Sad Words Novels & Stories

Sana pala ay hindi ko na lang naisip iyon. Ngayon naiintindihan ko na kung bakit ganun dati si Sanya, kung bakit parang ang tindi ng galit siya sa mundo. They say misery loves company, mabuti pa siya noon ay may mga kaibigan. But now, I don't have anyone to keep me company. I'm miserable and alone.

Sinubukan niya akong ipaharap sa kanya ngunit mas hinigpitan ko ang pagkakayakap sa kanya. “Broken hearted ka ba?” Naramdaman ko na niyakap niya rin ako. Nasa gitna kami nang daan at alam ko naman na walang pake sa amin ang mga taong dumadaan. “Huwag ka ng sad.” Matagal kami sa ganoong posisyon. Hinayaan niya lang akong umiyak sa dibdib niya hanggang tumahan ako. “Huwag ka ng sad kasi kapag sad ka hindi ka happy.”

saad niya. "Kayo kasi, bakit niyo iyun ginawa sa akin, pero dahil nagsorry ka kaya papatawarin kita agad-agad dahil ayokong ma stress tulad ng dati." wika ko. Tama na siguro, tama na ang salitang sorry para ibaon sa limot ang nakaraan, hindi naman ako saint pero alam ko ang salitang magpatawad. Ayoko ko lang patagalin dahil kung hahantong lang kami sa away at alam ko na babalik ako sa dati na may trauma at depression, gusto kong alagaan ang anak ko na walang pinoproblema.

Oo, mahal na mahal ko ang mag-ina ko, ngayon na lang uli ako naging ganito kasaya, at hindi ko na alam kung kaya ko pa bang mabuhay kapag nawala pa sila sa buhay ko. Hindi ko na napansin ang oras lalo na't sobra kong naeenjoy ang ginagawa ko, hindi ko nga mapigilan ang mapakanta habang patuloy sa ginagawa ko. And now you know I can't smile without you I can't smile without you I can't laugh and I can't sing I'm finding it hard to do anything You see I feel sad when your sad I feel glad when you're glad If you only knew what I'm going through

"I don't know basta masaya akong kasama siya. Sobrang saya." Narinig ko naman ang pagsinghap niya. When I'm with Gavin, masaya ako. Parang ayoko na nga lumayo at umalis sa tabi niya. "Nako, madam, mahirap maging sobrang saya may kalakip na kalungkutan iyan." Sinamaan ko na lang siya ng tingin. But she's right, in every happiness there's a sadness. At hindi natin alam kung kailan iyon darating.

She was able to make me realize that it's okay to be sad because my emotions were valid, yet I shouldn't be dwelling on that pain forever. I should learn how to accept those things that are out of my control. Nakaramdam ako ng kaunting guilt kasi siya nga na hindi man lang nakasama ang mga magulang niya ay nagagawa niya pang ngumiti at maging masaya habang ako na nakasama ko sila nang matagal tagal, heto at may planong tapusin ang buhay. It was painful but I guess death is a part of life.

Kadalasan ay ayaw ko na pumapasok dito dahil pakiramdam ko ay unti-unti rin na nalalagot ang natitira ko na tapang para sa sarili ko. Hindi ko alam kung kailan matatapos ang sakit na nararamdaman ko o kung mawawala pa nga ba ito. Hindi ko alam kung may buhay pa ba na naghihintay para sa amin ng mga anak ko nang wala si Colton sa amin. I am slowly falling into the pit of despair and darkness. And I am drowning into my own sorrow and pain. And right now, I don’t even know how I can survive this.

salubong ang mga kilay niyang wika pero nanatili si Charlotte sa pwesto niya. “They say it's not good to be alone, especially when you're sad. Did you know that sadness is also an illness now? That is not good for our health according to the study of doctors. Gusto mo bang samahan kita?” bahagyang napataas ang kilay ni Jaydon ng magtagalog si Charlotte. Hindi naman na siya magugulat dahil nag-aaral na siya ng tagalog. “Just leave me alone,” tanging saad ni Jaydon. Naiinis naman na si Charlotte dahil ano pa bang kailangan niyang gawin para naman pansinin siya ni Jaydon at magkasama silang dalawa ng walang kasama?

You're a nice person and you deserve all the love that there is in this world. I hope to see you happy soon. Salamat sa panyo. ~Sierra I somehow feel sad for Sierra. Ang naging kamalian lang naman niya ay ang magmahal ng sobra… sa maling tao. Sinisisi ko siya sa nangyari ngunit alam kong nasaktan din siya. Nangyari na ang nangyari.

madamdamin nitong saad kaya napangiti na rin ako. "C'mon, magkuwento ka!" Usal ko at agad s'yang hinalikan sa pisngi. "I was seven-year-old that time noong mawala sila. They died because of the plane crashed. Nasaktan ako at sobrang nalungkot dahil nasanay ako noon na kasama ko sila.." he let out a heavy sigh. "Habang tumatagal ay pakiramdam ko.. may kulang na sa pagkatao ko. Punong-puno ako nang inggit sa puso ko noon, wife. Lalo na pagdating sa pamilya- pera, mamahaling mga kagamitan, pagkain, damit at mga alahas.. Oo, kaya kong bilhin ang mga 'yon. Pero- kahit kailan ay hindi no'n mapupunan ang lahat ng pangingulila na nararamdaman ko noon."