Scary Ghost Stories Novels & Stories

Doon na nagsimula ang tuloy-tuloy na bangungot ko. Minsan ko na nga itong sinabi sa magulang ko pero ang sabi nila ay kapapanood ko raw ng mga documentaries tungkol sa paranormal. Pero alam ko na hindi 'yon ang dahilan. Dahil bakit iisang lalaki lamang ang nagpapakita sa akin? 'Di ba pag panaginip ay iba-ibang scene ang makikita mo? Ang sa akin ay paulit-ulit lamang na scenario. Minsan pa nga ay naglalakad daw ako mag-isa sa isang daan na may nagkalat na mga manika. Na kung hindi buo ay walang ulo o kaya'y kamay at paa pero gumagalaw sila na animo normal na tao. Tapos kakausapin pa ako ng manika at luluha ng dugo dahilan para magsisigaw ako sa takot. Bigla lamang na magbabago ang paligid kun

I jump in horror nang may kalabog akong narinig sa kwarto na iyon kaya mabilis akong tumakbo papasok sa kwarto, at nagtakip ng kumot. “Wife? What happened?” Nag-aalalang tanong sa akin ni Nik na ngayon ko lang napansin. “Nick may multo yata sa kabilang kwarto,” natatakot na bulong ko sa kanya habang pinagpapawisan na ako. “I have been living for decades in our house and I never see a ghost.” Hininaan ko ang volume baka kasi marinig siya ng multo.

Hintay ka lang Finnshole, I'll make my retaliation against you so unforgettable that you won't soon forget it. Nang makarating kami sa sasakyang lahat, ay tinanaw kong muli ang abandunadong building. Mukha talaga siyang haunted; it's a tenth-story building, nag-iisa lang siya dun, and there's also tall grass surrounding the building. I'm not really familiar with this place, but parang nalalayo na siya sa civilization. Parang dead end na kasi 'to.

saad ni Irine kaya umiling ako sakanila. "No! I really saw a white lady! I saw her scary half face! UWAHHH ANO NAMAN MAGAGAWA NG PANANAKOT KO SAINYO DIBA! TOTOO NGA BELIVED ME!" pagsusumbong ko at lumapit naman si Dad na kinuha ako. "You should go home to rest Misaki-" "Ayaw ko!" parang bata kong sigaw sa takot. Napalingon ako sa bintana at nakita ang puting mabilis gumalaw na parang may hinahabol. Maliwanag na ang sikat ng araw pero nas alabas ang... isang g-ghost naman-

aniya sa akin. "Namamahay po ata ma'm Joyce," ani ni manang Cora na nakangiti sa amin. "But you have your nanny to sleep with you," sabi ko sa kaniya na agad na sumimangot. "It's a big house and i think there's a ghost here mommy... I'm scared," sabay yakap nito sa akin ng mahigpit. "We are only three here," dugtong pa nito.

“When I thought I was going to be alone tonight, kahit sinubukan kong i-distract ang sarili ko sa panonood ng N*****x, kung anu-ano na ang naiisip ko from serial killer sneaking in somehow in the middle of the night to a ghost haunting whoever rents this house. You don’t know how relieved I am that you’re here.” Nakikinig siya habang fascinated na pinanonood ang expressions na nagdaraan sa maganda nitong mukha. “I know. I guess medyo ninenerbyos pa rin ako. I know I’m babbling.” I could listen to you babbling like this forever. “You don’t seem like babbling, believe me. So… before naging ghost ang serial killer, may I know if he was a man or a woman?” “A man, of course.”

Parehas pa silang nakatutok ang mga mata sa akin habang ang kanya - kanyang kamay ay nasa isang lalagyanan ng chicharon. “Mamayang party ay mala-late tayo. Aabot tayo sa engrandeng speech ko at pagtapos nun ay magpapanggap akong masakit ang tiyan at nahihilo. O kaya naman ay may meeting basta kahit anong pag-arte. Yun na ang hudyat para dumating kayong dalawa at iuwi niyo na ko,” mahabang hininga ko. Ang haba ng sinabi ko feeling napagod ang buong sistema ko.

She can imagine those kinds of beds in some old horror movies she saw on television. May malaking shelf na puno ng libro sa isang gilid. Malaki ang bintana kung saan matatanaw niya ang maliit na kalsada at kakahuyan na katabi lang ng mansion. It's giving her a vintage vibe yet spooky one. "W—wala bang multo dito, Marco?" Hindi niya napigilan na itanong. Napalingon sa kanya ang lalaki at sinuyod pa siya ng tingin na kanyang ikinaasiwa. "You're afraid of ghost?" Tanong pa nito.

Sabi ko ulit kaya binatukan na niya Ako. "Hoy, sumusobra ka na! Hindi kita pinalaki ng ganiyan ha?" At natawa lamang ako sa kaniya. "Bakit, Ikaw ba mama ko?" Saad niya. Jusko! Ang bata niyang umakto. Kung Wala lang akong pasensiya sa kaniya, kanina ko na Siya sinapak. "So, anong kwento, day! Bakit naging ghost ka sa loob ng Isang buwan. Ang Akala ko nga Patay ka na eh!" Sabi niya rito.

Kitang-kita niya ang bilog na bilog na buwan na nakasilip sa pagitan ng mga sala-salabat na dahon ng niyog. She had read many scary stories that happened during full moon. And her memories of those stories were not helping her right now being alone in the dark in a strange place. Few minutes more, fear already began creeping under her skin—messing up with her mind and judgement. Kaunting kaluskos, agad siyang bumabaling sa direksiyon niyon kahit na hindi naman niya maaninag kung ano iyon. At lalo siyang napa-praning!