Novel & Cerita Scary Ghost Stories

Prangka ko kay Maximo. “Mayroon talaga.” Kinilabutan naman ako bigla. “A-Ano?! D-Don’t tell me may ghost dito? Mapapatay ko talaga mga ‘yon.” Pagbabanta ko pa. “Ikaw na nga nagsabi, they’re ghosts. How can you kill them?” Napaiwas naman ako ng tingin dahil sa tanong niya. Hindi ko agad naisip yon ah. Hmp.

Gusto lang niyang umalis sa lugar na ito sa lalong madaling panahon. Biglang huminto si Travis Blake, ngunit hindi niya ito pinababa. Bahagyang umangat ang gilid ng kanyang bibig habang sinasabi, “Takot ka bang manood ng horror movies? Paano naman ang mga kwentong multo? Isipin ang hindi mabilang na mga kamay na umaabot mula sa mga libingan ng sementeryo sa kalagitnaan ng gabi. Hinahawakan nila ang iyong mga paa, at sa likod ng mga lapida ay nakahiga ang mga multo ng mga patay.” Nakatingin si Hailey kay Travis Blake, takot na takot. Sa sobrang blankong mukha, kausap siya ng lalaking ito tungkol sa mga horror movies at mga kwentong multo sa isang sementeryo!

Marahan akong napabuga ng hangin and tumingin dito nang naiinis. "What are you doing here? May balak ka bang patayin ako sa takot?" Singhal ko dito at umayos na ng upo. I sat in an Indian seat on my bed. "Oh now you're scared of ghost" "Tsk" Pairap na umiwas ako ng tingin at hinila ang kumot para mas lalong takpan ang sarili.

Mabilis ko naman siyang hinagisan ng unan dahil sa kabobohan niya. “Kailan nag paparamdam ang mga ghost?” tanong ni Arthur. “November! Tama ako! Oh, ano?! Sabihin mong mali ako, ano?!” pag yayabang ni Trevor sa kaniya. “Oo, bobo mali ka talaga. Nag paparamdam ang mga multo tuwing Aughost,” sambit ni Arthur habang tumatawa. Napapa-iling na lang ako sa kalokohan nilang dalawa. Kahit na corny ay nakikisabay na lang ako sa kanila.

Nagkakaroon pa ako ng kaunting lakas ng loob na patuloy tumira roon dahil malapit sa akin ‘yung magkapatid at gusto nila ng kasama. Titignan ko na lang mamaya pagkauwi ko kung ano ang mood nila. “Good morning.” Napatalon ako sa gulat dahil sa biglaang pagtabi sa akin ni Nico. Boses niya pa lang ang naririnig ko ngunit alam kong siya na ‘yun. “Why do you look so scared? You saw a ghost?” “Ikaw ang ghost.” Nakangiwing saad ko. “What? Why?”

nauutal kong tugon. Inilapit niya bigla ang kaniyang bibig sa tainga. "Did you see something that scarier than ghost and death?" his voice frozed me in horror upon realizing that he might see it too. He slowly pulled away his lips from my earlobe. "Have you seen them too?" I questioned but he just chuckled. "Yes, but let them do their dirty things." I cleared my throat and this is really embarrassing!

Feeling ko kasi may nakakarinig sa akin kahit na wala naman dahil kami lang ang naririto. Ang creepy talaga. Hindi ako sanay ng sobrang tahimik. Pakiramdam ko may mga nilalang sa paligid na hindi ko nakikita, na nagmamasid sa akin. Lumapit din si Kuya Migs sa akin saka bumulong. "Ang totoo n'yan, haunted talaga ang mansion na ito—" Hindi ko na pinatapos pa si Kuya Migs sa sasabihin nito dahil bigla na lamang akong tumili.

Siguro ay guni-guni ko lamang iyon bago ako nagpatuloy sa pag-akyat ng hagdan, pero nakaka-dalawang hakbang pa lamang ako, ay muli akong napahinto. I felt something truly strange. Goosebumps crawled up my skin. Mabilis akong napalingon at bakas na ang takot sa mga mata ko. Muli kong inilibot ang mga mata sa paligid pero wala naman akong nakita. No ghost at all. Wala naman akong naramdaman na ganito sa ilang araw na narito kami... unlike tonight. It felt like a ghost was starting to make its move.

nauutal niyang sambit sinundan niya ang dugo kung saan ito nanggaling she almost cursed her self being so curious when in fact she was afraid what if the rumor about the ghost of a college teacher is true and she's here and just watching her. "Shit" she cursed under her breath inilawan niya ang paligid hangang sa may makita siyang paa na nasa sahig natakot man ay itinuloy pa rin niya hanggang sa makita niya ang kapwa estudyante na nakahiga at puro dugo ang ulo. "KYAAAAAAAAAAAH" impit na sigaw ni Aya at dali daling tumakbo upang humingi ng tulong

" Nakangiting sabi ni Marie habang pinulupot ang kanyang mga daliri sa isang punyal sa kanyang tagiliran. “Sumama ka sa amin sa California, o ikaw at lahat ng tao sa kwartong ito ay mamamatay.” Hindi makapaniwala si Alex kung gaano ka-arogante ang mga Ghosts. Ang mga mandirigma ng Clifton ay bihasa, ngunit ang maliit na grupo ng mga Ghost na ito ay walang takot na nakatayo sa gitna ng karamihan. Kitang-kita niya na talagang natatakot ang mga bisita niya. Kahit na ang pinakamahuhusay na manlalaban ay tila lumiit sa presensya ng mga Ghost, at ang ilan sa kanila ay ganap na umatras.Alam ng mga nasa pulutong na nakakaalam tungkol sa mga Ghosts na sila ay isang kinatatakutang pandaigdigang organi