Novel & Cerita Whispers Movie

"Whisper." Nagpalitan kami ni Drack ng tingin. Si Whisper. Isang anino. Isang tunog. Walang mukha. Walang fingerprints. Pero may bakas. Laging naroon kapag may nawawalang bata. Laging naroon kapag may hindi na natagpuan. Hindi ako nakapagsalita agad.

Humakbang ako palabas pero hindi pa ako nakakalayo nang biglang may malamig na kamay na humawak sa aking balikat. Suddenly, an eerie whisper made its way to my ears, "T-Tulong." Dahil sa gulat, replexes ko na siguro iyon dahil hinablot ko ang kamay na nakakapit sa aking balikat at pinihit ito paharap habang tinutulak sa pader. "Araaay!!" Iyon ang tanging narinig ko dahil napapikit ako sa takot. I don't know, but I'm scared to see a ghost.

Kakatwa mang isipin, pero tinawag niya ang pangalan ng Diyos. "Diyos ko, ikaw na ang bahala," usal niya. Makalipas ang ilang oras, kung kailan papasara na ang bangko, nangyari ang nakawan. Nagkaroon ng engkwentro sa pagitan ng grupo ni Antonio at ng mga guwardiya. Nabaril ang ang mga guwardiya, pero hindi napuruhan. Bumagsak sila at naagawan ng mga armas. Walang nagawa ang mga iyon nang limasin ng grupo ni Antonio ang pera sa loob ng bangko. Nagmamadaling pinalabas ni Antonio ang mga kasama niya at nagpaiwan siya para pagnakawan pa ang mga kawawang sibilyan. Pagkalabas na pagkalabas nila para sumakay sa isang van, nagulat ang mga kasama ni Antonio nang makarinig sila ng putok ng baril. Inaka

Nabbwisit na si Niel sa kaibigan kung kayat hindi niya ito gawang lingunin. " Wala" Mabilis na sagot ni Niel. " Dahil ang dwarfs ay na kay Snow White." Humina ulit ang timer. " ILo, sino ang gusto mo si Cinderella o si Snow White? " Tanong ni Belle kay Niel na may pait na boses. " Si Snow White. " Nabigla ang kausap nila sa kabilang linya. Sa pagkakataong ito, sumenyas si Vince na tanggalin ang mga nakasuot sa kanilang headset. Mabilis naman silang sumunod. Sinenyasan ni Vince si Niel na huwag magsalita.

He whispered in my ear that made me smile. "Your only role here is to love me and make me feel that I'm the luckiest husband alive. And you did a splendid job, Cresenia." He whispered. -The End-

Ilang segundo ay doon kaming tatlo sa nakatingin sa puwesto ng lalaking na ngayon ay naka pikit na sa sofa at tila ito ay matutulog na. "Gian, ito si Marah, isa sa magiging secretary mo" napabaling ako ng tingin kay Tita Nave ng magsalita ito. Hindi kami nakarinig ng tugon mula sa lalaki kaya muli akong nabaling sa kanya, pikit parin ito na tila walang pakialam sa nangyayari. Ganoon nalang ang paglaki ng aking mata ng doon may lumipad at tumama na glue sa pagmumukha ng lalaking nakahiga.

connected sila sa paraang hindi ko kailanman inasahan. Napaatras ako sa dilim, sinisiguradong hindi mahahagip ng paningin nila. Ang dibdib ko ay parang pinupukpok ng martilyo. I pulled out my phone and switched it to silent, my hands slightly trembling as I watched Mr. Chua lean in to whisper something that made my mother laugh, isang tawa na ngayon ko lang narinig sa buong buhay ko. “This is impossible,” bulong ko sa sarili ko.

The way he entered me slowly, reverently, as if I was the most precious thing he ever held. “Do you see that?” he whispered. “That’s what love looks like.” I couldn’t answer. I just cried silently, overwhelmed, consumed, whole. When we finished, he held me under the water, forehead against mine, as if the world outside didn’t matter. And maybe, just maybe— it never did.

Marahas niyang niyugyog ang braso nito. Parang nagising naman mula sa pagkatuliro si Adriel. Takang tumingin ito sa kanya. "W-what?" "Where's the movie theater? Akala ko ay roon tayo pupunta?" Adriel blinked. "Yeah, sorry. I was just..." He shooked his head. "Nevermind, shall we?" Ngumiti ng pilit si Ayame at saka tumango. Muli niyang ikinawit ang kanyang kaliwang kamay sa braso ni Adriel.