Secretary Speeches Novels & Stories

“You have a press meeting in 10 minutes, ma'am," my secretary informed me. Napahilot ako sa sintido ko. Sunod-sunod ang meeting na meron ako ngayong araw. Lahat iyon ay mula sa mga naglalakihang tao sa bansa. "Wala pa bang balita mula kay Mr. Lee? Hindi pa tumatawag ang sekretarya niya? Ilang linggo na ba tayo naghihintay?" sunod-sunod kong tanong at mas lalo lamang na-stress.

Wala tuloy nangyari sa naging lakad namin. Nag-type ako ng memo para sa isang susunod na meeting. Inayos ko ang mga susunod niyang appointment. Tumawag din ako sa ilang department heads para i-confirm ang status reports nila na dapat i-submit ngayong linggo. Ganito naman talaga ang gawain ko bilang secretary niya, ako ang taga-salo ng lahat ng kailangan bago dumating sa lamesa niya.

Nakatitig lamang siya sa akin habang nagsasalita ang secretary, at sa bawat segundo ng katahimikan ay tila mas lalong bumibigat ang hangin sa loob ng silid. “Yeah, don't worry. Maghihintay ako,” aniya sa babae. Ganoon pa rin ang tono ng boses niya, baritono, maskulado, at may halong lamig. ‘My god... I miss his voice.’

Hindi niya natapos ang sasabihin. Dahan-dahang itinaas ni Arturo ang kanyang mga mata at malamig na tumingin sa kanya. Nanigas si Secretary Max. Parang may nagyelong tubig na ibinuhos sa kanyang ulo. Agad niyang inilapag ang mga dokumento sa mesa. “President, may aasikasuhin pa po pala ako. Mauuna na ako.” Pagkasabi niyon ay mabilis siyang lumabas ng opisina. Halos patakbo.

balik na tanong nito sa kan'ya. "As of now we didn't talk about it. So, maybe soonest." sagot niya sabay tawa na lang. Maya maya lang nilapitan na siya ng secretary niya at bumulong rito na; "Sir we have to go.." "Thank you everyone. Please excuse us. Mr. Reece needs to rest now." wika ng secretary niya. Naglakad na papasok sa sasakyang dumating si Xavier at tuluyan ng iniwan ang mga press na gusto pa sana siyang maka usap kaso kailangan na niyang umalis.

mas matalino. Hanggang sa dumating ang mesa na hinihingi niya, at doon ako naupo. Agad niya akong sinimulang turuan sa lahat ng dapat kong gawin bilang secretary ng CEO. Detalyado niyang ipinaliwanag ang mga araw-araw na gawain, mula sa pag-aasikaso ng mga papeles hanggang sa pagsasaayos ng mga meeting. Habang nagsasalita siya, pinagmamasdan ko ang bawat kilos niya, tiniyak kong hindi ko makakalimutan ang anumang mahalagang impormasyon.

Sa bawat tagumpay na nakukuha ko, siya pa rin ang una kong gustong pagsabihan. At sa bawat gabing mag-isa ako sa napakalaking bahay, ang tanging naiisip ko ay ang babaeng matagal ko nang minahal at ang batang minsan ay hindi ko man lang nagawang yakapin bilang ama. Naputol ang aking pag-iisip nang marahang kumatok ang secretary ko. "Mr. Thorne?" Hindi ko agad inangat ang ulo ko.

I smiled mischievously at the manager before speaking, “Go on. I’m just thinking of something.” “Bro, mukhang hindi ka nakakundisyon ngayon. What if i-cancel na muna natin ‘tong meeting at ulitin na lang sa susunod na araw? Kanina ko pa napapansin na hindi ka nakikinig.” Sabat naman ni Damon. “Nah, just go on with the report. You can just give me a copy of it later.” Sagot ko naman sa kaniya. “I’ve heard that you got a new secretary, Mr. Sinclair. Why is that secretary not here?” Tanong naman ng isa sa mga shareholders dito sa kumpanya.

She drives me insane. I'm here at my office as usual I'm checking the papers that need to follow-up to the board of directors. Tinawag ko naman ang sekretarya ko dahil sa ubos na ang kape ko. Sanay na ako na kaming dalawa na lang ang natitira dahil maaga kong pinapauwi ang ibang employees bukod sa kan'ya. Nagulat naman ako nang magsalita siyang bigla sa harapan ko.