Novel & Cerita Scary Ghost Stories

Napakabilis din niyang magpatakbo, mabuti na lang at pinalitan din nila ang kanilang mga tambutso kaya kahit na magpaligsahan sila ng takbo walang makakarinig sa kanila. Napakatahimik ng gabi, wala kang makikitang mga sasakyan na dumaraan. Ilang gabi na kaming naglilibot pero wala kaming ni Isang tao nor sasakyan sa buong paligid. Nagmistula tuloy itong isang haunted na bayan. Wala naman akong maramdamang takot kaya nga gusto ko sanang makita ang mga sasakyan na sinasabi nilang dumudukot ng mga tao.

I frowned. "Now I know what scares you," he giggled. "Sige lang, Lev. Make fun of me. Kapag ako nakaganti, huwag kang umiyak," irap ko. "Nakakatakot ka naman. Hoy! Huwag ka nammag masyadong seryoso diyan. Quiet people are always the scariest. What more if ikaw yun." "Nakakatakot pala ha," I paused as I spotted a horror house. "Horror house tayo. The last one that screams, wins."

Humakbang ako palabas pero hindi pa ako nakakalayo nang biglang may malamig na kamay na humawak sa aking balikat. Suddenly, an eerie whisper made its way to my ears, "T-Tulong." Dahil sa gulat, replexes ko na siguro iyon dahil hinablot ko ang kamay na nakakapit sa aking balikat at pinihit ito paharap habang tinutulak sa pader. "Araaay!!" Iyon ang tanging narinig ko dahil napapikit ako sa takot. I don't know, but I'm scared to see a ghost.

"Sa timog naman ang Necropolis, isang abandon island, lugar ito ng mga patay na tao. Doon ka makakakita ng mga zombie, ghost at naglalakad na kalansay. Walang nagtatakang pumunta doon dahil oras na mapunta ko doon maaring hindi ka na makalabas ng buhay." Agad na inisip ni Zaira na hinding-hindi siya pupunta sa lugar na yun, maalala lang niya ang mga zombie na umatake sa kanila ayaw na niya agad sa lugar na yun. "At ang pinakagitnang bahagi ng Outlandish ay ang Occult, ang lugar kung nasaan tayo ngayon. Ito ang pinakamalaking sa anim, lugar ito kung saan tahimik na namumuhay na magkakasama ang mga werewolf, vampire, wizard, witch at human. Pantay-pantay ang lahat dito at ang pamamalakad dito

Ngunit ang mga huli niyang sinabi ang nagpahinto sa akin. He didn’t kill my granny… He didn’t kill my granny… My heart beats faster when a ghoul appeared in our side. Tulad ng nasa panaginip ko, mapupula ang mga mata nito. Ang mga ghoul ay isang evil spirit kung saan kinukuha nila ang mga kaluluwang namamatay. ‘’At last, I will have your soul poor human…”. Pilit nitong kinukuha ang kaluluwa ni Xylon but then, a soul reaper appeared too. Two soul reapers to be exact.

pagkukuwento ko naman. “Was it a ghost?” tanong niya kaya nagkibit ako ng balikat. “Hindi namin alam. Pero medyo madilim sa garden no’n kasi gabi na, tapos poste lang sa labas ang liwanag at ang buwan. We saw a shadow or a silhouette of a man… kahit na ano pa iyon. We were both scared and crying that night, at imbes na i-comfort ay pinagalitan pa kami ni Dad,” pagkukuwento ko at muling tumawa.

ani ko dito habang sinasarado ang pinto sa nilabasan kong silid. "Oh siya kung gano'n. Mag-iingat ka " ani nito sa akin. Nagpaalam na din ako sa kanya at tinungo ang pick up ko na nakaparada na sa labas ng mansion. Pinaharurot ko na agad ito ng makasakay at binaybay ang daan patungo sa kompanya namin. Subalit hindi nakaligtas sa mga mata ko, ang isang itim na dacuti na kanina ko pa napapansin na nakasunod sa akin.

Isang nakakakilabot na ngisi ang gumuhit sa manipis niyang labi. Humakbang siya palapit sa akin, kaya napaatras ako hanggang sa sumandal ang likod ko sa pader ng hallway. Inilapit niya ang mukha niya sa tainga ko. Ang hininga niya ay kasinglamig ng yelo. “You heard something scary, right?” bulong niya. Mas lalong nanlaki ang mga mata ko. Napalunok ako ng isang napakalaking bato.

Curious na tanong ko sa kanya habang komportable akong umupo na patagilid sa couch niya, at ipinatong ko ang mga binti ko sa armrest ng inuupuan ko para makaharap ko silang tatlo na nakaupo sa isang malaking sofa. "Well, I believe that there's nothing to be scared of. Ang mga multo, bampira, witches, at werewolves ay nasa libro lang. Right? Fiction. They are just a product of an imaginative and creative mind of people." Paliwanag niya, at nagkatinginan kaming tatlo na mga supernatural beings na para bang nag-uusap kami gamit lang ang aming mga mata. Gusto ko sanang tumawa, pero mukhang sobrang seryoso nilang tatlo dito. Kung alam mo lang, Pryce, na wala ni isa sa ating apat ang normal na ta