Shamed Novels & Stories

FUCK! "FUCK" I can't help my self from cussing, pakiramdam ko nagbabaga ako sa galit, he really knows how to avoid the cameras damn it.. Pasimple kong sinilip si Shan sa loob at nakita kong pinupulot na nito ang nagkalat na pictures sa sahig at sa ibabaw ng kanyang lamesa., tinanguan ko na ang dalawa and motioned them to leave.

natatawang aniya. Humugot ako ng isang malalim na hininga pagkatapos ay pinalobo ang aking bibig bago nagsalita, "Shamae! I-I don't know but I feel so embarrassed! M-may parte sa akin na natutuwa ako pero may kaunting parte rin sa akin na natatakot at nahihiya." Maluha-luhang wika ko

Pinigilan ko 'yung luha ko but not because I was ashamed only because I wanted my words to be clear. "I'd say, I'm sorry.... I'm sorry I let them silence you. I'm sorry I didn't protect you sooner. I'm sorry you had to carry their shame like it was your own. But I'm proud of you because you made it. Kahit mag-isa... kahit durog. You held on." Makikita mo sa interviewer na natouch siya sa mga sinabi ko at bakas sa mukha niya ang paghanga. Dahil siguro nakaya ko lahat yun... nang mag-isa.

Hindi demonyo ang ginawa mong pang g******a saken? " Enough Lyresh! I said sorry about that already at isa pa asawa na kita. I can do whatever I want." Muli akong naluha na ikinaiwas ng tingin ni Zyaire. May konting guilt din atang nararamdaman ang isang to. " Tingin mo yung sorry mo mawawala yung trauma na binigay mo?" hindi pa man nakakapagsalita si Zyaire ay lumayas na ako sa harapan niya.

O kung ano'ng plano naming dalawa? My chest tightened. May bumara din sa lalamunan ko dahil sa pagdaan ng kaba. I don't understand why the guilt, shame, and fear are crawling in my chest so painfully. Ang bara sa lalamunan ko'y inalis ko muna bago marahang tumango. Huli na para takbuhan ko ito. I'm already cornered by my mother at alam kong hindi niya hahayaan na makaiwas pa ako sa pag-uusap namin ngayon.

Mahigpit kong niyakap si Shella Mae na matamlay na nakaratay sa patient bed. I-i'm so sorry!" Paimpit na wika kong habang yakap ang katawan ni Shella Mae. Isinubsob ko ang mukha ko sa braso nito at doon ay hinayaang dumaloy ang mga luha ko. Wala na akong pakialam kung mababasa ang braso nito o ang suot nitong damit. "I-i am sorry! I'm so sorry ,Shella Mae! SANA MAPATAWAD MO AKO MAHAL, SA LAHAT NG MGA GINAWA KO AT MGA NAGING PAGKUKULANG KO!"

Hindi nangimbay ang boses niya, pero halatang pinipigilan. “What makes you think you’re too late?” He swallowed hard. “Kasi Mia learned to protect herself from me. Kasi Liam got to show her what healthy love looks like… habang ako, I was busy choosing pride over communication.” “You’re recognizing the pattern,” sabi ng therapist. “That’s good. Awareness is the beginning of healing.” Pero umiling si Ethan. “It doesn’t feel like healing. It feels like punishment.” “That’s because you’re still viewing yourself from a place of shame,” paliwanag ni Dr. Vale. “Shame says, ‘I am bad.’ Guilt says, ‘I did something bad.’ They are not the same, Ethan.”

Kung pipigilan ko pa ito ngayon, hindi ba magmumukha lang akong guilty? Nang ma-realize ni Shiela na pareho kami ng iniisip, napalitan ng excitement ang galit niya. “Say no more! Ako na bahala sa PR response. Tingnan mo—papaluhurin ko ‘yang mayabang na ‘yan para mag-serve ng tsaa at humingi ng sorry bago matapos ‘to!”

“I know what you’re feeling. And I know you have been having a hard time ever since your Papa sent you to New Zealand. Kaya hindi kita masisisi kung nasabi mo man iyon sa akin. I understand. And even if I don’t, I will still try my best to understand you.” Something burst inside my heart that my tears started to well up. “But I cheated… I’m a disgrace to our family, Ma. But I regret it. I feel so ashamed of myself, kaya hindi ko magawang pumunta rito. Nahihiya ako na magpakita sa inyo.”

Well, nasa harap lang naman ito ng mansyon ni Oliver at bawal silang magpunta sa kung saan Lugar, except nalang kung kinakailangan. "Well, I hate myself first. I even went to the club, got drunk, and let Geralt control me. I feel so ashamed of myself. I couldn't believe that I had lost something that made me pure. This is the most painful feeling in the world," napatingin ang Ginang sa akin habang inaalala ang kanyang kahapon