Novel & Cerita Saint Simon

“Saan?” “Sa kasal natin.” Hindi agad ako nakasagot. Isinara ko ang libro at ipinatong iyon sa lamesa, dahil sa tagal kong sumagot ay lumingon siya sa’kin. Matagal ko siyang pinagmasdan. Simon reminds me of that actor Keanu Reeves. Hindi dahil sa magkamukha sila, kundi dahil sa kabila ng edad ay malakas pa rin at maganda pa rin ang pangangatawan. Naikuwento sa’kin ni Belinda na marami pa rin ang humahanga sa Don.

Hinawakan nito ang palad niya at pinirme iyon sa simbolo ng pagkatao nito. “Don't you miss John Thomas too? Ayaw mo nabang hawakan?” Wala siyang nagawa kundi ang ‘e permi ang kamay sa pagkalàlàki nito. Mahinhin si Serenity, kaya hindi niya maiwasan isipin kung paano nito nagagawa ang mga bagay na tulad nito. Ngayon niya lang nadiskubre ang wild side ng kambal. Marahil ay sobrang mahal lang talaga ng kambal niya at Andres ang isa't-isa.

“Ang Spiritual Palm?” Lumamig ang dugo ng Medical Saint. Tumingin siya kay Thea na nakasuot ng pangit na maskara nang hindi makapaniwala. Itinanggi niya ang posibilidad, "Imposible yan! Si Simon ay isang kahanga-hanga at respetadong karakter sa ancient martial world. Isa siyang alamat na nabuhay nang higit sa isandaang taon. Hindi maaaring nagsasanay siya ng isang masamang martial art technique." "Sinasabi mo ba na nagsisinungaling ako sa'yo?" sagot ni Thea nang may paos na boses.

Hinagod ng kamay niya ang likod ng dalaga. Ramdam ni Samantha ang nasa pagitan ng hita ni Simon. Alam niya buhay na buhay ito. Kahit siya ay hindi maintindihan ang nangyayari sa kanya nagsisimula na siyang uminit. Nagsisimula ng mabasa ang suot niyang panloob. "Baby, we need to stop. Baka hindi ko mapigilan ang sarili ko." Pabulong na sabi ni Simon sa kanya.

turan ni Cristof na tinapik tapik siya sa balikat. Mag aalas onse na ng gabi ng makauwi si Simon sa kanila. Susuray-suray niyang binuksan ang pinto gamit ang kaniyang finger print. Kahit lasing ay nagawa niya pa ring magmaneho pauwi.

Gayunpaman, hindi ito pinansin ni james, at tahimik lang siyang kumain ng kanyang pagkain. Matapos makipagkaibigan kay Dante, tinanong siya ni Tristan, "Mr. Simmons, nabalitaan ko kay Megan na kilala ka rin bilang 'The Godlike Simmons' dahil sa isang sulyap lang mahuhulaan mo ang kinabukasan ng sinuman. Siguro kung masasabi mo sa akin ang tungkol sa aking hinaharap."

May sarili naman silang buhay, bakit hindi iyon ang atupagin nila? Tutulo na sana ang luha ko dahil sa sakit na nararamdaman nang biglang bitawan ni Vivian ang buhok ko at naramdaman ko ang isang kamay na hinila ako papunta sa kanyang likudan. “Hindi ako nananakit ng babae pero kung si Hayami ang sasaktan mo, baka makalimutan kong babae ka.” Nanlaki ang mata ko nang mapagtantong si Simon pala ito na nakasuot pa ng jersey number 1 at pawisan pa ang mukha niya.

Naintindihan na ni Elvis kung bakit palaging mainit ang ulo ng kanyang ina. "D*MN!" sigaw ni Simon habang pinagbabato ang bagay na nahahawakan nito.

"And, one more thing, Simon?" "Madam?" "Make sure Elias doesn't find about this," seryosong utos ko sa kanya. "Copy." Pagkatapos ng pag-uusap namin ni Simon ay mabilis ko ng linisan ang lugar at bumalik sa restaurant. Si Simon ay isa sa mga tauhan ni Elias, hindi lamang kay Elias siya nagtatrabaho kundi sa buong pamilya de Marcel. Malinis siya magtrabaho kaya naman hindi siya mabitawan ng mga de Marcel, lalo na't maraming alas si Simon laban sa mga ito. They have a little dark secret that only the de Marcels know about, including me.

"Mauuna na ako." Habang pinapanood ni Simon ang papalayong sasakyan ni Zoe, hindi niya mapigilang makaramdam ng awa. Sa pag-imbestiga niya sa background nito, nalaman niyang napakahirap ng naging buhay ni Zoe. Naulila sa edad na lima, at hindi nagtagal ay napunta sa kamay ng mga Mendoza. Kahit hindi siya mahilig makialam sa buhay ng iba, biglang nagsalita si Simon bago pa makalayo ang dalaga: "Zoe, if ever you need anything... help or whatever, call me directly. I'm here."