White Cross Orphanage Novels & Stories

Umupo ako sa aking table at nagsulat ng saktong amount sa cheque, iaabot ko ito pandagdag sa renovation ng orphanage. Tiningnan kong muli ang wristwatch ko, tapos na mag-ayos ang lahat. Ipinapasok na rin ng mga kargador ang bawat kahon sa truck. Bandang 1:37pm ay bumyahe na kaming muli papuntang orphanage, twenty minutes away ang orphanage mula sa warehouse. Pagkarating ay sinalubong agad kami ni Aling Tina, ang isa sa namamahala sa orphanage. “Good afternoon Ma'am Cynnamon.” Naglapitan sa akin ang mga bata at may inabot sa aking mga rosas.

May labis pang isang box kaya imbes na dalawa ay tatlo ang dala ko. On the way to the church, na-traffic kami ni Manong. Namataan ko ang isang bahay ampunan. Little Angels Orphanage ang pangalan ng lugar at parang may kung anong nagtutulak sa akin para magpunta roon at tumigil. “Manong, puwede po ba tayong magpunta sa bahay ampunan na ’yon? Kailangan n’yo pong mag-U-turn. Pasensiya na po kayo.”

“The boutique is part of a program. The proceeds go to different causes. At the moment, we are raising funds for an orphanage in Thailand.” Natigilan si Cressida. “Thailand?” “Yes. A children’s home near Chiang Mai. Many of the little ones there lost their parents, some to illness, others to accidents. The money from here goes to food, clothes, even school supplies.” Tahimik si Cressida, nakatitig sa scarf na hawak niya. Para bang bigla siyang nawala sa Monaco at dinala sa isang lugar na hindi niya pa nakikita—isang bahay na puno ng mga batang walang pamilya, naghihintay ng yakap at pagkakataon.

"Anyway, when I turned ten, nagdesisyon akong tumakas sa orphanage. The nuns are abusing us, the priests doesn't care, the church is corrupted. The place was horrible and I just left without looking back. But the outside world is more cruel and evil. Duon sa orphanage ay may mga pagkain pa kami, noong naging palaboy-laboy ako sa kalsada ay halos maging kalansay na lang ako. Ilang araw akong hindi nakakakain, minsan lang ako kung uminom ng tubig. Natuto akong mamasura para maghanap ng pagkain at makakalakal kapalit sa ilang barya. Dalawang taon ganoon ang buhay ko hanggang sa may mag-asawang lumapit sa'kin at inimbitahan akong sumama sa kanila."

ganado n'yang tugon. Sa wakas last na pero marami pa ang laman ng kahon. Kasi nga two hundred pcs itong binili nila Mommy Brenda, kaya marami pang sobra. Ang bata sa orphanage ay forty-two lang lahat. Kaya binigyan ulit namin, ngunit sa pangalawa naming pamimigay. Hindi na sumama si Alzen at Amhella, napagod yata dahil naroon sila kina mommy at daddy Cris, nakakalong si Alzen sa daddy ko. At si Amhella sa mommy ko.

Sabay silang nakatulog nang magkayakap. KINABUKASAN ay dumaan sila sa orphanage na isinuhestiyon ni Julian. Isa iyong bahay ampunan sa Manila na pinamamahalaan ng mga madre. It was called ‘St. Catherine Orphanage’. “Julian! Hijo, mabuti at napadalaw ka.” Tuwang-tuwa na sinalubong sila ng may katandaang madre. “Sister Gina! Good morning po.” Nagmano ito sa madre.

kwento ng tagapangasiwa. Karaniwan sa mga bata sa orphanage ay payat at kulang sa nutrisyon. "Para sa mga sanggol at toddler, nahihirapan kaming magbigay ng gatas. Kakaunti lang ang nagdodonate. May iilan na nagbibigay ng gatas pero hindi madalas, kahit nga bigas itlog mahirap na rin. Gumagawa kami ng mga handicraft tulad ng alkansya, paso mula sa bao ng niyog, at palamuti, pero maliit lang ang kinikita. Hindi rin sapat ang kita mula sa pagbebenta ng mga kakanin," kwento ng tagapangasiwa.

After all, this is what Mama Thria wanted for us. Napangiti ako at naipit ko ang buhok sa likod ng tainga ko nang makita si Luther Rico na palapit na sa akin. I was in front of the door waiting for him. Aalis kami ngayon at pupunta sa Malaybalay, kung saan nakahimlay ang Mama Thria. Bibisitahin rin namin ang bahay ampunan. Dad told me that orphanage, 'Home for Little Hearts' is well taken care of by him. Siya rin ang nag suggest na bumisita kami roon. And honestly... hindi lang kami ni Luther Rico ang aalis ngayon.

"President, kapupunta ko lang roon para imbistigahan din ang tungkol dito, tamang-tama. Na-check ko na ang listahan at hindi ganoon karami ang mga batang naipasok doon na halos kaedad lang ni Nova. Pero may isang bata roon na katutubo sa Pagoda Valley, five years old siya nang dalhin ng mga police sa bahay-ampunan. Nakatira siya sa malapit sa Bluemaiden Park-" "Bluemaiden Park?" "Yes, Sir. Pero under special circumstances ang dahilan kung bakit dinala siya sa orphanage. Nalaman kong inalagaan muna siya ng anti-drug police force bago ipinasok sa ampunan. Parehas na police official ang mga magulang niya at namatay in the line of duty. Noong ipinasok siya sa ampunan nangamba ang mga police na b

"May problema ba, Wendy?" "Madame, mayroon na akong nakalap na impormasyon. Tungkol kay Nikolai, inampon siya ni Nathan sa isang orphanage dito sa bayan ng San Lorenzo. Mga tatlong taong gulang lamang siya at nalaman ko rin na mahina ang katawan nito ng maiwan sa orphanage, idinala rin siya sa ospital ng mga madre para mapaggamot. Umabot pa nga sa halagang tatlong milyon ang gastos sa hospital pero may nagbayad nito na hindi nagpakilalang-tao. " Humigpit ang kamay ni Estrella sa hawak na phone, "Ano sa tingin mo?"