Scary Ghosts Novels & Stories

anito bago siya tinalikuran. Muli siyang napasulyap sa loob ng silid. Marco has a point. Living human are scary. She is a living example of it. But ghost are scary too. Akmang papasok na siya sa loob nang maalala niyang wala nga pala siyang kahit na anong gamit.

Ang ipakilala siya sa Scarlet sa ama nito at sabihin ang katotohanan. “We are here, puwede muna tanggal piring mo mommy!,” excited na sabi ni Scarlet. Hindi na nga ako nagpatumpik- tumpik pa at tinanggal na ang scarf na humarang sa aking mga mata. Pagmulat ko sa aking mga mata ay namangha ako sa aking nakita. Sabay ng pag-agaw ng liwanag at dilim ay ang mga katagang will you marry me sa kalangitan.

I frowned. "Now I know what scares you," he giggled. "Sige lang, Lev. Make fun of me. Kapag ako nakaganti, huwag kang umiyak," irap ko. "Nakakatakot ka naman. Hoy! Huwag ka nammag masyadong seryoso diyan. Quiet people are always the scariest. What more if ikaw yun." "Nakakatakot pala ha," I paused as I spotted a horror house. "Horror house tayo. The last one that screams, wins."

Nagkaroon ako ng isang kakaibang panaginip—madugo at marahas. Napanaginipan ko ang namatay na si Stephen. Sina Carlos at ang iba pa ay mapuputla ang mukha, naninigas ang katawan, at dahan-dahang lumalapit sa akin na parang mga zombie. Ang boses nila ay parang mga multo sa isang horror movie. Mula sa kanilang lalamunan ay lumabas ang malamig na tinig.

'She's really annoying' Saad ko sa isip napapailing nalang ako habang naglalakad parin. Pagkaalis namin sa cafeteria ay dumiretso kami sa tambayan namin. "Weirdo talaga ang ghosty girl na yun." Panimula ni Rick. "Sinabi mo pa tsk. Baliw talaga sya ano? Sya lang naman ang ang tumawag sakin ng ganyang pangalan at Shrek pa talaga!! F**k! Ang gwapo gwapo ko para tawaging Shrek." Napapailing na sabi ni Gilbert.

“Usog doon!” Malakas na sigaw niya na siyang nagpasunod agad sa akin. Those eyes are intimidating, hindi na ito kagaya ng dati. Umusog ako sa pinakagilid ng van at saka pasimpleng pinahid ang luhang tumakas kanina.

"H-ha?" saad nung lumulutang na lalaki, kinusot ko ang aking mga mata at baka nag-hahallucinate lang ako sa pagluha ko kanina, pero nakikita ko parin siya. Hindi ko alam kung sisigaw ba ako o maa-amaze sa nakita ko, Multo ba itong kausap ko ngayon? Huh? I can see ghosts?! How and what the heck was that?!

Paliwanag naman ni Prince Flame. "Ano ba ang ghoul, mahal na prinsepe?" Tanong ni Guia. "Ang mga ghoul ay mga undead na sumasamba kay Lucifero na kumakain ng laman ng Fantasian at Fera." Sagot naman ng prinsepe.

" Nakangiting sabi ni Marie habang pinulupot ang kanyang mga daliri sa isang punyal sa kanyang tagiliran. “Sumama ka sa amin sa California, o ikaw at lahat ng tao sa kwartong ito ay mamamatay.” Hindi makapaniwala si Alex kung gaano ka-arogante ang mga Ghosts. Ang mga mandirigma ng Clifton ay bihasa, ngunit ang maliit na grupo ng mga Ghost na ito ay walang takot na nakatayo sa gitna ng karamihan. Kitang-kita niya na talagang natatakot ang mga bisita niya. Kahit na ang pinakamahuhusay na manlalaban ay tila lumiit sa presensya ng mga Ghost, at ang ilan sa kanila ay ganap na umatras.Alam ng mga nasa pulutong na nakakaalam tungkol sa mga Ghosts na sila ay isang kinatatakutang pandaigdigang organi

Sa halip, sila ay mga supernatural na nilalang na walang pisikal na katawan, ganap na nabuo mula sa makamulto na aura. ‘Anim na ghost generals!’ “Patayin sila!” Ibinuka ng mga ghost general ang kanilang mga bibig, nagpakawala ng dagundong bago sinugod ang grupo na may mga supernatural na talim sa kanilang mga kamay. Si Susan Hunter at ang iba pa ay natigilan. Naramdaman niya ang pagkibot sa kanyang ibabang bahagi ng katawan. Ang dominanteng pamamaraan ng mga ghost generals ay agad na nagdulot ng panginginig sa mga gulugod ng lahat. Ang ilan sa kanila ay hindi maiwasang mapautot sa takot.