Sapat Lyrics Novels & Stories

🎶🎵🎼🎶🎵🎼 Well, I know this little chapel on the boulevard we can go No one will know, oh, come on girl Who cares if we're trashed, got a pocket full of cash we can blow Shots of patron and it's on, girl Nagbalik lang s'ya sa kan'yang sarili ng nasa harapan n'ya na ito habang kumakanta pa rin. Umangat ang kamay ng kasintahan at pinahid ang luha na nag-unahan sa paglandas sa kan'yang pisngi.

Napapikit ako habang dinadama tunog mula rito. “Ginawa ko naman ang lahat. Sumugal ako kahit alam kong talo. Iginugol ko lahat ng oras ko sa 'yo para maramdaman mo lang na ganyan kita kamahal,” I was singing Sana ‘di na lang by Bandang Lapis. Unang linya pa lang muling tumulo ang luha sa mga mata ko. Isa-isa iyong pumatak sa hawak kong gitara.

🎶🎵 Havana, ooh na-na Half of my heart is in Havana, ooh na-na He took me back to East Atlanta, na-na-na, ah Oh, but my heart is in Havana … There's somethin' 'bout his manners Havana, ooh-na-na (uh)….🎵🎶🎶🎶 . Kasabay ng pagtotog ng musika na may malamyos at seksing beat ay namatay ang ilaw, kaya totally kadilim ang nakita sa kapaligiran.

Hindi lang yata ako ang nakarinig ng mga salitang ito dahil napatingin ang dalawang nag uusap sa aming harapan. Sato was already teary eyed when I looked at him. Mabilis nitong pinahid ang mga kumawalang luha sa kaniyang mata. Parang kinurot ang aking puso sa aking nakita. Mabilis akong lumuhod upang haplusin ang kaniyang ulo. Attempting to calm him down. “You…hic l-left us, you…sob…didn’t love us,” ulit ni Sato sa gitna ng kaniyang pag iyak.

Pero alam niya— hindi sapat. Hindi kailanman magiging sapat. Lumuhod siya sa harap ng lapida ni Amara. Malinis. May sariwang bulaklak. Tulad ng lagi. “Hi…” mahina niyang sabi. Parang may kausap. Parang umaasang may sasagot. “Tahimik pa rin dito…” pilit niyang ngumiti. “Hindi pa rin ako sanay…”

“Na sapat na yung totoo.” — Napangiti si Samantha. “At sapat ka.” — Lumapit siya at niyakap ito. — Sa pagkakataong iyon— wala nang takot. Wala nang pagdududa. — Hindi dahil sigurado na ang lahat— kundi dahil handa na silang harapin— magkasama. — Sa labas— tahimik ang gabi. — Sa loob ng bahay—

Kabanata 65 Slap --- Hindi ko alam kung kailan ako magtatagal sa mundo. Nobody knows the perfect time for that. But if I'm going to decide, I hope I live endlessly. I want to spend my time with my love once. Nong namatay sila mama at papa, akala ko katapusan na ng mundo ko. Kahit na nagluluksa ako nun, pinipilit ko pa rin ang aking sarili na maging matatag dahil sa mga kapatid ko. Ayaw kong makita rin nila na nasasaktan ako. Ayaw kong makitaan nila ako ng kaonting kahinaan. I`ll live with enough courage and hope that things would be better after these. Minsan, dahil tao lang, nakakaramdam din ako ng pagod pero sa tuwing makikita ko ang mga kapatid ko. The enough light they show to me is enou