Scary Ghost Stories Novels & Stories

Halos pagitnaan na nila ako at hindi na ako makapag-isip ng matino dahil sa takot. Lumiko ako at ganon din ang kanilang ginawa. Kapag naman lilipat ako ng side na lalakadan, ganon din ang kanilang gagawin. Hindi ko sila mamukhaan dahil may mga mask silang suot. Ang baho rin nila kahit medyo malayo pa ang agwat nila sa akin.

Curious na tanong ko sa kanya habang komportable akong umupo na patagilid sa couch niya, at ipinatong ko ang mga binti ko sa armrest ng inuupuan ko para makaharap ko silang tatlo na nakaupo sa isang malaking sofa. "Well, I believe that there's nothing to be scared of. Ang mga multo, bampira, witches, at werewolves ay nasa libro lang. Right? Fiction. They are just a product of an imaginative and creative mind of people." Paliwanag niya, at nagkatinginan kaming tatlo na mga supernatural beings na para bang nag-uusap kami gamit lang ang aming mga mata. Gusto ko sanang tumawa, pero mukhang sobrang seryoso nilang tatlo dito. Kung alam mo lang, Pryce, na wala ni isa sa ating apat ang normal na ta

Lumapit si Deiji sa dalawa saka ipinatong ang mga braso sa lababo. "Si Myrna kasi! Ang daming hanash! Panay kwento saakin ng nakakatakot tapos bigla kang sumulpot!" Pagdadahilan ni Bianca matapos siyang bigyan ng sign ni Myrna na wag sasabihin kay Deiji ang pakay nila mamaya kaya naman nagawa niyang mag isip ng idadahilan. Deiji knows how scares Bianca when it comes to ghost and any horror story kaya naman ay agad napaniwala ng mga ito si Deiji.

saad ni Irine kaya umiling ako sakanila. "No! I really saw a white lady! I saw her scary half face! UWAHHH ANO NAMAN MAGAGAWA NG PANANAKOT KO SAINYO DIBA! TOTOO NGA BELIVED ME!" pagsusumbong ko at lumapit naman si Dad na kinuha ako. "You should go home to rest Misaki-" "Ayaw ko!" parang bata kong sigaw sa takot. Napalingon ako sa bintana at nakita ang puting mabilis gumalaw na parang may hinahabol. Maliwanag na ang sikat ng araw pero nas alabas ang... isang g-ghost naman-

Ang pinakanakakatakot na bahagi ay merong bahagyang pulang ilaw sa mga mata nito, dahilan para magmukha itong sobrang katakut-takot. Hindi napigilan ni Luna na hawakan ang kamay ni Alex. Bahagyang pinagpapawisan ang palad niya habang sinasabi, “Huwag kang matakot, hindi ba patay naman na ang kalansay ito? Dalubhasang ghost hunter ang kapatid ko, at maraming beses na akong nakakita ng ganitong bagay.” Ramdam ni Alex ang pawis sa palad nito. Sinabi niya, “Hindi dapat manginig ang kamay mo kapag nagsasalita ka. Kung hindi, mas lalo kang maduduwag.”

Naglakad-lakad pa ako hanggang sa naramdaman ko na kailangan kong magbanyo. Nagpunta ako sa pinakamalapit na restroom sa building na nalakaran ko. Hindi ko na namalayan na nakarating na ako sa building ng College of Business Administration. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto at tama nga ang hinala ko na walang tao. May kumalat na balita noon na may pagka-haunted daw ang restroom na 'to kaya walang nagtatangkang magbanyo rito. Bigla tuloy akong nakaramdan ng takot. Pero naiihi na 'ko! Ghosts will not save my ass kung maihi ako sa uniform ko!

Mahihinang hikbi rin ang maririnig sa bawat paghawi ng dahon at mga tuyong dahon na maapakan. Nakatingin lang ako sa butas, naghihintay ng kung anong lalabas. “B-Baka multo iyon. T-This place was said to be haunted.” Hindi ko pinansin ang sinabi ni Brian. Lumapit ako sa butas at bahagyang yumuko para sumilip. May isang mataba at maputing binti ng bata ang nakita ko. Punit-punit ang ibabang bahagi ng suot nitong puting bestida. Napansin ko na hinihila niya iyon mula sa pagkakasabit sa isang sanga.

Dahil sa alikabok at lawa ng mga gagamba ay nagmistula itong horror house. That thought made me stop. Napalunok ako at unti-unting bumaling sa kanya. "What? Don't tell me that you're afraid of ghosts?" masungit niya akong pinagtaasan ng kilay at sinulyapan ang bahay nito na kung saan ako papatuluyin. "Pwede ba na... sa kalapit lang na kwarto mo ako manuluyan?" napakagat ako ng ibabang labi. With the age that I have now, I'm really afraid of those creatures.

pananakot na bulong ko. Nakangiwing umatras ako sa kanya nang nagpakawala ito nang napakalakas na sigaw. Kahit ang kasambahay na kasama ko dito sa sala ay napangiwi din. "Oh my gosh!! Ate Sophia!..." gulat na saad nito ".. I thought that was a ghost!" I laughed, "A ghost? Ilaria, ghost are not real" Ngumuso ito, "Pero nakakita ako ng ghost kahapon habang naglalakad ako pabalik sa room ko"

He immediately glance on his back when he heard a crackling noise, na tila mayroong malaking hayop ang dumaan sa pagitan ng mga mayayabong na damo. Linukob ng kaba si Ivory, his heart is beating so fast. And from the darkness that lingers on the forest, tila isang anino sa kadiliman ang gumalaw mula roon at unti-unti itong lumabas mula sa pinagtataguan nitong makapal damo... Napaatras si Ivo sa kaniyang nakita. A huge black wolf is now glaring at him, growling and as if it's setting daggers from its deathly stares.