Sad Post About Life Novels & Stories

saad nito na tila ba frustrated sa nangyayari. Huminga ako ng malalim. "Kung sana gano'n lang kadali iyon, Adam, pero hindi eh. Gusto ko na rin makawala sa sitwasyon ko. Gusto kong bumalik sa dati kong buhay, pero sa ngayon... wala akong magawa eh." Tipid akong ngumiti nang muling magsalubong ang mga mata namin. "Always remember that I'm always here for you, okay. If you want me to get you out of the situation, just tell me. I'll doe everything for you," saad ni Adam nang hindi inaalis ang tingin niya sa akin. "Salamat Adam." ---

it's miserable as fuck. My life literally sucks. Can I just end up everything ng walang masasaktan? How I wish na ganoon kadali mangyari 'yon. It's imposible. This is reality, at sa realidad ng buhay... lahat mahirap. Mahirap abutin ang mga bagay na pinaka aasam ng puso mo. It's too depressing.

Saad naman nito. Siguro hindi ngumingiti si Vander noon dahil hindi pa niya nahahanap ang dahilan o bagay na nakakapagpangiti sa kanya. May ganoon naman talaga sa parte ng buhay natin. Minsan, kahit gaano na nakakatawa ang paligid ay hindi natin magawang tumawa o sumaya. Hindi rin natin alam kung bakit nakakaramdam tayo ng ganoon. "Nagbabago naman ang tao, Haze." Saad ko rito. Hindi ko masyadong iniisip ang dahilan kung bakit ngumingiti si Vander.

Hindi niya maunawaan kung bakit mas masasaktan ang tao kapag sinabihan ito ng ‘sorry’. “Stefan heard the word “sorry” a lot after the accident. “We’re sorry, but they died on the spot,” “We’ve already done our best, but he didn’t make it.” “I’m sorry,” “I’m sorry, Stefan,” “I’m sorry for your loss,” and so on. The more he hears those words, he feels as if he’s going insane if he keeps hearing those words over and over. Stefan is traumatized as a result of it,” pagsisiwalat ni Doña Divina. “That is why he stated that Salvatore never apologizes. That word hurts him far too much.”

"Mom, Ayoko na! napaka bait ng asawa ko. Sa lahat ba naman ng kasalanan ko sa kaniya pinatawad niya pa rin ako. Kahit hindi na kami mag-asawa, inalagaan niya ako sa pinaka madilim na yugto ng buhay ko. Sapat na siguro ang mga naibigay ko sa inyo. Ayoko nang dagdagan ang kasalanan ko, mom. Gusto kong mamatay nang wala nang bigat. Ayoko nang magkasala pa." ZAHARA POINT OF VIEW Malapit na ang dapit hapon sa buhay ko. Ang layo na ng itsura ko ngayon kumpara sa itsura ko dati. Halos hindi ko na kayang kumilos mag-isa. Kailangan ay laging may katuwang. Mahina na ang katawan ko at sa tingin ko ay nalalapit na ako sa kamatayan. Tinanggap ko na na sa buhay ko ay isa akong talunan. Siguro sa susunod n

Masyadong lulong ito sa happy ending eh. Parang biglang naglaho naman ang lahat ng enerhiya nito. Kung gaano ito kabuhay kanina ay siya naman kawalang kabuhay-buhay nito ngayon. "O-oo nga no." Nalulungkot na saad nito. "Sayang naman kung di natin sila makikita." Saad nito na talagang dejected na. Gusto ko naman matawa. Bilib din ako sa mood swing ng babaeng ito. "Well, lets just not assume. Who knows." Tanging naging sagot ko na lang.

I cried, struggling to talk properly because of how heavy I started to cry. “If it really doesn’t exist, at least we had memories with him right?” saad ko at naramdaman ko ang pagtango niya. “Meeting him was one of the greatest things that happened in my life, to be honest. Great people really die so early. I just can’t understand why.” Leana’s POV Day 3

“I am already done Conan! Hindi na ako magiging abogada dahil doon, people will make fun and talk about me of how dirty I am! Of how stupid I am! What’s the point of living when you know that your life is already ruined?!” It just so pretty ironic how one picture could break anything a human had built everything since the beginning. “Kaya bitawan mo na ako please…I don’t want to live everyday with nightmares like this Conan, ayaw ko…hindi ko kaya.” That was what I said, until everything went black. Just like how my life’s situation is – just only pure grey and black.

“Salamat pala sa pagdala mo sakin dito. Pakiramdam ko Nawala ako sa toxic kong mundo.” “Well this is one of my favorite place na pinupuntahan.” “So madalas ka dito” “Noon,” tipid na sagot ni Adrian “Naiinggit ako sa buhay mo. Buti kapa malaya kang gawin lahat ng gusto mo.” “It depends how you deal with life.” “Inaantok na ako, sa hindi ko na kinaya ang lamig” sambit ni Gladyz “Tara doon na tayo sa loob, just let me know kung may kailangan ka,”

Pagkaraan ng ilang segundo ay muli ring nagsalita si Caden. “A short pain is better than a lifetime of suffering.” At pagkatapos noon ay agad nitong pinatay ang tawag. Tunay ngang walang mas malupit kaysa sa paghihiwalay ng dalawang taong mahal ang isa’t isa habang buhay at kamatayan ang nakataya... ---