Sad Words Mga Nobela at Kwento

his eyes is soft while reaching out for my hand. I let out a shaky breath, looking at our joined hands. "Alam mo ba kung ano 'yung naramdaman ko, Zhean? Pakiramdam ko, ni isa sa mga taong nakapaligid sa akin, walang mapagkakatiwalaan. Pakiramdam ko, pinagmumukha akong tanga ng lahat... kaya ganoon na lang ang naging reaksyon ko." Deep sorrow flashed across his face. "I understand, baby... and I'm deeply sorry for making you feel that way."

I can see with their eyes the same sadness I’m having right now. It’s been a month since Aodie in coma, hindi ko na mabilang kung ilang beses akong umiyak sa kan’ya tuwing kakausapin ko siya. I feel so weak whenever I'm alone with her. Aaminin kong nawawalan na ako ng pag-asa but everytime I’m seeing her family na kumakapit at naniniwalang gigising siya ay minumura ko ang sarili ko.

" sabi ko agad niyang hinawakan ang kamay ko "I won't tell you "don't be sad" or "cheer up" 'cause I know you will not feel better with those words. But, I want to tell you that your feelings are valid and please let it out to me. Whether it is about your frustrations or your anger. I'm willing to listen, love. You can depend on me and vent those sadness out of your body." sabi niya "Na miss ko lang si mama." sabi ko at humikbi

tila nang hihinang saad nito. Walang tigil sa pagtulo ang luha ko mula sa nalaman ko " I'm sorry, I - damn!" " Sorry." bulong ko sapat lamang upang marinig nito. "Sorry? Ano pang magagawa ng sorry mo? Nasira na ang buhay ko ng dahil sayo! Namatay ang papa ko ng dahil sayo! Ang daming nawala sakin ng dahil sayo. kung hindi kita nakilala sana maayos ang buhay ko hindi sana naging ganito!" nang-gigil na sigaw nito.

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

MALIA'S POV "Condolence." Everywhere I go. Every step I take. Every move I make. Halos lahat ng kilos ko, isang salita lamang ang aking naririnig mula sa mga tao sa paligid ko. "We're sorry for your loss." "Nakikiramay kami." "Lubos kaming nakikiramay." "Condolence."

I can finally let go all of the pain, lahat ng sakit. “Malaya kana, hindi na ako mang-gugulo pa Dave. Salamat talaga sa lahat, at pasensya kana. Ginulo pa kita samantalang masaya kana dito, I am really sorry.” I start crying and break down all of the pain.

umiiyak na sabi ko at umiwas ng tingin "I hate you" "Hon I'm really sorry" sorry na naman!! "Tang inang sorry nayan hindi nawawala sa mundo paulit ulit nalang sa lahat ng ayokong marinig sayo yang ka sosorry mo napaka useless...napakawalang kwenta sa lahat ng ginawa mo sakin puro ka sorry kung may mawawala man na salita yun ang sorry mo wala na bang bago tyler pwede mo naman sabihin na-"napatigil ako dahil sa mabilis niya akong niyakap dahilan para pag hahampasin ko ang likod nito at pilit siyang nilalayo sakin

Kailangan ko siyang intindihin sa sitwasyon niya ngayun dahil alam ko kung gaano kasakit ang mawalan ng mahal sa buhay. "I am sorry for your loss." mahinang sambit ko. Alam kong walang mas magandang salita ang pwedeng sabihin para mabawasan ng kahit na kaunti ang pagdadalmahati na nararamdaman niya ngayun.

Sana pala ay hindi ko na lang naisip iyon. Ngayon naiintindihan ko na kung bakit ganun dati si Sanya, kung bakit parang ang tindi ng galit siya sa mundo. They say misery loves company, mabuti pa siya noon ay may mga kaibigan. But now, I don't have anyone to keep me company. I'm miserable and alone.