Saint Rita Orphanage Novels & Stories

Pinatung-patungan lang ng mga mabibigat na gulong upang hindi liparin ng hangin. Sa pagkakaalala ni Kira ay nagbibigay ng pera ang ina ni Lia kay Mother Superior para sa bahay ampunan. Pinangako ni Liana, na kahit mawala ito ay patuloy itong magbibigay ng pera buwan-buwan para sa orphanage at para na rin mismo sa mga batang naroroon lalong-lalo na sa apo nitong si Leona. “Bakit ganito ang sitwasyon ng orphanage? Ang mga halaman, halatang hindi naaasikaso. Ang mga building ay luma na rin. Saan napupunta ang mga pinapadalang pera ni Tita Liana?”

One month later: Pagkatapos ng mga naganap na parangal para sa lahat ng taong nasangkot sa kasong iyon ay pinamahagi ni Dave ang salaping ibinigay sa kanya sa pamamagitan ng pagtatayo ng Orphanage rito sa bansa. Ipinangalan niya iyon kay Marvin at Shiela. Ito ay tinawag na "MS ORPHANAGE" Kung saan ito ay pinamahalaan ng ama ni Shiela at mga kapatid. Dag-dag pa roon ay kumuha pa sila ng ibang makakatulong. Ito ay bilang pasasamat kay Shiela. Natuwa naman ang ama at kapatid ni Shiela. Dahil alam ni Dave na maraming tulad ni Marvin na nangangailangan din ng kalinga ng mga magulang. Magulang na kaya silang mahalin at tanggapin.

“I have four siblings po, may tatlo pa akong hinahanap.“ Bulong ko kaya nagulat ang mga ito at pinagdasal nina Mother Marina na matagpuan ko ng ligtas ang tatlo ko pa na kapatid. Marami pa kaming pinag-usapan, at hindi man sila nagtanong kung bakit ngayon ko lang hinanap ang mga kapatid ko sa nakalipas na taon pero inunawa nila ito. Mabubuti itong tao at labis-labis ang pasasalamat ko sa mga ito. I want to donate to this orpanage, but the San Gabriel is giving a lot of money to this building. “Sa katunayan ay ipapa-renovate raw nila ito kaya labis-labis na ito para sa mga batang nandito hija.“ Sabi ni Mother Superior kaya napatango ako. I want to thank Xanty for this, hindi man ako nito dine

“Akala ko ba magtatrabaho sa akin ‘yon?” “Ayaw niya,” sagot ko. Iyon naman talaga ang sabi ni Rita sa akin na ayaw na niya ang buhay na mayro’n siya. That she wanna stop being a prostitute* dahil hindi na siya masaya. Ewan kung bakit nagiging mabait ako lately, dahil nang sabihin ni Rita iyon ay naunawaan ko siya at inihatid ko pa siya pabalik ng Baguio. Umasa rin kasi ako na makita si Chloe at makausap pero wala pala sa Baguio, at nandito na pala sa Salvacion napadpad.

Sa pagdating ng hapon ng Saturday… Sa isang silid sa Private Hospital ng Victory Medical Center ay naroon sina Rogelyn at Rose. “Ma, bukas na po ang pagpunta namin sa Orphanage… Para mag donate ng mga pagkain at laruan saka pera, sa mga bata at tagapag-alaga na naroon.” Ang excited na sabi ni Rogelyn sa kanyang ina habang hawak ang kanang kamay nito.

"Ano? Trina-” “Hinding-hindi ko gugustuhing makasama ang taong kayang sigawan ako. Minsan na akong inabuso, Noah.” tumutulo pa rin ang luha sa mukha ni Trina habang mapait na nakatingin kay Noah. “Ang totoong dahilan kung bakit ako nagpunta sa orphanage na ito ay dahil iniwan ako ng aking mga magulang. Madalas silang nag-aaway, nagsisigawan, nagkakasakitan, nasasaktan sila sa harap ko at kahit ako nasasaktan sa mga away nila, hindi sila tumitigil. Hanggang isang araw, naisipan nilang maghiwalay. At kahit isa sa kanila ay walang gustong alagaan ako."

Dalawang piraso pa ang natira roon na kinuha nito at kinain din. MULA sa kanyang kinatatayuan ay pinanonood ni Ghaile ang mga batang naglalaro ng patintero sa labas ng park. Karamihan sa mga batang iyon ay nakatira sa isa sa mga orphanage ng Andromida Foundation. Nakakagaan sa loob pagmasdan ang masasayang ngiti sa anyo ng mga ito. Saglit na sinipat ng binata ang oras sa suot na relos. It's time to go home. Tumawid sa kabila ang doctor at binaybay ang side-walk.

That’s why she suggested to go to the police station at doon na lang din papuntahin si Rence hence why they’re here now. “Nagkamali ‘yung Diego na ‘yon.” Umupo si Rita sa tabi ni Dorothea. “Alam mo, hindi ko maintindihan kung bakit may mga taong katulad niya. Wala ba silang nanay? Asawa o kapatid na babae? Nakakadiri. Hindi sila marunong mag-isip. Parang mga hayop.”

“I am Sister Lilibeth Arriola, the directress of this orphanage.” “Sister Lilibeth, I think we still have time. Can you tour and brief us first about Santuario? Matagal na kami nagdo-donate sa orphanage na ito at gusto naming humingi ng paumanhin na ngayon lang kami nakaparito,” malumanay na sabi ni Don Emilio. Puminta ang simpleng ngiti sa mukha ni Sister Lilibeth. “We will be happy to tour you around, Sir.”

Dumiretso rin sila sa adoption facility upang bumisita sa mga bata at doon ay nagkaroon ng kaunting salu-salo. Her birthday ended with them inside the church, praying together. Wala ng ikabibilib pa sina Sloane at Saint dahil hindi sila nabigo sa pagpapalaki kay Evony. Kahit na maaga nitong nasaksihan ang kabrutalan ng mundo, nanatili ang humanity sa puso nito. She is the most compassionate person in their eyes.