Novel & Cerita Sarcastic Pronunciation

Pagkatapos, bahagyang nagbago ang tono niya—mas lumamig pa, halos tumulo na ang sarcasm. “Please also control your Elena.”

Sarcastic na sabi ni Adrien. "Gusto mo na mag sorry ako sa pagsampal ko sayo? Okay sige. I'm sorry that I slapped you, but you actually deserved it!" I angrily shouted at him. "Don't you dare raise your voice at me!" his voice echoed around the room. "Ano? Nagagalit ka dahil may nakita kang kiss mark sa leeg ko? You never even let me explain anything." he retorted.

"Do I sound sarcastic? Wala akong intensyon na maging ganon. Isa pa, that’s how I talk, ibig bang sabihin I’ve been sarcastic all my life?” Hindi ako mananalo sa kanya kaya pinabayaan ko na lang. At least ngayon ay sigurado na ako na hindi siya kakayan-kayanin lang ng board. “Siguraduhin mo na ganyan ang ugali mo kapag nakaharap mo na ang board.” “Bakit, mas malala ba sila sayo?” tanong niya dahilan upang tingnan ko siya ng masama na hindi niya iniintindi at nagpatuloy na sa pagkain na parang wala siyang nasabing offensive sa akin.

May bakas ng pagiging sarcastic ang pagkakasabi niya nito. Napapikit ako ng madiin bago ko siya nilingon na ngayon ay nasa likuran ko na pala. "Uhm... Raen, pakiusap lang, hindi ako pumapatol sa bata," mahinahon kong wika at saka ako ngumiti sa kanya.

“Sweet ka pala pag sarcastic.” “Mas sweet pa ‘ko pag hindi ka bastos,” sabay upo niya sa harap ko na parang walang nangyari. O baka ako lang ang panay ang takbo ng isip? Napansin ko ang pagbuntong-hininga siya. “Ayan, kumain ka na. Malamang lipas gutom na ang nararamdaman mo kaya panay hangin na rin ang laman ng utak mo."

naka-igting ang panga at nagkikiskisan ang mga ngipin na giit niya pero sarkastikong tinawanan ko lang. Tumango-tango ako sa kaniya at nagkibit lang ng balikat. I rest my case. Mahirap makipagtalo sa isang taong sarado ang isip, nagbubulag-bulagan at nagbibingi-bingihan. “Okay, William,” I said, conceding is in the tone of my soft, sarcastic and mocking voice. “Kung ganiyan mo gustong papaniwalain ang sarili mo sa habang panahon ay okay at ikaw ang bahala pero darating din ang araw na maiisip mo na tama ako at sobrang laki ng pagkakamali mong ipagtanggol siya.”

Tsk! “Stop using the word “Bastos” Ate Beatrice,” aniya sa sarkastikong paraan. “Dahil talagang maniniwala na akong maysakit ka sa utak. Sa ating dalawa ikaw ang pumatol sa isang matanda na wala namang ginagawang masama sa 'yo—”

I stared at him for 5 seconds before I laughed sarcastically. "Huh? NO! My p*ssy was casually compared to someone else’s, like I’m nothing more than one of the many flavors you're sampling for fun. I'm not upset really!" I said sarcastically before rolling my eyes. Dire-diretsyo ko siyang nilampasan ngunit nahuli niya ang kamay ko. "You should be grateful though" Parang may pumintig sa aking tainga sa narinig. Mabilis akong lumingon sa kaniya.

Mahigpit kong hinawakan ang baseball bat at marahang tumingin sa ilalim ng kama ngunit wala akong nakitang tao na naroroon dahilan upang makahinga ako ng maluwag. Padabog kong kinuha ang phone ko sa itaas ng maliit na cabinet, “Liar!” Galit kong wika, “Bakit mo hindi nalang kasi sabihin kung nasaan ka? Natatakot ka sa pwede kong gawin sa ‘yo?!” Sarkastiko kong wika sa kanya. Sarkastiko siyang tumawa nang marinig niya iyon, “Wala akong sinabing nasa ilalim ako ng kama mo,” Seryoso niyang wika sa akin, anong ibig niyang sabihin?

Bakit parang hindi siya komportable na makita ang kababata niya? Nakakapagduda na talaga ang mga inaakto niya! “So magkababata pala kayo ni Dark? Bat di mo naman sinabi kanina?” sinubukan kong maging tunog friendly pero parang mas nagtunog sarcastic ang tono ko. Hindi talaga ako magaling makipag plastican..