Sad Quotes About Self Novels & Stories

"Alam ko namang malaki ang galit mo sa mundo. Alam kong maraming tao ang sumira sa buhay mo." Huminto siya sandali. "But that doesn't mean you should hate yourself too." Napatigil ako. Hindi ako sumagot. Ayokong aminin na tumama ang sinabi niya. "Sidney," malumanay niyang tawag. "What?" "Kapag nasasaktan ka, hindi mo inaasikaso ang sarili mo. Kapag sugatan ka, tinatago mo. Kapag may problema ka, sinasarili mo."

I said at my tears are falling from my eyes, nakita ko si Christ sa gilid ko ng dalhin ako sa kwarto at kasama namin ang mga doctor na tinatanggal ang damit ko. “I am sorry, I’m such a close minded person, and that is the reason why the people I cherish, suffered because of my selfishness.” Saad ko at napapikit ng dumampi ang kamay ni Christ sa ulo ko, marahang hinaplos at unti-unti akong inantok ng may iturok sa akin. “Ayoko na makita silang nasasaktan, I am also tired of trying to understand myself, even I, hindi ko rin maintindihan ang gusto ko–”

Patuloy niyang hinahamak ang kanyang sarili at gumagawa ng maanghang na komento sa kanyang sarili, pero nakangiti siya ng mapait habang umiiyak siya. “Tama ba na ang mga taong mabait ay hindi nagtatagal sa mundong ito? Ang mga dapat mamatay ay ang mga masamang tao na nakalimutan nang magpakatao.” “Shirley, huwag mo nang sisihin pa ang sarili mo. Ang pagsisisi ang pinakamahina at pinakawalang kwentang emosyon sa mundong ito.” Lumapit si Madeline para pagaanin ang loob nito.

Saad ko rito na hindi ko na napigilan na tumulo ang aking luha. "I'm sorry...." tanging saad ni Cayden sa akin. Mas lalo lang akong nasaktan. Para saan ba ang sorry na yun? Sorry dahil wala na akong silbe? Sorry because I will end up like this? Sorry kasi hindi na ako yung mahal niya? Anak ng, hoooooo! Ang sakit! Kaya pala nagiging kontrabida yung mga nasasaktan eh kasi sobrang sakit nga naman pala talaga!

Halatang walang maisasago- "I would've gladly killed myself if nature is going to be sold to us." Napakurap ako sa sagot niya. Hindi ko alam kung dahil sa sinabi niya tungkol sa nature o sa sarili niya. Minsan talaga nakakatakot kausap ang mga introvert ano, kakaiba ang umikot sa kanilang mga utak. May murder doon, may suicide dito. Meron ding bad genius pero mad depressed. Sila yung perfect paradigm ng sobra kung mabiyayaan. Sobra sa talino pero sobra din ang sakit, malay ko lang sa isang 'to, para wala naman akong nakikita na talento.Pero dahil sa pagkabigla, wala na akong nasabi kundi ang mapatango at magdrive ulit ng pahinto-hinto sa kung saan ang ituturo niya.

Damn it. Due to my pride, I ruined everything and lost someone who's the most precious to me. If I could turn back time, I wouldn't push him away, I would stay with him and take the courage to come out to my family. If I really could, I would. I fucking regret all of my decisions. If I were as smart as Aiden, I might make the right decision. But I am not. I'm stupid, a fool, an idiot— you can call me every insulting word that you can think of. I won't deny it, and I won't be mad. Because... that's exactly who I am. °°°°

Pinagmasdan niya lang si Sadie na maglakad ito palayo sa kaniya at gustuhin man niyang makasunod agad dito, naistatuwa siya ng mga bagay na bigla na namang gumulo sa isipan niya. "Marahil ay karma ko na ito," wika nito sa sarili habang pinagmamasdan ang mabagal na paglaro ng buhok ni Sadie sa hangin. Mabagal ang usad ng oras at parang binibigyan siya ng pagkakataong pagnilayan ang naiisip niya. "I'm so greedy with power. I'm willing to do everything to stay in position hanggang sa nakalimutan ko ang magiging epekto nito sa iyo." Ludwick heaved a sigh. Kinusot din niya ang kaniyang mata dahil naramdaman niya ang paghapdi noon at ang pagbabadyang pagluha.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Matipid na ngiti ko rito. "Hindi porket sanay ka ng mapagod ay hindi mo na bibigyan ng pahinga ang iyong sarili. There's no harm na paminsan minsan ay magrelax ka muna. " Nakangiti rin nitong saad sa akin. Hindi pa ito tapos magsalita. " Money can't buy happiness, Sabby. It can ruin your life if you don't know how to handle it. " Seryosong saad pa nito.

“Odessa, ihahatid ka ni kuya mamayang madaling-araw sa bayan. Hindi pwede na ikaw lang ang umalis at baka kung ano ang magyari sa'yo.” “Unsa man ka oy, kaya nako akong self daii. Gwapa lang ko pero 'di ko tanga para magpatsugi dayon.” Ano ka ba, kaya ko ang sarili ko day. Maganda lang ako pero 'di ako tanga para magpapatay agad.