Novel & Cerita Scary Ghost Stories

I looked at her badly "No" "Wag kang magsinungaling kuya.sige ka hahaba ilong mo" "You're scared of ghosts aren't you?" Its still teasing "I said no" She raised an eyebrow, she stared at me for a while .. until I suddenly slip a bit when she walk on my place..she also brought his face close to mine as if there's something hidden in my eyes and she try to figure out what it is "Liar!, I can read in your eyes that you're lying" I swallowed because of the closeness we have..Even her breath are slapping my face, and it smells like ketchup!

Sana pinatay na lang nila ako nang sanggol pa lang ako kung ganito rin lang pala ang buhay na pagdadaanan ko? Dumaan pa ang ilang oras at gabing-gabi na. Nagugutom na rin ako. Nagsimula nang magtago ang buwan sa makapal na ulap na lalong nagpadilim sa gabing tahimik. Kanina pa ako pinapapak ng mga lamok. Noon ko lang naranasang umupo si silong ng kahoy at inabot ng ganito kagabi. Natatakot ako sa tinaguan ko ngunit natatakot pa rin naman akong umuwi. Wala akong maisip pang ibang mapuntahan. Natatakot din ako dahil bigla kong naalala ang mga kuwento ng mga kalaro ko tungkol sa puno ng balete na tanaw lang sa kinauupuan kong puno ng sampalok. Tumatayo ang mga balahibo ko sa nililikha ng utak k

Bukod sa maliit ito ay sira pa ang lock kaya naman nabubuksan agad kapag wala kang kasamang haharang sa pintuan kung sakali. Madilim din ang parte na iyon dahil sa malaking puno na bahagyang tinatakpan ang araw. Hindi mainit kaya kumportableng tumayo sa labas ng cubicle “Sige. Basta huwag mo akong iwan ah takot ako sa multo.” I frowned. “There's no ghost here. Madilim lang dahil sa puno pero tirik na tirik ang araw sa labas.” “May naririnig kasi akong kuwento tungkol dito pero basta dito ka lang!”

Kaming dalawa na lang talaga. Tahimik si Penumbra. Tila may iniisip na kung ano. “Do you believe in ghosts, Peachy?” tanong niya na hindi man lang tumingin sa akin. Napakunot ang noo ko. “Ghosts? As in multo?” Tumango siya. “Yeah. Spirits. Lost souls.” “Why?” tanong ko habang inihilig ang likod ko sa damuhan. “You sound serious.”

I couldn’t even decide if I was supposed to be scared or amused; honestly, it just felt like my insides were turning over, like I was about to swallow myself. “Ouch! Stop! Aray! P*tangina!” sigaw ni Ryder habang patuloy na dinidepensahan ang sarili laban sa uwak. “Thana! Thana! Ackk! Ack!” — usal ni Ghost nang paulit-ulit. “Yes! My baby. Buhay siya, Ghost, di ba?” tugon ni Ryder, nanginginig ang boses. Hindi diretsong sumagot si Ghost, pero paulit-ulit niyang binanggit ang pangalan ni Thana—sapat para magbigay pag-asa kay Ryder.

Biglang nabalot ng takot ang kanyang sistema. “Did I just see a ghost? O lasing lang ako?” He couldn’t define if this was just a hallucination or something he can’t explain. Sa sobrang curious nya, sinundan nya ang bata kung saan ito patungo. Nakita nya itong pumasok sa isang kwarto malayo sa mga tao. “Bakit hindi ko alam na may ganito sa bar ni Bradly, is he hiding something? Baka naman may naanakan sya at dito itinatago, loko ‘yun ah,” he whispered to himself.

“Nasa loob ba ang bagay na iyan?” Kumunot ang noo ni Agatha pagkatapos niyang magsalita at hindi niya mapigilang magsalita. “Bakit nararamdaman kong mayroong masamang aura na nanggaling mula sa loob nito?” Ngumiti at kalmadong nagsalita si Skylar. “Inilabas sa ghost world ang bagay na iyon. Normal lang na medyo maging madilim doon.”

Lalo na’t ilang beses ko iyong naririnig sa mga kumakain sa sizzlingan. Nakakapagtaka lang kasi kung bakit nagkaroon ng katatakutan dito sa lugar na ito samantalang hindi naman ito tulad ng ibang daan na mukha talagang hunted. Maraming buildings na nagtataasan sa paligid. Unless nalang siguro kung pati mga buildings na iyon ay haunted, hindi talaga malabo na magkaroon ng pagala-gala dito.

Halos pagitnaan na nila ako at hindi na ako makapag-isip ng matino dahil sa takot. Lumiko ako at ganon din ang kanilang ginawa. Kapag naman lilipat ako ng side na lalakadan, ganon din ang kanilang gagawin. Hindi ko sila mamukhaan dahil may mga mask silang suot. Ang baho rin nila kahit medyo malayo pa ang agwat nila sa akin.

Ang pinakanakakatakot na bahagi ay merong bahagyang pulang ilaw sa mga mata nito, dahilan para magmukha itong sobrang katakut-takot. Hindi napigilan ni Luna na hawakan ang kamay ni Alex. Bahagyang pinagpapawisan ang palad niya habang sinasabi, “Huwag kang matakot, hindi ba patay naman na ang kalansay ito? Dalubhasang ghost hunter ang kapatid ko, at maraming beses na akong nakakita ng ganitong bagay.” Ramdam ni Alex ang pawis sa palad nito. Sinabi niya, “Hindi dapat manginig ang kamay mo kapag nagsasalita ka. Kung hindi, mas lalo kang maduduwag.”