Saint Rita Orphanage Novels & Stories

“Salamat at kahit busy ka ay hindi mo pa rin nakakalimutang dumalaw dito.” nakangiting sabi may edad na si Inang Lucita habang naglalakad sila at pinapanood ang mga batang naglalaro sa loob ng Bahay Pag-asa. Isa yung orphanage na ilang dekada nang nakatayo at kumakanlong sa mga batang ulila na o mga hindi na kayang alagaan ng mga magulang nila dahil sa ibat ibang kadahilanan.

TAHIMIK NA NAGHIHINTAY si Tally sa lobby habang si Charles naman ay kausap ang head ng orphanage na kanilang pinuntahan. These kids were all raised without parents. Most of them are being raised by nuns. Ito ang napili ni Charles dahil marami siyang batang nakakasalamuha rito. Yearly kasi itong nag-do-donate ng pera rito para sa mga bata.

Pero ramdam ko ang bagyo na paparating. "Are you scared, Tita?" tanong niya, bigla. "Hindi," sagot ko. "Sanay na ako sa laban. Ikaw, Pia? Natatakot ka ba sa kanila?" Umiling siya. "Mas nakakatakot po ang orphanage. Walang totoong pamilya. Walang Tita na kakampi." Tumawa ako nang mahina. "Mula ngayon, kahit anong mangyari, kakampi mo ako."