat ni Doña Divina. “That is why he stated that Salvatore never apologizes. That word hurts him far too much.”

lumuluha kong sabi sa kanya habang diretsong nakatingin sa kanyang mga mata. Maliit s'yang natawa pero namumuo pa din ang luha sa kanyang mga mata. "Sorry ka na lang, naunahan kita.." biro n'ya saakin. Alam kong nakakabakla para sa isang lalaki ang umiyak pero wala akong pakialam, I'm happy that she still remembers our day but of course how can she forget the most painful day in her life. I'm so sorry baby .

"Hindi ako masaya! Hindi ako kailanman naging masaya Seferene! You left me! Paano ako magiging masaya? Sige nga!" "I'm sorry Zad." tanging paghingi nalang ng sorry ang magagawa ko. "Pasensya na kung hindi man lang kita pinakinggan noon. Wala narin naman akong ibang choice kundi ang palayain ka eh. Hindi naman naging madali sa akin ang lahat. Madaming taon bago ko magawang limutin ka! Pero hindi ko naman nagawa eh, kasi hanggang ngayon ikaw parin. Ikaw parin kahit alam kong maling-mali." hindi na napigilang mag-sigulong ng aking luha sa aking magkabilang pisngi. "Kahit anong pilit natin mali parin. Kahit mahal pa natin ang isa't-isa hindi parin pwede, kasi Zad....." hindi ko na kayang dugtung