Behind Closed Door Novels & Stories

“Open the door Mutya!” Alam kong may susi si Drake at kayang kaya niya itong buksan kaya dali dali kong itinulak ang recliner sa likod ng pintuan, pampabigat yun upang hindi siya makapasok sakali mang gamitin niya ang susi pambukas. Maya maya pa ay narinig kong pumihit ang seradura ng pintuan. Na-unlock nga ni Drake ang pintuan tulad ng aking inaasahan ngunit dahil may nakaharang na recliner ay hindi pa rin niya ito mabuksan. May kabigatan din naman kasi yung recliner at mahihirapan itong itulak yun. “Open the door Mutya bago ko pa wasakin ’to!” ramdam ko ang galit sa boses ni Drake. Sapo sapo ko ang aking dibdib dahil sa kaba.

mura niya ng umatras kaming dalawa. "Doon tayo, bilisan natin at baka sasabog na dito," ani ko. Tinuro ko ang walk in closet door ko. Wala naman itong sinabi basta inakay niya akong pumunta doon. Nang makapasok kami pinasara ko ang pintuan saka ko binuksan ang isang pintuan na patungo sa under ground. Natameme ito ng makitang bumukas ang isang secret door at sumalubong sa amin ang isang under ground na madilim na may hagdanan. Lumapit ako doon saka ito in open ang ilaw.

Sabi niya bago mabilis na tumalikod para tumakbo palayo. Mabilis at magulo ang kanyang mga hakbang habang pilit na dumeretso sa pinto ng kwarto para makalabas. Pero bago pa man mahawakan ng kanyang kamay ang doorknob, isang malaking palad na ang humarang mula sa kanyang likod. Jonathan forcefully held the door shut, kaya hindi niya ito mabuksan.

Sagot ni Ethan. Pinapasok ko siya, na medyo nahihiya dahil hindi kalakihan ang bahay na iniwanan sa akin ng magulang ko, may gate pero tama lang ang laki. "Pasensya kana, medyo maliit ang bahay ko at makalat" sabi ko sa kanya.

Tulog na kaya siya? Babalik na sana ako sa loob na mahagip ko na bukas ang sliding door patungo sa likod ng bahay. Naramdaman ko kasi ang ihip ng hangin sa balat kaya alam ko na bukas ang pinto. Sa likod ng bahay kasi ay may maliit na ginawang opisina si Mr. Callisto. Naisip niya lang para kung may bisita na pupunta dito sa buhay ay para doon dumiretso kapag may meetings ang mga katrabaho niya.

Walang kasiguraduhan kung handa na ba siyang balikan muli ang lahat ng iyon lalo na anibersaryo ng pagkamatay nito ngayon ngunit wala naman siyang choice. Hinawakan na niya ang doorknob at binuksan iyon. Nang marinig niya ang pag click nito tanda na nagbukas iyon huminga muna siya ng malalim bago ito tuluyang binuksan.

“Have a seat and I will close all of the system security on this floor” Umupo ako sa isang upuan sa gilid ng lamesa at pagsara niya ng glass door ay it all turn to ultra blurred door at it all turn dark outside. “Don’t worry I closed all the security on this floor all of our conversation is just between me and you only” Mahina niyang sabi saakin, nakakabingi sa loob at I can hear my heart beating. “Cool” I said amazingly to this room at “You can say it now” Matipid niyang reply saakin.

Nakita ko ang isang mahiwagang pinto. "Ano kaya meron sa likod ng mahiwagang pinto na ito? Tanong ko sa aking isipan." Ngunit hindi ko ito mabuksan. Tela kailangan ng susi para mabuksan ito. Naalala ko ang kwentas na kinuha ng aking ina. Maliit lang ang pinto na nagliliwang na kulay ginto at sa paligid nito ay wala kang makikita kundi kaputian ng paligid. Sadyang mahiwaga ang lugar na iyon.

Marahas. Bumukas ang pinto. At hinila nila ako palabas. Hindi ako lumaban. Hindi pa. Kailangan ko makita. Kailangan ko malaman. Kung saan ako dinala. Isang malaking compound. Concrete. Closed. Guarded. Walang takas. Perfect. Pinapasok nila ako sa loob. Mahahabang hallway. Walang bintana. Walang ilaw kundi yung nasa kisame.

RHEA Nakarating kami sa isang malaking steel door. Walang handle. Walang keypad. Pero may maliit na panel sa gilid. Lucas stepped forward. “Let me try.” “Model,” sabi ko. > Accessing local system… The panel flickered. Then— CLICK. The door slowly opened. JAKE Bad sign. Too easy. I raised my hand. “Stay behind me.” Pumasok kami sa loob. At doon ko na-realize— mali ako. Hindi ito trap.