Saint Simon Novels & Stories

Sa bar ni Simon. Pagkapasok na pagkapasok ko sa dim-lit na venue, ang swabe at pamilyar na tugtog agad ang sumalubong sa akin. Pagbaling ko sa main counter ay agad kong nakita doon si Simon. "Oh, you're back," bungad niya nang mapansin ang paglapit ko. Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya habang pinupunasan ang isang baso. "Need another bottle of tequila to fix a bad day?”

nakangiting sabi ng lalaki. “Bitawan mo na siya, Simon,” inis na utos ni Emmanuel dahil hindi nakaligtas sa kanyang paningin kung paano madiin na hinawakan ni Simon ang kamay ni Lianna. “Ako nga pala si Simon Dela Gado, binibini,” nakangiting sabi ni Simon. Masyadong kita ang galak sa mukha nito na nakita niya si Lianna. Hinila naman agad ni Emmanuel si Lianna upang mabitawan na ni Simon. Ngumisi lamang si Simon sa kanya dahil hindi naman ito takot sa Montecarlo.

Hindi siya binigyan ni Simon ng pagkakataong tumutol, at sinabing, "Kung gayon, bakit ka nakakainis?" Itinuro ni Simon ang ashtray na puno ng upos ng sigarilyo sa harap ni Luke Huxley, pati na rin ang ngisi sa kanyang mukha. Nanatiling hindi nagbabago ang kanyang mga mata. Isang hindi kilalang pakiramdam ng pagkakasala ang dumaan sa kaibuturan ng kanyang mga mata. Iniwasan ni Luke Huxley ang mapanuring tingin ni Simon at umiwas ng tingin.

sagot ni Simon sabay ngiti. "Saan ba ýong bahay mo mismo rito?" tanong ni Simon nang humarap na siya kay Hannah. "Doon,"turo naman ni Hannah. "Ah, okay. Sige,"sagot naman ni Simon. Nagulat na lang si Hannah nang maghubad si Simon papunta sa water valve. Kitang-kita ni Hannah ang biceps ni Simon kaya napaawang na lang ang labi niya. Hindi niya akalain na kayang gawin iyon ni Simon para sa kanya.

Ni hindi kasi maabot ng mga iyon ang balikat niya. Sa katunayan, si Sir Simoun pa lang ang nakikilala niyang lalaki na mas matangkad sa kanya na kinakailangan pa niya itong tingalain kapag naka-flat shoes siya. He was six-four. Six-foot-four of pure masculine elegance and beauty. The epitome of a man who commands authority by just the sound of his deep, sexy voice and his--- “Menchie! Hoy, Menchie!”

Simple pero powerful ang design—katulad mismo ni River Dela Merced. Pagpasok ko pa lang, dinig ko na ang tawa ni Sir Hubert. Isang lalaking nasa edad singkwenta ang sumalubong sa akin. “Miss Isabelle, good morning, ako si Simon, ang butler dito. Nasa lanai sila. Sumunod po kayo sa akin.” “Good morning din. Sige po. Salamat.”

bati sa amin ni Simon nang makalapit kami sa kanya. "Hi, Simon! Looks like you're in a good mood," biro ni April. "I mean, parang hindi stress sa pagiging engineer, ah? Dami niyo daw ginagawa sa company." Simon shrugged his shoulders. "I have my inspiration," sagot niya bago pinulupot ang braso sa beywang ni Kath. Si Kath naman humagikhik kaya hinalikan siya ni Simon sa noo. Ang rupok talaga ng babaeng 'to! Napailing ako at palihim na umikot ang mga mata.

Napa hinga siya ng malalim. “Magandang umaga, Simon,” sagot ko sa kaniya. “Prinsipe Theodorin, hinahanap na po kayo ng inyong mga ama,” sagot ni Simon. “Sasabihin ko po ba na hindi pa rin kayo gising?”

"Mahal na Hari!" Sa Westrington, ang pamumuno ay ayon sa matibay ang loob. Sa panahong ito, pinatay ni Simeon sina Keegan at Syrus sa isang bagsakan. Siya ang pinakamalakas, at walang makapangahas na sumuway sa kanya. Opo! Nakita ito ni Simeon at siya'y nasabik, subalit ang kanyang mukha ay nanatiling seryoso. Itinaas niya ang kanyang kamay at sinabi, "Tumayo, lahat."

tanong muli ni Martin. “Simon is Claire's fiancée. But he died last year because of Spinocerebrall Athrophy. It is a disease wherein the nerves in his brain is slowly deteroriating. Those brain nerves are the one sending messages to our body that makes us move. Simon can’t move his own body even if he wants to, and he can’t speak even if he tries to do so. At noong nakaraang taon nga ay tuluyan nang nawala si Simon dahil kusa nang tumigil ang puso nito sa pagtibok. And with his death, Claire seemed to be at loss with her life. Parang wala na siyang ganang ipagpatuloy ang kanyang buhay. Kaya naman inimbitahan ko siya na magtrabaho dito upang kahit paano ay makalimutan niya kahit unti-unti ang