Scary Creepypasta Stories Novels & Stories

The Devilish CEO I Your Stranger I Miss Lucky Charm Doctor Alucard Treasure All tagalog Version. Upcoming Novels The Devilish CEO II Your Stranger II Run Athena Run Dear Grim Reaper Don't Lie Wag kayong mag-alala Guys, as soon as maraming napapanaginipan si Author, marami din akong ishi-share na kwento sa inyo. Yeah, dreams are my reference. But if you have a synopsis you want me to make a creative story with it, you can share it to me!

At ang nasa isip nya ay bakit kasi hindi sya natutulog ng hapon nung bata pa sya eh di sana kasing tangkad nya yung creepy guy. "Hi! May itatanong lang sana kami sayo. Kanina ka pa namin napapansin na nakatayo lang dito sa gilid ng kalsada. May hinihintay po ba kayo, Mister?"-tuloy-tuloy na tanong ni Susan sa Creepy guy. Tahimik lang si Skyler na nakatayo sa tabi ni Susan. "Yeah. I'm looking for someone."-sagot nung Creepy guy. Hindi naman maiwasan ni Skyler na mapalunok ng mariin ng marinig nya kung gaano kalalim ang boses nung Creepy guy.

Very similar to creepy. Natatakot akong itaas ang tingin dahil baka madisappoint lang ulit ako. Pero.. yung boses.. Pigil ang hiningang tumunghay ako. Nanlalaki ang matang napatitig ako sa kaharap ko ngayon.. " c-creepy.." sambit ko. Ngumisi naman ito. is this true? Im not dreaming? Lumapit ako dito saka kinurot ang pisngi. " ahh! Yah!" Napangiti ako ng maconfirm kong totoo lahat! Napayakap agad ako.

Ngayon pa lang ay dapat itatak ko na talaga sa utak ko na hanggang kuya lang dapat ang tingin ko sa kaniya at hindi na pwedeng lumampas pa doon. Pagbaba ko sa school, hindi na ako nagulat nang nasa amin ang mga tingin ng estudyante. Nagpaalam na ako sa kaniya at mabilis nang nagtungo sa room ko. Pero ang hindi ko inaasahan ay ang pagsalubong sa akin ni Celeste sa mismong bukana ng room namin. Kasama niya ang dalawa niyang mga alipores, at lahat sila ay nakasuot ng naglalakihang salamin kahit wala pang arae. Sila ang mga kilalang mean girls ng Grade 12 na dati ay hindi ako pinapansin dahil masyado raw akong "low class" para sa kanila. Kung bully na si Jace at Brent, mas malala sila.

Kaya mas mabuting ilihim ko na muna. Everything went well today, and we are sitting on the comfortable soft couch watching a Korean drama. Iiyak na sana ako dahil nakakaiyak ang eksena pero nang maramdaman ko ang may kung anong gumapang sa paa ko ay napatayo ako. I screamed when I felt the weird creepy creature that touched me. I looked at Gabriel, and he was laughing so hard. Ang bwesit niya talaga! Isang laruan na centipede ito at nakakatakot ang hitsura.

Lumapit ako sa kama at pumuwesto nang higa. Luscrea walks away from the window and heads toward me. "Are you afraid of monsters?" she asked. "Yep, 'cause they're scary. And they eat humans," balewala kong sagot. Luscrea scoffed before climbing the bed. "Humans are a lot scarier than monsters..." she murmured. "It's proven now. There are cute monsters and some of them are friendly. Mystic creatures like mermaids and nymphs and even dragons. Alichinos could be a little rough but they're manageable. Except for Mantas, they're total

sa seryosong tono na saad to kay Scarlet dahil hindi na mabuti itong ginagawa niya. Bukod sa nasa pampubliko kaming lugar ay may kaakibat na takot ang nanalaytay sa aking puso at isipan. May trauma na ako sa lahat ng trahedya at sakunang nangyari sa buhay ko mula bata pa ako at hanggang sa tumanda ay hindi na ako tinantanan ng masasakit na karanasan. “Konti na lang mommy… malapit na tayo!,” masayang sabi pa ni Scarlet sa akin kaya’t napapalatak na lang ako.

Maganda ang isa pero itong si Creepy Girl, creepy lang talaga. Akala mo aattend ng halloween party sa itsura at awra. "Can't you just leave me alone, Alexa? Please, just.. just leave me alone." Ang bigat. Parang ang bigat bigat ng dinadala niya sa tono ng pananalita niya. Tumalikod na si Creepy Girl matapos alisin ang mahigpit na pagkakahawak sa kanya pero nahinto ulit ito ng magsalita ang babaeng pinangalanan niyang Alexa.

I don’t know but, instead of cold air, it’s warm and it was like it embraced me that made me cry again and again. Dahil siguro sa kaiiyak ay nakatulog ako. But before I surrender to sleep, nakarinig pa ako ng boses na napaka-pamilyar sa akin. Ang boses na nasa panaginip ko at sa tingin ko, kilala ko na kung sino ito. “Sleep, my child.” Mama… *** Supernatural… vampires, werewolves, witches… “Mama… my mind right now is in chaos…” bulong ko habang iniisip pa rin ang nabasa ko sa sulat ni Mama.

Kitang-kita niya ang bilog na bilog na buwan na nakasilip sa pagitan ng mga sala-salabat na dahon ng niyog. She had read many scary stories that happened during full moon. And her memories of those stories were not helping her right now being alone in the dark in a strange place. Few minutes more, fear already began creeping under her skin—messing up with her mind and judgement. Kaunting kaluskos, agad siyang bumabaling sa direksiyon niyon kahit na hindi naman niya maaninag kung ano iyon. At lalo siyang napa-praning!