Saddest Goodbye Quotes Novels & Stories

Noong bata pa ako, I used to think na kapag umulan sa araw na namatay ang isang tao, ibig sabihin, may nalulungkot somewhere. Maybe heaven. Maybe the universe. Maybe yung mga taong hindi marunong magsabi ng I love you habang may chance pa. I always thought that if I were the one to disappear someday, I hoped it would rain. So maybe, just maybe, the rain could wash away everything I'd leave behind. The guilt. The regrets. The words I never had the courage to say.

KABANATA 24 Kabanata 24: Farewell Hindi pa pala nagtatapos ang kwentong iyon. Hindi pa pala nagtapos sa lahat ng nalaman ko at ala-alang bumalik sa tunay niya dapat kalagyan. Hindi pala tapos ang lahat. I was wrong when I say, I remember everything. Kapalit pala ng mga salitang iyon ay ang katapusan ng isang buhay.

Dahil sa puntong iyon, alam niya, kailangan na niyang turuan ang sarili na mamuhay na wala si Rob sa buhay niya. She closed her eyes and tried her hardest not to cry. She knew the end has come. "S-salamat sa maraming taon ng pagkakaibigan. This is now goodbye, Rob. Let's never see each other again," she declared in a determined voice. And like letting go of her last breath, she withdrew her hand from his tight grasp, spun her heels and left him.

“Time is free, but it’s priceless. You can’t own it, but you can use it. You can’t keep it, but you can spend it. Once you’ve lost it, you can never get it back.” — Harvey MacKay "Hello... is anyone here?" "Can someone hear me?"

Pagka tapos kong sabihin iyon ay tuluyan ko nang nilisan ang mansiyong minsan ko nang naging tahanan, bawat hakbang ko ay hinihiling ko na may lalaking tatakbo palabas ng mansiyon para pigilan ako. Kahit pangalan ko lang sana.. Pero hanggang sa makalabas ako ng gate ay walang boses na narinig ang tenga ko kung hindi ang tawag lang ni Maxi ang narinig ko. Kusang nanghina ang mga tuhod ko at napa luhod nalang ako sa kinatatayuan ko. The hardest goodbye is the one who didn’t come from our own mouth but our sudden absence.

Sambit niya bago tumayo pagkatapos ay inilahad ang kanyang kamay. Malungkot akong napangiti bago tinanggap iyon. One of the saddest things in the world is to feel broken, and although you're somehow been figuratively ripped apart you feel like can never be put back together again. These are days when I ask myself! What are you staying here for? Most times I don't even have an answer. Sometimes I just don't want to be here anymore. That I don't want to fight this kind of sadness sicked. Those toughest thoughts to deal with.

Pinunasan niya ang mga mata nang sumungaw roon ang kaniyang luha. Naramdaman niya ang pagyakap nito sa kaniya. “I know it’s hard to say goodbye, but sometimes, you have to do it in order for you to move on. Para wala kang regret pagdating ng araw. Para hindi masyadong mabigat sa dibdib. Para hindi mangyari sa iyo ang nangyari sa daddy mo. Time is very precious, anak. Kung binigyan ka pa ng pagkakataon, gamitin mo na ito nang tama at sulitin.”

Paa bang naghahanda na siyang mamatay tuwing sinasabi niya iyan. “Pero tandaan mo na kahit wala na ako ay hindi pwedeng lunurin mo ang sarili mo sa lungkot. Kailangan kahit wala ako ay magiging masaya ka.” “Paano nga magiging masaya kung wala ka?” She smiled and hugged me. Naluluha na ako. Hindi ko gusto ang usapan na ito. “May kasabihan na kapag may nawala sa buhay mo, may panibago namang darating. And I am sure that that person will make you the happiest person in the world.”

You'll see me wasting,you'll see me wasting away Cause today,you walked out of my life Cause today,your words felt like a knife I'm not living this life. Sa haba ng taon ng pinagsamahan namin, hindi niya ako minahal? Ako lang pala ang nagmamahal sa aming dalawa. Akala ko parehas kami ng nararamdaman sa isa't-isa pero..ako si tanga na minahal siya. Tears scream down in my face.. Sa dinami-dami ng pwede niyang sabihin. Gusto na niya akong mawala?Asan na ang pinagsamahan namin? Tuluyan na ba niyang nakalimutan ang lahat? Goodbyes are meant for lonely people standing in the rain

Pero ang hindi ko lang alam pala ay imbis na maging reality ang dream na 'yun ay naging isang masamang bangungot. I took a deep breath before smiling at him for the last time. "I guess, it's time to say goodbye." I said and then walk toward to him. Hinawakan ko ang pisngi niya at dinama iyon. Before I closed my eyes, I saw him closing his eyes also. "Thank you for all the memories. Always ikaw lang ang pinakaminahal ko sa buong buhay ko." I sobbed.