Tumulo ang luha sa akin habang binubuksan ko ang huling pangungusap—hindi dahil sa melodrama, kundi dahil sa sinipit na katotohanan ng pagsisising ipinakita ng may-akda. Ibinida niya ang pagsisisi hindi bilang isang instant na solusyon kundi bilang mabigat na proseso: mga dayalogo na puno ng pag-aatubili, mga eksenang paulit-ulit na bumabalik sa mga maling desisyon, at ang tahimik na pag-aalay ng maliit na kabayaran sa mga nabuwis na relasyon.
Habang nagbabasa ako, napansin ko ang pagbabago sa tono ng boses ng pangunahing tauhan—mula sa pagtatanggol tungo sa pag-aamin. Hindi agad sinabi ang buong katotohanan; ipinakita muna sa mga simbolo tulad ng isang sirang relos na inayos, o isang liham na dahan-dahang binuksan. Ang may-akda ay nagpakita rin ng resulta: hindi perpektong kapatawaran, kundi mga bagong hadlang na tinatahak dahil sa sinserong pagsisikap na itama ang mga pagkakamali.
Nagustuhan ko na hindi ipininta ang pagsisisi bilang isang maluwalhating pagwawasto, kundi bilang araw-araw na pagpili na magbago. Naiwan akong nag-iisip — hindi tungkol sa kung naaamo ang tauhan, kundi kung paano ang ganitong uri ng pagsisisi ay mas makatotohanang at mas masakit, kaya mas tumatatak sa akin.