Shattering Glass Novels & Stories

“Just tipsy.” “Nay, ano po ‘yung nabasag?” tanong ng kakarating na si Bina. I guess they got awaken when Daze threw the glass. Kita ko namang napansin ni Bina ang nabasag na baso dahilan para manlaki ang mga mata nito. “Hala, ‘yung baso.” She pointed the broken glass that was shattered into many tiny pieces. Manang Bebang told her to clean the mess up and I excused myself. Inaantok na talaga ako. Masyado akong nahihilo at hindi ko na kaya pang makipag-usap sa iba.

I grabbed it with all my might. "Woman, let me go!" He shouted in pain while trying to take my hands off him. "Ha, it's your fault for picking up a wild woman!" I said proudly. I'm wearing a thick-soled boots at sa bawat sipa ko sa salamin ng kotse ay nakikita ko na ang mga crack na unti unting namumuo rito. After three more kicks, I heared the beautiful sound of shattering glasses. I finally took down the window.

Pero nanlumo ako nang makitang hindi lang ako ang tumilapon sa kalsada kundi pati na rin iyong bolang salamin na binili ko at basag basag na iyon! Buong katawan ko ang nakadikit sa lupa. My eyes widened as I stare open-mouthed at my shattered glass ball. The sand, palm trees, and starfish spill out of the broken pieces. The contents are now scattered all over the ground! Pinagtitinginan na ako ng mga tao at rinig na rinig ko ang mga bulungan ng mga chismosa. Masakit ang palad ko dahil pinang suporta ko iyon para sana hindi tuluyang madapa kaso natuluyan pa rin!

tanong ko sa kanya habang tinatanaw siya sa kanyang paglalakad. Naghanap siya ng kung ano. Napatigil siya sa isang malawak na glass na naka-mount sa dulo ng pader. May nakalagay doon na “Break Glass In Case of Emergency”. Agad niya iyong hinataw gamit ang kanyang siko. Bahagya pa siyang napakislot sa sakit nang mabasag ang istante. Kinuha niya ang emergency axe at bumalik sa tapat ng pintuan ni Gaia.

“Ayokong mag-aksaya ng oras sa’yo. Kailangan kong puntahan si Shivani! The time is running!” Hindi na niya ako pinigilan. Kaya nag-ingat akong pumasok sa loob suot ang night vision glass ko. At nang may mapapadako ng tingin sa gawi ko ay agad kong pinapatay. Nang makita ko si Shivani ay mabilis akong nakalapit sa kanya. Hinawakan ko ang pulsuan niya saka umupo sa tabi niya. Bago niya pa ako matignan ay mabilis kong itinago ang baril at glases ko dahil ayokong makahalata siya.

For a moment, he didn't speak, his gaze burning into mine, a silent battle of wills playing out across the small space between us. Then, he slammed his glass down on the table, the sound echoing through the room, silencing the other men. The ice scattered, tiny shards glittering like fallen stars on the polished surface. His voice, when it came, was low and dangerous, devoid of the usual playful menace. "You think you can manipulate me, Madelaine? You think you can use my... weaknesses against me?" Each word was a carefully measured blow, aimed to break through my carefully constructed defenses.

The crashing of the glass echoed the whole room. Holding my phone on my hand and my eyes set on the broken glass on the floor, a sudden shiver crept all over my body. Ang saya na kanina'y ramdam ko ay napalitan nang kaba at kaunting takot. Sumabay pa ang biglaang pagbuhos nang malakas na ulan sa labas dahil sa bagyo tinutukoy nang balita sa t.v kanina bago ako matulog. A sudden rain after the glass crashed on the floor is somewhat creepy. 'Weird.'

BLAG! Isang malakas na hampas ng aking palad sa ibabaw ng glass table ang nagpatahimik sa buong silid. Mabilis na napayuko ang bawat executive habang ang ilan sa kanila ay halatang nanginginig sa matinding takot.

"Sige po, sumunod lang po kayo." Ang mga singsing sa window ay kumikislap sa ilalim ng mga crystal light, at ang mga mata ng tao ay napapa-wow sa kanila. Ang mata ni Shayne ay dumaan sa mga maliliit at cute na rings, at biglang isang singsing ang nahulog sa kanyang mata.

I absentmindedly twirl the glass between my fingers, the cool surface comforting yet unsettling. It's just an empty thing, but right now, it feels heavy with unspoken fears. The glass slipped slightly in my grasp, the edge cold against my skin, like an icy soul, brushing my palms. The room was too quiet that the sound of the ticking clock on the wall felt like a hammer hitting my chest.