Sad Words Novels & Stories

Dahil sino ba naman ang makakatanggi sa mga ito? KLYDE can’t help feeling so sad and guilty while watching Sana playing with his daughters. Pakiramdam niya ay napakadamot ng tadhana sa kanya. Dahil kung kailan tanggap na niya at sigurado na siya sa mga nanaramdaman niya para kay Sana ay saka naman siya hindi maalala nito. Lahat ng alaala ng babae tungkol sa kanya ay dagliang nawala pagkatapos ng aksidenteng kinasangkutan nito nang gabing iyon.

madamdamin nitong saad kaya napangiti na rin ako. "C'mon, magkuwento ka!" Usal ko at agad s'yang hinalikan sa pisngi. "I was seven-year-old that time noong mawala sila. They died because of the plane crashed. Nasaktan ako at sobrang nalungkot dahil nasanay ako noon na kasama ko sila.." he let out a heavy sigh. "Habang tumatagal ay pakiramdam ko.. may kulang na sa pagkatao ko. Punong-puno ako nang inggit sa puso ko noon, wife. Lalo na pagdating sa pamilya- pera, mamahaling mga kagamitan, pagkain, damit at mga alahas.. Oo, kaya kong bilhin ang mga 'yon. Pero- kahit kailan ay hindi no'n mapupunan ang lahat ng pangingulila na nararamdaman ko noon."

tila nang hihinang saad nito. Walang tigil sa pagtulo ang luha ko mula sa nalaman ko " I'm sorry, I - damn!" " Sorry." bulong ko sapat lamang upang marinig nito. "Sorry? Ano pang magagawa ng sorry mo? Nasira na ang buhay ko ng dahil sayo! Namatay ang papa ko ng dahil sayo! Ang daming nawala sakin ng dahil sayo. kung hindi kita nakilala sana maayos ang buhay ko hindi sana naging ganito!" nang-gigil na sigaw nito.

Ano. I sighed in frustration. Fine. I'm... I'm really sad on my birthday. I just wanted to celebrate but I don't have anyone to do it with me. Why is it so hard to be happy? Sasakay na sana siya nang magsalita ako. "Wait!" Tumayo ito ng tuwid saka kunot noong tumingin sa akin. This must be crazy but... maybe desperate times was equivalent to crazy thoughts. He looked at me, but I looked away.

"Can you please see my chat on I*******m?" Dali-dali akong nag-online para tignan ang mensahe niya at tumulo na ang luha ko dahil napakarami no'n pero ang umagaw ng pansin ko ay ang voice message niya na sinend kaninang madaling araw. Kasunod no'n ay ang mga salitang, "I'm sorry for everthing, Aphrodite. Don't know if this can calm you down but I hope this is not another reason to make you cry."

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

Hindi ko alam kung may magic ba siya o ano, pero nagpapasalamat ako sa kaniya. Nanatili lang kaming ganito ng ilang minuto. Hinayaan niya lang akong yakapin siya. Nang namanhid ang mga binti ko ay kumalas ako sa yakap niya. Nakakapagod tumayo ng matagal pero mas nakakapagod kung lagi kang malungkot at hindi makawala sa lungkot. Because for me, sadness can kill a person. Sadness is the source of evil to our lives.

MALIA'S POV "Condolence." Everywhere I go. Every step I take. Every move I make. Halos lahat ng kilos ko, isang salita lamang ang aking naririnig mula sa mga tao sa paligid ko. "We're sorry for your loss." "Nakikiramay kami." "Lubos kaming nakikiramay." "Condolence."

Ang unfair ng mundo. Biglang hinawakan ni Syren ang kamay ko dahilan upang lingunin ko siya. “It’s okay to cry… It’s okay to be sad, it’s okay to feel unloved, it’s okay to have a broken heart. Because if you don’t feel all that sadness, loneliness, girl, you’ll never know what real love means.” Syren sincerely remarks.

I can finally let go all of the pain, lahat ng sakit. “Malaya kana, hindi na ako mang-gugulo pa Dave. Salamat talaga sa lahat, at pasensya kana. Ginulo pa kita samantalang masaya kana dito, I am really sorry.” I start crying and break down all of the pain.