Novel & Cerita Scary Ghost Stories

Kaya tamang-tama lang ang tayming niya. She smiled again. Kapag dumating na ang mga ito, patay na siya. “Maybe, I could be a ghost before being a fish.” Tinapik-tapik niya pa ang paa sa sahig. “Paano ko kaya sila tatakutin? Hmm. I’d be the most hilarious ghost, ever!”

Napatawa ulit siya sa tenga ko. "We're so bad. We're scaring them," pag-aalala ko. Anton was just quietly laughing at my back. "I can now hear it!" bulalas ni Keith. Kinurot ko na ng tuluyan si Anton dahil hindi mapigil ang impit na tawa niya. "Oh! There's a ghost in here! Let's go upstairs!" si Xydren. Karipas ng takbo ang dalawa naming anak na magkahawak-kamay.

tili ko ng bigla ulit sumulpot yung multo at halos lumabas na Ang kaluluwa ko dahil sa pesteng sound effects na nanggugulat. Maluha luha ko syang tiningnan at napalabi ng makita ko syang humahalakhak na parang aswang."l-look at your face." tumawa silang tatlo dahil sakin."gosh mom your afraid to ghost Po pala." singit din ni ulan na ikinasimangot ko. Hmp it's not that I'm afraid naman ehh...

'She's really annoying' Saad ko sa isip napapailing nalang ako habang naglalakad parin. Pagkaalis namin sa cafeteria ay dumiretso kami sa tambayan namin. "Weirdo talaga ang ghosty girl na yun." Panimula ni Rick. "Sinabi mo pa tsk. Baliw talaga sya ano? Sya lang naman ang ang tumawag sakin ng ganyang pangalan at Shrek pa talaga!! F**k! Ang gwapo gwapo ko para tawaging Shrek." Napapailing na sabi ni Gilbert.

Nang bumukas ang pinto ng kwarto, marahan itong pumasok — tahimik, pero sapat para magdulot ng kakaibang tensyon sa pagitan nila. “Still awake,” anito, mababang boses, bahagyang paos. “Couldn’t sleep,” sagot ni Mirae, hindi tumitingin. “Too many ghosts in this house.” Lumapit ito, bawat yapak ay may bigat. Nang marating siya, tumigil ito sa harap niya — malapit, halos maramdaman niya ang init ng katawan nito. “Then maybe,” sabi ni Quen, marahang tumagilid ang ulo, “you shouldn’t fight the ghosts. You should face them.”

Nanlalamig ang buo kong katawan at pakiramdam ko ay aatakihin na ako sa puso dahil sa sobrang takot. Hindi ko kayang maipaliwanag ang mga nangyayari. I never believe in ghost, monsters and any supernatural beings. They are just from folklores and tales from ancient times. Pero ano itong nasa paligid ko? I can attest that this is not human, no human can be tall as her even in the world record.

Napakabilis din niyang magpatakbo, mabuti na lang at pinalitan din nila ang kanilang mga tambutso kaya kahit na magpaligsahan sila ng takbo walang makakarinig sa kanila. Napakatahimik ng gabi, wala kang makikitang mga sasakyan na dumaraan. Ilang gabi na kaming naglilibot pero wala kaming ni Isang tao nor sasakyan sa buong paligid. Nagmistula tuloy itong isang haunted na bayan. Wala naman akong maramdamang takot kaya nga gusto ko sanang makita ang mga sasakyan na sinasabi nilang dumudukot ng mga tao.

I frowned. "Now I know what scares you," he giggled. "Sige lang, Lev. Make fun of me. Kapag ako nakaganti, huwag kang umiyak," irap ko. "Nakakatakot ka naman. Hoy! Huwag ka nammag masyadong seryoso diyan. Quiet people are always the scariest. What more if ikaw yun." "Nakakatakot pala ha," I paused as I spotted a horror house. "Horror house tayo. The last one that screams, wins."

Gosh I'm scared of ghost! "Are you scared?" Nagulat si Blaire ng bigla itong magsalita at natawa naman Ang lalaki dahil bahagyang napatalon si Blaire sa gulat. "GOSH! DON'T SCARE ME LIKE THAT!" Gulay na Sabi ni Blaire at napahawak sa puso nito. Nagulat siya sa lalaking ito dahil ganitong Oras pa siya mag ppakita rito kung kelan 11pm na.

Humakbang ako palabas pero hindi pa ako nakakalayo nang biglang may malamig na kamay na humawak sa aking balikat. Suddenly, an eerie whisper made its way to my ears, "T-Tulong." Dahil sa gulat, replexes ko na siguro iyon dahil hinablot ko ang kamay na nakakapit sa aking balikat at pinihit ito paharap habang tinutulak sa pader. "Araaay!!" Iyon ang tanging narinig ko dahil napapikit ako sa takot. I don't know, but I'm scared to see a ghost.