Novel & Cerita Ssg Campaign Speech

Alam niyang galit na ito dahil tinawag siya sa kanyang buong pangalan. " Mahiya ka naman, Sam, ano na lang ang iisipin ng mga empleyado ng pamilya Lopez kapag nag tutungo ka roon para suyuin si Vaughn? Magkaroon ka naman kahit kaunting delikadesa! " huling sermon pa ni Sammy sa bunsong kapatid bago ito tumayo rin at humalik muna sa pisngi ng kanilang ina tsaka tinungo ang hagdan

Hindi pa rin siya nagsalita, pero kitang-kita ang pagbabago sa kanyang ekspresyon. Napansin ito ng direktor kaya’t agad siyang nagsalita muli. “Kung ito lang po ang magiging campaign natin, na simple lang, marketing plus design, baka po mauwi lang tayo sa pareho ng performance last year. Pero kung patuloy po tayong walang breakthrough, baka hindi na rin healthy sa design department. Gusto po naming magpakitang-gilas, Miss Saludes, pero kailangan din po talaga ng tulong.”

“We didn’t just make a deal for the company or the debt. We made a deal for you. Every part of you your smiles, your tears, your breaths, your thoughts all of it is ours. And we don’t share what’s ours with anyone else.” Napapikit ako nang mariin habang naririnig ang kanilang mga salita. Ang bawat kataga ay parang kadena na unti-unting bumabalot sa aking buong pagkatao, ngunit sa kabila ng takot at kalituhan, mayroong kakaibang pakiramdam na gumuguhit sa aking dibdib.

“So we stop chasing him on his record. Instead, sabayan natin siya. Let's make this about the future of San Agustin. Spread my plans. Because if we keep talking about 2019, people will keep hearing about the two hundred families he saved.” Kaagad na tumango ang campaign manager saka tumayo. “Understood, Sir. I’ll pull the next wave.” Mabilis na lumabas ng opisina ang campaign manager at nang tuluyang mapag-isa si Congressman Sarmiento ay yamot siyang nagsalita. “He wasn’t supposed talk to them. He was supposed to hide. Damn that man! He’s playing his well, huh…”

I ask. “ it’s okay.. It’s okay” pagpapakalma niya —- Nilalagyan ko ng gamot ang sugat niya sa labi. “ masakit ba?” Umuiling siya “ Ano ba pinag usapan niyo , nauwinaman kayo sa ganyan” tanong ko sa kanya. “ He wants us to help him with his campaign,” he said. “ naisip ko na yan, because of the social media we are the talk of the people. Gagamitin niya ang image na meron tayo for his campaign right” sagot ko naman sa kanya.

kaswal nitong saad, ngunit taliwas sa tono nito ang paraan ng pagtitig sa kanya. Tumango si Hannah at pilit ibinalik ang isip sa trabaho. "Yes. The Best CEO Awards. Nasimulan ko nang ayusin ang flights, accommodations..." "That's not what I meant," putol nito. Napakunot-noo siya. "Then what?" Isa pang hakbang ang ginawa ni Zach palapit sa kanya. "I meant... us. In Singapore." Hannah's breath hitched. "Sir Zach..."

lumunok muna ito bago uminom ng tubig at nagsalita na tila buo ang kumpiyansa sa sarili. "Excuse me, sinong nagpahintulot sa iyo na ideklarang magkaibigan na tayo, ha, pinatuloy kita sa pamamahay ko dahil nga sa paghatid ng nawawala kong parcel, hanggang doon lang iyon, kaya mister puwede ka ng umalis," may pinaliad niyang sabi at akma ng tatayo ngunit agad nitong nahagip ang kanyang siko kaya't napabalik siya ng upo.

Wala naman akong ibang rason para tumayo pa ng matagal at ngumiti ng husto sa camera na dala nila. "Una sa lahat, gusto ko lang pasalamatan ang lahat sa pagpunta sa press conference na 'to. May dalawang punto lang akong sasabihin sa inyo at sana ay ilagay niyo ng wasto ang sinabi ko." panimula ni Travis at hindi ko mapigilan ang mapairap. Sa tono ng pananalita niya, para lang siyang nagsasalita sa isang birthday speech.

Tumayo si Pendleton sa harap ng microphone at nagsimula siya sa kanyang speech. Isa itong ordinaryong speech tungkol sa malinaw na kinabukasan ng industrial park at kung paano nito ireresolba ang problema ng economic at employment sa Seechertown. Tutal, ito ang kanyang malaking achievement. Kailangan niya sabihin ng maayos ang project na ito. Pagkatapos, pinakilala niya si Fergus Long ng Commerce Department, si Shawn James at Fabian Yves.

I stood at the podium, facing a sea of eager faces nang tawagin na ako ni Levi para mag speech at ipangampanya sila ng mga kasamahan niya. Ngayon ay sa City lamang kami mangangampanya, bukas ay sa iba't-ibang baranggay at lugar na. Araw-araw ay isa o dalawang baranggay ang pupuntahan namin. The sun was setting, casting a warm glow over the crowd gathered in the town square. The air was filled with anticipation and excitement as I began my speech. "I stand before you today not as just a girl from this town, but as a voice for change, a beacon of hope," My voice echoed passionately. "I believe in Mayor Levi. I believe in his vision for our city, and I believe that together, we can make a diffe