Closed Doors の小説・ストーリー

Habang nagsisimulang bumukas ang gate ng mansyon, narinig ko ang isang salitang hindi ko inaasahan mula kay Victoria. “Close the doors.” Hindi para protektahan kami. Kundi para pigilan ang paglabas namin.

Wala ng pakialam si Maliyah sa kalalabasan ng kanyang gagawin. Dahan-dahan niyang pinihit ang seradura ng pinto at tama ang kanyang iniisip na sarado nga ito. Her grandparents never left their room open and she always wondered why. Maliyah never locks her door even when she's sleeping at night. The other members never lock their door, either.

sabi ko habang pinagmamasdan ang paligid 'Nakakadiri! Napabuntong hininga siya "Hindi pwede, may mga CCTV ang bawat hallways at hindi natin sigurado kung nasa panig ba natin ang ibang preso dito"paliwanag niya Hindi ko na nagawa pang magsalita dahil nakarating na kami sa selda nila. Masikip at may isang double deck ang nandito. Madumi at iisa lang din ang maliit na electric fan. Malayong malayo sa selda ng mga babae

Isang solid steel door. Walang handle. Walang keypad. Walang biometric panel na halata. “Electromagnetic sealed door,” sabi ng tech analyst. “Custom design. Walang standard manufacturer signature.” “Meaning,” dagdag ni Charm, “sariling gawa nila.” Tumingin ako sa screen. “Diyan papunta ang puso ng operasyon,” sabi ko. Tumango si Rafael. “Ang tanong,” sabi niya, “paano ka makakalapit doon nang hindi napapansin.”

Alas nuwebe ng umaga ng buksan ni Icy ang roll up stainless metal sheet door ng stall sa loob ng malaking mall sa poblacion. Ito ang in charge in keeping the keys of the store. Nandoon na silang lahat sa façade ng tindahan. Namely Lizbeth, Celia, Lulu, Icy at Nina. Ang mga store attendees ng Monique’s Perfect Click. Pagkabukas ay pumasok na silang lahat sa glass entrance door ng tindahan. To prepare for a whole day of busy work.

Iba talaga ang nararamdaman ko ngayon rito. Tinunlungan ko na si Glenn sa lahat ng pinamili namin. Ginamit niya ang foldable box at dito niya nilagay ang halos lahat na pinamili namin. Bitbit ko rin naman ang abot sa nakayanan ko. The door is automated shut and locked. I noticed that. The inside has cameras facing in broad directions, and even if the house interior outside is old, I bet it has all the amenities to secure the whole place.

Mukhang ang lalim ng kanyang binabasa. Pagkakita niya sa akin, nginitian ko siya, pero ang sagot niya ay malamig na titig. Walang emosyon. Wala man lang pagbati. “You’re here. Lock the door. Double lock it.” Natigilan ako. Double lock? Ibig sabihin kahit si Mommy, hindi dapat makapasok? Tanging si mommy lang kasi ang may spare key sa opisina ni Dad. mukhang seryoso at sikreto ang magiging usapan namin.

I teased drowsily. He slowly closed the door.

Makalipas ang ilang sandali ay naramdaman niya ang pag-kaluskos ng deadbolt mula sa loob—tanda na kahit may dala siyang duplicate key ay hindi mabubuksan ang pinto. Lalo siyang nainis. Siniguro ni Trini na hindi siya makapapasok sa bahay nito gamit ang duplicate na mayroon siya. Trinity Anne didn't want him barging into her house and disturbing her night with another man. Ah, f*ck her. He gritted his teeth in fury as he waited for the door to open. And it did. At ang bumungad sa kaniya ay ang bagong gising na si Trini na nakasuot lang ng itim na roba na umabot hanggang sa ibabaw ng tuhod. Nakayapak, at ang buhok ay magulo pa.