Secondhand Embarrassment Meaning 소설 & 이야기

I feel so embarrassed. "Iikot muna kami, baka may makita pa kaming iba," sabi nila sa cashier. Sobrang sama ng loob ko. Nakatingin na din ang ibang mga customer sa akin. Karamihan pa man din sa kanila ay kilala kami, dahil sa mga business gatherings, parties at ilang beses na din na na-feature sa mga magazines ang family namin. For the first time in my life napahiya ako dahil wala akong pera. May cash ako pero nasa ten thousand lang ito at kasya lang ito para sa isang tshirt. God!

Seryosong tugon nya at ngumiti ng nakakaloko. Napaayos ako ng tayo sa pagkakasandal at hinila yung damit ko. Ay, damit nya pala. Naramdaman kong uminit ang mukha ko dahil sa sinabi nya. That was so embarrassing, bakit kailangan pa nya sabihin yan. He chuckled dahil sa naging reaksyon ko at siguro nakita nyang namula ako dahil sa sinabi nya ngunit naging seryoso rin naman ito ulit.

sabay himas sa braso ni Christian, “I’m just worried. Baka mamaya, maulit na naman ang nangyari sa ‘yo. You’re rushing things this time. Pinakasalan mo ang kung sino, pero hindi mo man lang dinala rito? Ni hindi ko siya kilala. Dapat pinakita mo siya sa amin so I could check kung okay ba talaga siya for you. I can’t let you suffer the same humiliation all over again.” Napakunot ang noo ni Clarissa. “So this is what you call ‘concern,’ huh?” malamig niyang tugon. “Para sa ‘yo, ang pakikialam ay pagmamalasakit. Pero para sa akin, ito ang paulit-ulit mong paglapastangan sa mga desisyon ko.” Lalong nagningning ang usap-usapan sa paligid. Napapailing ang iba. Napapapikit sa secondhand embarrassme

Lumunok ako at pinilit na kumalma upang huwag niyang mahalata ang naghuhuramintado kong pakiramdam. My breath was heavy... Pagkalabas ko ng cubicle kanina ay saka pa lang ako natauhan sa kung ano ang nangyari. We almost do it! I don’t know why I seemed so determined earlier but now, I just want to slap myself because of embarrassment. Shit. I can't expect na makararating ako sa puntong ito. To have a one night stand with someone I barely know. My parents would loath me if ever they found it out.

Ramdam ko ding may iba pang nakatingin sa akin kaya naman ay umayos ako nang tayo. I cleared my throat. Iginala ko ang paningin ko at nakitang nakatingin sila sa akin lahat. Naramdaman ko ang pag-akyat nang lahat ng dugo patungo sa pisngi ko. Niyuko ko nang bahagya ang ulo ko at humingi agad nang tawad. "I'm sorry!" Shit. Ito na nga ba ang sinasabi ko. It's not the second hand embarrassment but the fucking embarrassment itself. Parang gusto ko na lang tuloy magpalamon sa tiles.