Sad Quotes About Self Novels & Stories

Simula ngayon kailangan ko na talaga sigurong sanayin na ako lang talaga. Hindi ka pa rin ba sanay, Adriana? I smirked at that thought. "Five minutes Kuys." nakangiti kong sabi pero alam kong hindi ito umabot sa aking mata. Pinasigla ko pa ang boses ko pero alam ko lang din na niloloko ko lang ang aking sarili. Just give me time to sing for myself and blow my candle. Sayang naman itong aura ko. Ano ngayong kung walang gustong bumati sa akin? Ano ngayon kung walang gustong maki-celebrate sa akin? E di ako ang babati sa sarili ko. Happy birthday self!

Para sa akin, kapag binato ako ng bato, babatuhin ko rin ng bato-- ‘yong mas malaki pang bato. Am I a bad person because of that? Probably. Pero wala akong pakialam. Kapag nasaktan ako, dapat ding masaktan ang kung sino mang nanakit sa akin. That’s what self love is. Hindi ako papayag na ako lang ang masasaktan. Kaya nga hindi rin ako pumayag na magdivorce kami ni Dylan. Hindi ako papayag na maging masaya sila ng kabit niya samantalang miserable ang buhay ko. Dapat… parehas kaming miserable.

sarkastiko niyang pag-kastigo sa sarili. Napasalampak na lang sa sahig si Yesha at napa-yukyok. Gusto niyang umiyak dahil sa pagka-miserable ng pakiramdam niya, pero ni isang patak ng luha ay walang pumatak sa kanya. Hindi niya napansin kung gaano siya katagal sa ganoong posisyon, “I need to get going,” saad niya sa kanyang sarili. “Walang mangyayari sa akin kung magse-self pity ako dito,” dugtong-saad pa niya. Saka niya pinilit ang sariling tumayo at pumasok ng banyo.

Dito niya nilalabas ang sakit na nararamdaman niya, at madalas ay sinasaktan niya ang sarili niya. “Fuck you, Asshole! Now you are taking your own medicine,” paninisi niya sa sarili niya. “Kasalan mo kung bakit siya lumayo sa iyo. You can keep her even though as your maid, but you caused her trauma! Gago ka kasi!” Sinunok niya ang ulo niya. Iuuntog niya sana ang sarili niya. Pero hinila siya ni Adah. “Hurting yourself won’t help you take away the pain, Cous! Alam mo naman na mas sinasaktan mo lang ang sarili mo,” wika ng pinsan niya.

"When I proudly raised my hand during recitation in class, only to come up with a wrong answer. They mocked me after that. I'm too boastful to be wrong." Napaismid ako nang mahina. "Nakakahiya nga." "My turn." He slightly moved. "Motivation mo in life?" "Perhaps to experience true happiness, one must accept the broken self." I can remember that line clearly. And the activity went on. ***

saad ko sa aking sarili habang nakatingin ako sa salamin. Pinagmasdan ko ang aking sarili. Nakita kong sobrang layo na ng pinagkaiba ng sarili ko noon. Isang basurera na namumulot lang ng basura noon, pero ngayon isa ng modelo. Bumuntong hininga ako. Halos nakakamit ko na ang lahat pero hindi pa rin ako masaya. “Zane, Zane, Zane. Ahhhh! Umalis ka na sa isip ko.”

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

"Hindi ko matanggap sa sarili ko, na ang pinakamamahal kong tao ay tinalikuran akong parang basura. I felt worthless. I felt nothing! Wala akong magawa kundi umiyak na lang!" Lucas shook his head. "No!" he whispered. Para siyang sinampal ng katotohanan. Lungkot ang nakikita ko sa kaniyang mga mata. "I'm sorry! Hindi ko sinasayda! I'm sorry!" napahikbi siya sa pag-iyak. He shook his head. I shook my head. Patuloy ako sa pag-iyak. Sa kabila ng lahat. Sorry lang ang tatanggapin ko tapos magiging okay na naman ang lahat. Iikot na naman ang mundo ko sayo Lucas.

"People always have their choice and path to take. Kung depressed ka ay may pamimilian ka pa rin. Ang magpakatatag o magpadala sa hirap. Alam kong hindi lahat ay kayang magtago ng emosyon. But taking your own life because of pain won't justify the sin you committed. It's all selfishness. Ang mga taong gano'n ay hindi man lang nag-iisip ng matino. They don't know that taking their own lives won't end their suffering. Mas lalo lang nitong dodoblehin ang paghihirap nila….sa impyerno." "What the hell do you know about those things? Aren't you a self-centered person?" Tumayo siya at tiningnan akong mabuti. "It seems that you misunderstood me--well, most people, anyway. May mga oras na makasarili

She kept on kissing my head, sending all her love and care. How can I be so selfish for just thinking about myself alone? For not thinking about my parents' feelings? About the pain that I could give to them if I die? I couldn't imagine the heartache that my parents would feel if they lost me. Right there and then, I promised to myself that no one would make me feel like this anymore, to make me feel miserable, to let me question my worth at tapakan ang pagkatao ko. I will just cry about everything today. I let out all the pain and sorrows I have inside my heart and tomorrow I will be the better version of myself, braver and stronger.